"Böyle yapma İzgi, beni özlediğini biliyorum. Bunu saklayamıyorsun maalesef." Bu söylediği şeylerin doğruluğunu ben de biliyor olsam da dibine kadar inkar. "Yok öyle bir şey götünden atma." Bu söylediğimle gülmüştü. "Argovari konuşmalarından vazgeçememişsin. Zaman senden ne güzelliğini ne de karakterini alabilmiş." Gülümseme İzgi. "Maalesef sen de hâlâ aynı sinir bozucu tavırlarındasın." "Sen benim bu hâlimi sevmiştin, hatırlatırım." Gülümsedim. "Kriterlerim değişti." "Yesinler senin kriterini."

"Biliyor musun Querencia, İnsanın kendini en güvende, güçlü ve rahat hissettiği, kendi olabildiği, yuvası gibi gördüğü yer demekmiş." Gözlerinin içine baktığımda bu açıklamama karşı gülümsemişti. "Senin yanındayken kendim gibi olduğumu hissediyorum. O beş yaşındaki kız çocuğundan farkım kalmıyor." Saçlarımı okşamıştı şefkatle. Mert Hakan, benim için bir sevgiliden daha fazlası olmuştu. "Seni seviyorum ve ben hep buradayım." Söylediği şeyle gülümseyip ona daha da sokulmuştum. Duvarlarını kolayca kimseye yıkamayan o kadın, kim olduğunu bilmeden mesaj yazdığı o adama karşı duvarlarını indirmişti.

"Senden nefret ediyorum aptal." Söylediğim şeyle kafasını salladı iki yana. "Hayır, benden nefret etmiyorsun." Bu söylediğiyle yumruklarımı sıktım. "Hayır, senden nefret ediyorum Yandaş." "Nefret ettiğin birinin dudaklarına bu kadar hasret kalırmışçasına bakamazsın."