⚠️ +18 | "Hadi Zühre, gireyim içine. Taşaklarım patlayacak artık" önüme diz çöküp sızlanıyordu. "Hayır" dedim. Sesim kısık ama bir bıçak gibi keskindi. Dönem kurgusu.

Aras ben sen iyileş diye o kadar uğraşırken sen nasıl ilaçlarını içmessin" Gölerimi ondan çekip başka tarafa çevirdim "Bende sana verdiğim sözü tutmasam gitsem senden,ayrılsam senden nasıl olur" Hemen önüme gelip yalvaran gözlerle bana baktı "Özür dilerim birtanem, özür dilerim bebeğim, lütfen gitme benden söz veriyorum bundan sonra hepsini kullanıcam, yeterki beni bırakma ben sensiz yaşıyamam" ♠ Toksik ve takıntılı ilişki sevenler burayaaa>>>>>>>>

Bu roman dünyasına adım attığım günden beri tek hedefim vardı: yeğenimi - aynı zamanda bu hikâyenin merkezindeki genç çocuğu - orijinal romanda onu bekleyen karanlık sondan uzak tutacak şekilde yetiştirmek. Fakat... neden buraya adım attığımdan beri her şey olması gerekenden daha garip bir hâl aldı? Yeğenimin etrafında dönmesi gereken aşk ilgileri, sanki görünmez bir güç onları yönlendiriyormuş gibi, bir anda benim etrafımda belirmeye başladı. Ana karakter olan yeğenim ise bir gün bana dönüp yüzünde masum bir gülümsemeyle şöyle dedi: "Valen Amca, dünyadaki en iyi kişi sensin!" Ama asıl tuhaflık... onun gözlerindeydi. Orijinal hikâyede baş kötüye dönüşecek olan o çocuk, bana öyle bir bakıyordu ki, sanki kaderi benden başka kimsenin eline dokunmuyordu. "Beni koruyacağına söz vermiştin, değil mi amca? O hâlde neden şimdi geri çekiliyorsun?" Hayır, bu mümkün değil! Ben yalnızca kötü bir karaktere dönüşmesini engellemeye çalışan sıradan bir amcaydım. O hâlde... Bu roman dünyasında işler neden böylesine raydan çıkmış durumda?!

'Özel numara...'' O olabilirmiydi? Sinirle kapattım telefonu. Başka kim saat iki buçukta arar ki? Tekrar çaldı telefon. ''Özel numara arıyor...'' Bıkkınca açtım telefonu. Ben daha alo dememiştim ki karşıdan gelen öfkeli ses ile donup kalmıştım. Kulaklık taktığım için mi bilmiyorum ama ses daha gür geliyordu. ''O lanet otobüsün önünü kesmeden in çabuk!'' Bu ses... Kimdi bu? ''Sana diyorum civciv benimle inatlaşma ve in!'' Sinirle fısıldadım. ''Sen kimsin ki seni dinlemeliyim ha!'' Derin bir nefes alma sesi geldi. ''Sana in diyorum eğer inmezsen köyüne gelir ve...'' Dediğinde bir anda küfür savurarak sözünü kesti. ''Sapık mısın?'' Diye sordum tüm korkumla. ''Hayır!'' Diye kükredi. ''O zaman?'' Dedim ağlamaklı. Kapattığım telefon ile korkuyla göz yaşlarım yanaklarımdan aktı. Bu kişi gerçekten de beni takıntısı haline getirmiş olmalıydı. Beni takip ettiriyordu.