"Artık kendi başına idare edebiliyorsun." Güçsüz ışığın altında daha da karanlık görünen esmer yüzünden anlamlandıramadığım bir duygu geçti. Kendi başıma idare etmek istediğimden emin değildim. Bana hep korkusuzmuşum gibi davranmayı öğretmişti. Korkmamamın bir yolu olmadığını biliyordu, en azından bunu maskelememi istiyordu. Gerçek şuydu ki, deli gibi korkuyordum. Öyle boktan bir şeyin içine girecektim ki oradan canlı çıkmamın imkânı yoktu ve sürem gittikçe azalıyordu. "Acımasız bir mafyaya, ayak üstünde kırk tane yalan söyleyerek hayatta kalabilir miyim yani?" Koyu renk gözlerini kaçırdı. O adamı kandıramayacağımı ikimiz de biliyorduk. Bir noktada her şey mahvolacaktı. Fakat benim ailemin laneti de buydu. Yalanlar ve sırlarla dolu bir hayat sürmek... Uyarı: Bu hikâye yetişkin okuyucular için yazılmıştır. Karanlık temalar, psikolojik manipülasyon, şiddet ve toksik ilişkiler içerebilir.

❝Işığa ulaşmak için önce karanlıktan korkmamayı öğrenmen gerek. Çünkü şafak karanlığın içinde. Karanlıktan uyan, gözlerini aç, geceyi terk et, şafaktan kaç.❞ ☼ Çeyrek Vurgun Serisi'nin birinci kitabıdır.

Siyaha dönen kalbin sahibi griyse, insan kendi Öz'üne dönmelidir. Yıllar önce ablası uğruna intikam ateşi ile tutuşan Dağhan Zeydan diğerleri ile kendini yakarak yeni hayatına Alphan Gültekin Öz olarak gözlerini açtı. Yeraltının yenilmez dövüşçüsü Öz o gece büyük bir sınavın içerisindeydi. Aklı ve vicdanı arasında kalan Öz fark etmese de çoktan onu kendi karanlığına hapsetmişti. Alina Alaca kardeşi için ne kadar ileri gidebilirdi? Düzenli ve huzurlu hayatının ortasına düşen bu beladadan kurtulmak için tek bir seçeneği vardı. Öz'e dönüp bu çıkmazdan kurtulmak.

Bir üniversitede işlenen edebiyat tarihi dersinde, LGBT hakları konuşulurken yıllar önce yayımlanmış bir şiir kitabı gündeme gelir. Kitap, savaş sırasında Kanada'ya gönderilen genç bir Rus asker olan İlya Rozanov'un, orada tanıştığı Shane Hollander'a duyduğu yasak ve dile gelmeyen hisleri konu alır. Profesör bu iki aşığın hikayesini tüm sınıfa anlatır.

Aşk suçtu. Senin olmayan birisi için beslediğin duygular bir cellat gibi dikilirdi karşına. Sonra kollarına iki asker girerdi, o askerler başını bir kütüğün üstüne bastırırken boynuna inecek baltayı büyük bir sabırla beklerdi insan beklerdi ki, cellat alacak onun kellesini. Ama o balta inmeden önce, dururdu zaman. Sabır kanatırdı insanın her bir zerresini, bir işkenceden farksız akardı saniyeler, bir sudan sessiz, bir dalgadan daha hırçın. Aşk cellattı, ve o balta aşkın ellerinden inerdi insanın boynuna. Sevda cehennemdi, seni sevemeyen birinin aşkı ateşdi. Kendi kalbini yakan, kendi kanını akıtan bir kılıçtı. İnsan nasıl saplardı kendi sırtına bıçağı? İnsan ancak aşık olsa ihanet ederdi kendisine. Aşk ihanetdi, aşk en büyük oyun ve insanın kendine yaptığı ihanetdi. O Yavuz Payidar'dı, kendine en büyük ihaneti yapmış sırtına bir bıçak saplamış, boynunu bir cellatın önüne uzatmıştı. O Payidar'dı, sevdalanmıştı. Ve sevda, onun ihanetiydi. (Kitapta smut içerik yoktur. Yetişkin içerikli olması küfürlü sahneler ve küçük yakınlaşmalar içerdiği içindir.)

