DÜZENLENECEK! "Saklankaç...saklan ve kaç benden" Deniz ne kadar soğuk olursa olsun, ateşin yeterince büyükse, dalgaları aşarsın... Koca 17 yıl düzensiz bir hayatla geçer miydi? Aslında doğru soru şu olmalı: Düzensiz bir hayatta 17 yıl geçer miydi? Derin, çok düzensiz bir hayatta koca 17 yıl geçirmişti. Tam hayatını düzene soktuğunu sanarken, bu seferde kaderin büyük dalgası onu tekrar düzensiz bir hayata itti. Derin, bu büyük dalganın içinden çıkabilecek miydi yoksa dalganın içinde boğulacak mıydı? Koca bir belirsizlik... Abi kitapları kıtlığı çekiyorsanız burası ilginizi çekebilir★ *KİTAPTA REKLAM YAPMAK YASAKTIR!*

Dudaklarımdan acı kelimeler döküldü. "O bileklerini kesmiş." Yanıyordum, bedenim acı ile kasıldığında kan kokusu ciğerlerime işlemişti. "Boynunda da hep kan var. Çok kanamış, uyanmıyor. Benimle konuşmuyor." Hattın diğer ucunda birkaç hareketlilik oldu. "Onun nabzına bakabilir misin Narin, nasıl bakacağını biliyor musun?" Dokunamam boynuna ya canını acıtırsam? Öyle yoğundu ki kan nerenin kesik olduğunu anlayamıyordum bile. Gelen çaresizlik ile "Bilmiyorum." diye sızlandım. "Nasıl yapacağımı bilmiyorum. Lütfen birisi gelsin." İçim yana yana ağladım, boğazım tahriş olana kadar bağırdım. "Yalvarırım annem bugün ölmesin." Bugün ölmesin, bugün benim doğum günüm. Başlangıç: 28 Nisan 2024

Hiç bir şeyden haberi olmayan dışarıya karşı çok sert, kuralcı fakat ailesine karşı pamuk gibi olan ve sadece evlatları için yaşayan bir baba. Bir kız kardeşleri olduğunu öğrenen abiler. Küçüklüğünden beri en büyük yarası babası olan ve yaşadıkları yüzünden dışarıya karşı sert duvarlarını örmüş bir kız. Peki ya bir gün her şey ortaya çıkarsa? Ve ya gerçekler söylenenin aksine daha farklıysa? Efsun babasını ve abilerini kabul edebilecek miydi? Ya da onları kabul etse bile asıl gerçekler ortaya çıktığında Efsun ne yapacaktı? Mutlak doğru neydi? Babası mı? Annesinin mektupları mı? Ya da yaşadıkları mı?

"Aile... Ben aile nedir bilmem, hiç ailem olmadı. Hep yalnızdım, çığlıklarımı duyanların bile umursamadan üç maymunu oynadıkları, kimsenin umrunda olmadan bir oyuncak gibi ordan oraya savurduğu kızdım." "Efil Arıcı (Soykan)" *-Daha 4 yaşında ailesinden koparılan Efil'in Hikâyesi. -Sonradan dahil olan bir abi var.*

On altı yıl boyunca vatanına ihanet etmesi için yetiştirilmiş bir kız, Nefes. Sadece Nefes Hiç kimseye ve hiçbir şeye ait olmayan, Sadece Nefes. Yetişmiş olduğu cehennemden kurtulduktan hemen sonra kendini başka bir cehennemde bulur ve orada bazı gerçeklerle yüzleşmek zorunda kalır. Ya da gerçek adı altındaki yalanlarla. Başka bir tarafta ise on altı yıldır kızlarını ölü bilen bir aile. iki tarafında kader bağları çok geç bir zamanda birbirine bağlanmışsa peki? Onlar küllerinden yeniden doğup tekrardan temeli sağlam bir aile olabilecek miydi? Yoksa hepsi farklı şekillerde aynı noktada mı buluşacaktı? Ölümde. Nefes, hayatının herhangi bir zaman diliminde ne bir anneye sahip olmuştu, ne de bir kardeşe. Yanında tek olan kişi; babasıydı ama o da bir teröristti. Ve Nefes, vatanını ailesinden önce tutardı. Hatta bir tek ailesi değil, kendi canından bile önce ilk vatanında atardı kalbi.

Geçtiğim yolların izleri kayboluyor. Siyah bir yağmurda. -Tamamlandı-

Abi kurgusu. Bu hayatta hiçbir şey yalnızlığımı alamazdı. İnsanlar bile. -Tamamlandı-

Gerçek aile kitabı. Hep o okuduğum kitapların içinde olmak isterdim. Lafımı geri alıyorum, hiç bir şey hayal ettiğim gibi olmamıştı. Ailemden ayrılmış ve başka bir ülkeye gelmiştim. Hayat bir kitap değildi ve ben de onun içindeki karakter değildim. Ya da, belki de öyleydim. -Tamamlandı-

Abi kurgusu. Bir gitsem de kurtulsam. Duracaksam da bir sen durdursan. -Tamamlandı-

Kadına baktım. Baya afetti, fıstık gibi daş daş. Bu adam, kadını nasıl tavlamış acaba? "Ne bakıp duruyorsun karıma" diye konuşan dayıya baktığımda kaşlarımı kaldırdım "Çok dikkatimi çekti" dedim, geri durmadan. "Eşref saatinde mi tavladınız? Nasıl baktı size söyleyin de biz de bir şeyler kapalım" söylediğim şeyden sonra kadın gülümseyerek bana baktı, abimse dirseğiyle kolumu dürtüyordu. Oflayarak abime baktım, dayı da kaşlarını çatmış bana bakıyordu ama umrumda değildi "ne var abi yalan mı söyleyeyim ne dürtüp duruyorsun!" Abim anında renkten renge girerken sarışın afet kahkahayı bastı. "Ay ne güzel gülüyor," yanındaki kasıntı adama döndüm "bir de sen gül bakalım dayı, yanına yakışacak mısın?" bu dediğim şeyden sonra kadın, kocasının koluna alnını yaslayıp gülmeye devam etti "Dayı diyip durma bana, teyze" Anında afalladım "teyze kim lan" şaşkınlıkla kendimi gösterdim "bana mı teyze dedi o dayı?" "Hâlâ dayı diyor!" "Seninle uğraşamayacağım" "İsabet olur" Dik dik ona baktım. "Çok gıcıksın" "Sen daha gıcıksın ve karıma bakmayı kes!" Sarışın kadın şaşkınlıkla adama döndüğünde "pes artık" dedi "inanamıyorum Miran! Çocuk sayılır o!" "Ama hayatım alacaklı gibi bakıyor?" "Belki de gelecekliyimdir" herkes bana döndü "Of hadi ama! Hani pozitif falan olursa diye şaka yaptım" "Ok" dedi, adam Gece, daha dünyaya gözlerini açtığı anda hayattan koparılmış bir çocuktu; doğduğu gün hastanede bilinçli bir şekilde başka bir aileye verilerek hiç bilmediği bir oyunun içine sürüklenmiş, hiç ait olmadığı bir ailenin yanında büyümek zorunda bırakılmıştı. Onu yalnızca kendi hırslarının gölgesinde büyütmüşlerdi Bu, sadece kayıp bir kızın hikâyesi değil... Bu, yeniden doğan bir Gece'nin hikâyesi... ❝Güç hırsıyla oynanan bütün oyunlar kanlıdır.❞