"Menajerimi istiyorum!" Eren Elmalıdan bu cümleyi duymadığınız bir gün yoktur. Çünkü o, lise sıralarında edilen bir sözle hayatının orta yerine yerleşen Mira Duran'sız ne antrenman yapabilir, ne sahaya çıkabilir, ne de düzgün iki laf edebilir. Mira, Eren'in liseden beri en yakın arkadaşı, menajeri ve-belki de en önemlisi-katlanabilen tek insanıdır. Onlar birlikte büyüyen, birlikte saçmalayan, birlikte kahkaha atan ama en çok da birbirine tahammül edebilen nadir iki ruhtur. Eren'in "Mira!" diye başlayan cümleleri kadar, çevresindekilerin "Menajerinsiz nefes alamıyor musun?" sorusu da alışıldık hale gelmiştir. Ama onların arasında öyle bir bağ vardır ki, dışarıdan bakanlar bu uyumsuzluğun içinde bir uyum, bu kaosun içinde bir düzen görür. Gidik, neşeli ve asla sıradan olmayan bu ikilinin hikâyesine hoş geldiniz. 𝐀𝐦𝐚𝐧𝐭𝐞𝐬 𝐀𝐦𝐞𝐧𝐭𝐞𝐬 & 𝐄𝐫𝐞𝐧 𝐄𝐥𝐦𝐚𝐥ı

"İkinci baharım değil, sonbaharım olur musun? "

Opia, tanıdık ya da yabancı insanlarla göz göze geldiğimizde yaşadığımız, kendimizi savunmasız ve kırılgan hissetmemize neden olan bir duygu türüdür. İnsanlar, genellikle bu duyguyu yalnızca kendilerine özgü bir his olarak algılar; ancak, büyük ihtimalle karşı taraf da benzer duygular içindedir. Başlangıç - 08.02.25 Bitiş- 02.07.25

"ᴏʀᴅᴀ ʜᴇʀ ᴋɪᴍɪɴʟᴇʏsᴇɴ,ʙᴇʟᴋɪ sᴇᴠɢɪʟɪɴʟᴇʏsᴇɴ, söʏʟᴇ ᴋᴜᴍʀᴀʟıᴍ ɪçɪɴ sıᴢʟᴀᴍᴀᴢ ᴍı ?"

soran olursa neyse de, ya gören olursa; sadece arkadaşız. 🤍

"Öyle olmasını istediğimi de nereden çıkardın ufaklık?" Söylediği şeyle gülümsedim. "Belli ediyorsun, çok belli." dediğim şeyle bana yaklaştı. "Hmm, belki de öyledir." Belki değil, öyleydi. Ellerini yüzümde gezdirdiğinde istemsizce kapatmıştım gözlerimi, daha iyi hissetmek için belki de. "Çok güzelsin, benim güzelim..."