*Yetişkin içerik barındırır. *Nefretten aşka/anlaşmalı evlilik kurgusu --- "Kimi öptüğünün farkında bile değilsin," dedim üzerime tüm ağırlığıyla kapanan bedenini omuzlarından hafifçe iterek. Yüzlerimiz arasında bir nefeslik mesafeden fazlası yoktu. Aldığı her nefes benden doğuyor, aldığım her nefes ondan kopuyordu. Az önce dudaklarıma dokunan dudaklarını diliyle ıslattı ve ardından göğsü şişerek göğsüme yaslandı. Altında ezilmeye, o isteyerek üstümden kalkmadıkça son veremeyeceğimi biliyordum. Yatakla arasında kalan bedenimi kıvrandırıp yormak yerine onu ikna etmek için dudaklarımı araladım. "Sarhoşsun, farkında bile olmadan beni öptüğün için pişman olduğunu haykırdığın bir sabaha uyanmak istemiyorum." "Kim olduğunun farkında olmadığımı mı sanıyorsun?" diye sorarken sarhoşluğunun izlerini taşıyan sıcak nefesi yüzümü okşadı. "Karımı öptüğümün farkında olmadığımı mı sanıyorsun?" İrkilerek gözlerimi kırptım birkaç kez. Etrafta birilerinin olup olmadığını görmek için delice odaya bakındım. Kimse yoktu. Cevahir Avcıoğlu'nun beni 'karısı' olarak benliğine katmasına sebep olacağı oyunumuzun seyircilerinden hiçbiri burada değildi. Dudaklarını biraz önceki hafif baskıdan çok daha yoğun bir biçimde yeniden dudaklarıma bastırdığında zihnim binlerce soruya aynı anda yanıt aramaya başladı. Bizim dünyamızda her şey sahteydi. Her şey oyundu. Seyirciler gittiğinde perde kapanır, oyuncular birbirlerinin yanından hızla kaybolurdu. Ama şimdi ilk kez, hatta belki de son kez seyircisiz oynuyordu oyununu. Avcıoğlu'nun kurallarına kendisinden başka kimse karşı çıkamazdı. Bizim için yıkımı getirecek olan da, işte bu nedenle, bizzat kendisi olacaktı. --- '260224

Kimsenin yüzünü görmediği bir katil. Parmak uçlarında tehlikeyi taşıyan acımasız bir adam, merhameti olmayan bir suikastçı. Kod adı, Duman. Ve Duman, bu defa kendisini yakalamayı kafasına koymuş bir savcının peşinde. •eşcinsel bir kurgudur. kapak tasarım: @prawact

Yarışı kazanmıştı. Buradaki bütün arabaların sahibi oydu. Arabasından aşağıya inerek kafasını kaldırdı ve seyircilerim olduğu tarafa baktı. Yaptığı hareketle çığlıklar yükselirken, birkaç saniye gözleriyle seyircileri taradı. Ardından gözleri benim olduğum tarafta durdu. Birkaç saniye sonda gözlerini benden çeker diye düşünerek derin bir nefes alırken, beklemediğim bir hamle yaptı. Seyircilerin olduğu tarafa doğru yürümeye başladı. Yaptığı bu hareketle çığlıklar artarken, adam duvarın tam önünde durdu. Kafasını kaldırdı ve bana baktı. Sigarayı dudaklarının arasından çekti, hafifçe ağzının içerisindeki dumanı sırıtarak üfledi. Çığlıklar beynimin içersinde yankılanmaya devam ederken, adam elini kaldırdı ve hızla yukarıya doğru savurdu. Elinde tuttuğu anahtar hızla bana doğru gelirken, refleksle elimi kaldırdım ve üzerime doğru attığı anahtarı yakaladım. "Bende dahil olmak üzere, görmüş olduğun arabaların hepsi senin." O arkasını dönerek ağır adımlarla pistin çıkışına doğru yürümeye devam ederken, arkasından kalakalmış bir şekilde bakmaya devam ettim. Daha önce hiç tanımadığım bir adam, buradaki bütün arabaların ve onun sahibinin ben olduğumu söylüyordu. - eşcinsel bir kurgudur.

"Gelinin kız kardeşinden bir gram altın!" Gelinin kız kardeşi olmak hiç bu kadar zor olmamıştı... Ablanın düğnünde takı töreninde kavga çıkarsa ve o kavgayı ayırmaya gelen polis memuruna ilk görüşte vurulursan ne mi olur? ECE&PAMİR

Nehirde yıkanırken kendisini izlediğinden habersiz olduğu adam onu boğulmaktan kurtarır. Fakat suni teneffüs yaptığını gören köylüler onları sevişiyor sanınca olaylar bir namus davasına dönecek şekilde karışır. ❝Bataklığın neredeyse son bulduğu bu noktada karşısına çıkan manzara onu şaşkına çevirmişti. Bu kadar tenha ve tehlikeli sayılabilecek bir yerde bir insan neden yıkanmayı seçerdi? Aklına ilk olarak suyun serinliğinin cazibesi ya da bataklığın hemen ötesindeki doğal kaynaktan gelen berrak su ihtimali gelse de mahremiyet ihtiyacı düşüncelerine hiç uğramadı. Genç kadın önce ıslaklığı sebebiyle üzerinde yalnızca ince bir tabaka gibi duran kombinezonunu ağır hareketlerle çıkarıp bir kayanın üzerine bıraktı. Ardından sütyeninin kancalarını çözüp omuzlarından kaydırdı ve onu da aynı yere bıraktı. O an suyun yansımalarıyla parlayan bembeyaz, dolgun göğüsleri gözlerinin önünde bütün çıplaklığıyla belirmişti. Bakışları istemsizce o dik ve kusursuz yuvarlaklığa kaymış, ardından ucundaki canlı pembe tomurcukları seçmişti. Bu görüntünün şimdiye dek gördüğü en baştan çıkarıcı şey olduğunu düşündü bir an.❞ ▪︎Rayiha : Hoş koku ▪︎Yaş farkı vardır. ▪︎Cinsellik ve küfür barındırmaktadır. Rahatsız olacaklar, duyar kasacaklar uğramasa çok iyi olur. Tamamen eğlenmek amaçlıdır. Kadına şiddet ve tecavüz yoktur.