⚠️ UYARI | Şiddet ve +18 İçerik |⚠️ Bu kitap; 🔸 Fiziksel ve psikolojik şiddet, 🔸 Karanlık temalar ve duygusal manipülasyon içermektedir. Bazı sahneler, hassas veya rahatsız edici olabilir. Okumaya devam etmeden önce içeriğin sizi rahatsız edip etmeyeceğini göz önünde bulundurunuz. *** Mahur, babasının yıllar önce karıştığı bir kan davası yüzünden, düşman ailenin oğlu Miran Han Erarslan'la zorla evlendirilir. Bu evlilik, iki aşiretin barış yapması için bir zorunluluktur. Mahur bu evliliği istemez. Tanımadığı, soğuk, tehlikeli bir adama verilmiştir. Ama geri dönemez. Çünkü ailesi onu gözden çıkarmıştır. Miran ise bu evliliği sadece aşiret için yapar. Ona göre Mahur, sadece bir sorunun çözümüdür. Umursamaz, sevmez, konuşmaz. Ama kontrol etmeyi, sınır çizmeyi iyi bilir. İkisi aynı evde yaşamak zorunda kalır. Mahur özgürlüğü için direnir. Miran ise kurallarından taviz vermez. Zamanla bu sessizlik savaşına duygular karışır. Bu hikâye, bir kadının hayatta kalma mücadelesini ve bir adamın karanlığıyla yüzleşmesini anlatıyor.

ASKER KURGUSU Altay timi:Vatanın nabzı Kafamı kaldırdım. Sis gibi görüntülerin arasından bana doğru koşuyordu. Kurşunlar etrafımızda vızıldıyor, ama o sadece bana odaklanmıştı. "Dur orada!" dedim. "Tehlikeli..." "Kes sesini."diye çıkıştı. "Seninle inatlaşacak değilim!" Ellerini yanağıma bastırdı. Gözleri gözlerimdeydi. İlk kez bu kadar yakındık. Bu kadar kırılgandık. "Kanıyor."dedi fısıltıyla. "Acil çıkarmalıyız seni." "Görev..." dedim. "Görev bitmedi." "Sen bitersen görevin ne önemi var be kadın?" O an içimden bir şey koptu. Belki kurşunun kestiği damar, belki de kalbimdeki siperlerdi. Beni taşıdı. Bütün yolu sırtında. Telsizden talimat verdi, destek istedi. Yolda kendi timiyle bile tartıştı. "Komutanım yardım çağıralım. Burada görevde durmanız gerek." diyen bir ses duyduğumda tek kelimeyle susturdu. "O benim görevimden fazlası!" Ambulansa konarken başımı hafifçe çevirdim. Ellerimiz buluşmadı, ama gözlerimiz birbirini tuttu. Ve o an anladım. Bu adamdan uzaklaştıkça savaşım daha da büyüyecekti. *** Yüreğin derinliklerine ekilen en güzel tohumdur aşk...

Görünen ve görünmeyenin, ayrı dünyalar da, ama yine de tek bir beden de bir araya geleceklerini pek ihtimal vermezdim. Eminim çoğunuz da vermiyorsunuzdur. İki dünya, iki ayrı varlık ve tek bir beden. Savaş halinde olan iki diyar, kazanmak istedikleri şey ne peki? Hükmetmek mi? Her şeye sahip olmak mı? Ya da sadece güç gösterisi dediğimiz bir olay mı? Sanırım hepsi ya da hiç biri? Birbirimizi ötekileştirip durduğumuz süre boyunca sizce asıl sebebi ne olabilir? Öğrenmeye ne dersiniz? Bu bir savaştı. Peki savaşın asıl sebebi neydi? Cevap sandığınız kadar basit olmayacak ve bu savaşın gerçeği göründüğünden daha karanlık olacak...

"Gerçekten beni bırakıp gidecek misin?" dedim, gözlerinin içine bakarak. "Kalamam..." dedi sadece. "Neden?" diye bağırdım. "Neden, neden, neden!" diye deli gibi bağırıyordum. "Her şey bu kadar basit miydi?" diye bağırdım. "Söyle!" "Kalamam, anlamıyor musun!" diye o da bağırdı. "Ailemin katillerini bu kadar yıl aramışken..." dedi, gerisi gelmedi. Ona baktım, o da bana baktı. Bu bir vedaydı, biliyorduk. "Eğer gidersen... artık benim hikâyemin başrolü değil, figüranı olursun." dedim bir umutla ama nafile. "Özür dilerim." dedi ve gitti. Her şey bitmişti. Nefes alıyordum ama yaşamıyordum. Eflal Karaca, yeni bir hayat için gelen bu mahalleye, ölüm sessizliğiyle geri gidiyordu... ---