Sorunlu: Tosun. Senin gelmişini geçmişini. evveliyatını. seni dünyaya getiren doktoru. doktora yardım eden hemşireyi. anana doğum yaptıran ebeyi sikeyim. solunu sağını , gelmişini geçmişini. soyunu sopunu siktiğimin errrrrkekkk orospusu.! Necom: Ne oluyor amk.? Hop yavaş gel lan. Sorunlu: Kes lan. Sana da sıra gelecek. Ulan ben kime büyü yapmışım.? Bu güne kadar hangi maçı büyü sayesinde kazandınız.? Ulan hadi onu geçtim. milletle daşşak geçiyon. anlarım. da sen niye benim adımı büyücü diye millete dağıtıyon pezevenk.. Oğuzuyanoğuz: Jssjjsjsjs bu karı , buyu yapıyor olsa. İlk sana yapar olum. başına bela oluyorsun diye. Çingenem: Ben bir bok anlamadım gene. Pascal: Ben olaya firansız kaldım amk. Necom: Abi sen zaten firansızsın. normal. Tosunum: Lan espri arasında söyledim amk. Ne bileyim ben ciddiye alacaklar.? Sosyal medyada bizim veletlere yapılan editlere denk geldik. cidden böyle bir mevzu varsa , söyleyin bizim büyücü halleder dedim. güldüm sonra. Ne bileyim numaranı bulup sana yazacaklar amk. Peperone: Kim yazdı sana.? Sorunlu: BarışAlper denilen denyo yazdı amına kodumun kertenkelesi. Hemde sarışınım için yazdı piç. Bana diyor ki , Semihimi bana bağlama büyüsü ile bağla.! Belasını sikicem haberi yok puştun.! ondan sonra da, Ferdi denilen sik yazdı. Ulan devam ediyorlar yazmaya.! Ruh hastası mi bunlar.? Tosunum: Ne.? sksjjskjs Semih bizim Semih mi.? Skksksks altıma edicem amına koyayım. Oğuzuyanoğuz: Hilal. Allahını seviyorsan , diğer gruba yazsana sjjjsjs ne olur. Semih ne diyecek çok merak ediyorum. sjsjjsj Necom: Aşkı memnu ligi başlasın skskksks :::: Necip Uysal. Oğuzhan Özyakup. Cenk Tosun. Ve bunların yanında eşantiyon olarak verilen , top toplayıcı bir deli. Bunlar yetmezmiş gibi. Birde yeni yetmelerin , aşk sorunları.! Kartallar Yüksek Uçar tiyatrosuna hoş geldiniz.! Beşiktaş Jimnastik kulübü

Bir mahalle klasiği..

Yıllar önce , dedelerinin verdiği söz nedeni ile istemeyerek de olsa evlenmeyi kabul eden Barış Alper Yılmaz ve Efsun Göktepe. Bu istenmeyen evlilik ile açılan geçmişin tozlu sayfaları ve bir türlü silinmeyen çocukluk anıları... Telafisi olmayan hatalar , edilemeyen vedalar ve yarım kalan hatta hiç başlamamış olan bir aşk... 🃏 "Hatır meselesi bu kızım , ailelerimiz söz konusu olmasa yüzüne dahi bakmam senin!" "Öyle mi? Bu gece koltukta uyumaya hazır ol , Barış Alper!"

Futbolcu Kerem. Galatasaraylı Kerem. Mustafa amcanın torunu Kerem. Kocam Kerem. Gökçe Altun kendisini Kerem Aktürkoğlu ile evlenme dairesinde bulduğunda 20 yaşında, üniversite ikinci sınıf öğrencisiydi. Kerem'le daha öncesinde hiç konuşmamış, nikahtan sonra ise birkaç cümlelik bir açıklama, eline tutuşturulmuş bir kredi kartıyla onu bırakıp İstanbul'a dönen 'kocasını' düşünmemişti bile. Taa ki, iki sene sonra haber bile vermeden kapısında beliren Kerem onu İstanbul'a, hemen ardından da Berlin'e götürmek isteyinceye kadar. UYARI: Bu kitapta geçen bazı karakterler Açelya Arıkan gibi, benim öteki yazdığım kurgularımdaki karakterlerdir. Hepsinin aynı evrende yaşamasını istediğim için zaman zaman böyle karşılaşmaları, hatta dostlukları olacaktır. Okumak isterseniz sizi öteki kurgularıma da davet etmek isterim. Bağlı olması planlanan kurgular: Yüzük(Kerem Aktürkoğlu -Yayında), Hedef (Mert Günok -Yayında) ve CV (Barış Alper Yılmaz -Yayında). Not: Olaylar, yerler ve kişiler arası diyaloglar hayal ürünüdür. Gerçek kişilerle alakası yoktur.

"Hâlâ sarhoş musun Ferdi?" "Bilmiyorum. Galiba güzelliğin hâlâ sarhoş ediyor beni." Bu hikayedeki kişi ve kurumların gerçekle bir ilgisi yoktur. Tamamen hayal ürünüdür. Görseller benzetme için kullanılmıştır.

"Gökalp... bizim oğlumuz. Sen onun öz babasısın." Barış'ın gözleri bir anda irileşti, sanki zaman donmuş, dünya sessizliğe gömülmüştü. İçine bir şey çarpmış gibi oldu, ne bir ses, ne bir hareket... sadece bir ağırlık. Göğsüne saplanan görünmez bir sancı gibi. Kalbi, aniden ritmini şaşırdı; ne hızlandı ne durdu, sadece derin bir sessizlikle yankılandı içindeki boşlukta. Ama artık başka bir şeydi o. Artık sadece bir çocuk değil... Barış'ın kanından, canından bir parça... içini paramparça eden o açıklamanın tam merkezindeydi. Gözleri doldu. Yanaklarına inmeyen, ama gözbebeklerinin içinde büyüyen o doluluk... yılların eksikliği, farkında olmadan duyduğu özlemin ağırlığıydı. "Benim..." dedi Barış, sesi titrek ve neredeyse duyulmazdı. Dudakları zorla oynadı, kelimeleri dışarı çıkarmak isterken titredi. "...oğlum mu?"

Her bölüm milli takımdan olan birine özel kurgu gelecek.

Spordan nefret eden bir dergi editörü, futbolla ilgili yazı yazmak için görevlendirildiğinde takımın kaptanı ile ufak bir anlaşma yapması gerekecektir. Ama karşısında büyük bir engel çıkar. Ya yıllarını verdiği ve kariyerinde önemli bir basamak olan dergisinin editörlüğünü bırakacaktır ya da bu ukala takım kaptanına bir dönem katlanmak zorunda kalacaktır. Çok fazla nefret aşktandır. Biri sahaları yakarken diğeri kalemiyle kavuracaktır. Peki işin sonunda ikisinin de kariyerleri ve birbirleri arasında kaldığı zaman geldiğinde seçimi kadere bırakmak ne kadar doğru olur? Unutmayın, aşka açılan savaşın kazananı olmaz. ****************************************** Evett uzun süredir fanfiction yazmıyordum. Çok hızlı gelişen bir kurgu ve kendimi bu çifti yazarken buldum. Hazır şu sıralar adından çok bahsediliyorken neden bu hikayeninde yıldızı Kenan Yıldız olmasın ki? Keyifli okumalar✨

Semih: Ne olursun bırak artık peşimi be kızım sevmiyorum işte anla Gökçe: Naz yapma oç sevmeseydin benimle aynı havayı solumazdın