Gece... Adını karanlıktan seçen, hayatta kalmayı kendi elleriyle öğrenmiş bir kadın. Baba sevgisinden yoksun büyüdü; ailesi onu hiç görmedi, duymadı, önemsemedi. Ama Gece vazgeçmedi. Yaralarını sakladı, gururunu korudu, gölgelerin içinde kendine bir dünya kurdu. Dövüştü, çalıştı, savaştı... ve kimseye muhtaç olmadı. Gecenin görünmeyen bir yanı vardı: O bir katildi. Ama sıradan değil. Hayat tarafından susturulan kadınların, yok sayılanların, ezilenlerin sessiz intikamını taşıyan bir gölge. Bir gün babasının ölüm haberi geldiğinde, hikâye yeniden yazılmaya başladı. Çünkü Gece bir şeyi çok iyi biliyordu: Babası ölmemişti. Öldürülmüştü. Gerçeklerin izleri onu karanlığın daha derin bir noktasına götürdü. Orada bir adam vardı: Atlas Attila Alp. Atlas... Kendini sıradan bir adam gibi gösteren ama aslında karanlığın en tepesinde duran biri. Soğukkanlı, tehlikeli, sarsılmaz bir lider. Ve Gece'nin hiç bilmediği bir gerçeğin sahibi. Gece ile Atlas'ın yolları kesiştiğinde, kader sessizce bir düğüm attı. İkisi de karanlığa doğmuştu, ama farklı şekillerde. Biri karanlıkla savaşmayı öğrenmişti, diğeri karanlığın kendisiydi. Gerçekler açığa çıktıkça; ihanet, kan ve geçmiş birbirine karışacak. Gece, babasının ölümünün ardındaki sırra yaklaşırken en acı gerçekle yüzleşecek: Aradığı katil... belki de en çok güvendiği adama daha yakın. Ama Gece bir Orenda. Yıkılan, kırılan, gömülen ama her defasında küllerinden yeniden doğan kadın. Ve bu kez dönüşü kanla, kararla, karanlıkla olacak. Bu sadece bir aşk hikâyesi değil. Bu bir savaş, bir intikam, bir yeniden doğuş hikâyesi. Ve karanlığın iki sahibinin çarpışması.

Alfa Kral Arden Kara'nın doğduğu gün, soyunun üstüne karanlık bir lanet yazılmıştı: Otuz yaşını göremeyecekti. Ne güç, ne servet, ne de itaatkâr bir sürü... Hiçbiri onu ölümün gölgesinden kurtaramazdı. Tek bir yol vardı - gerçek kader eşiyle bağ kurmak. Ama kaderin tuhaf bir mizah anlayışı vardı. Çünkü Arden'in kader eşi bir insandı. Zayıf, sıradan, kırılgan bir varlık... Ve Alfa dünyasında insanlar sadece birer "av"dı. Peki ya bu yasak bağ, laneti kıracak mı? ...

"Bu kitap, ilk kurgumuz olmasının doğal sonucu olarak kimi anlatım ve yapı kusurları barındırabilir; okurun, bu bilinçle ve hoşgörüyle yaklaşmasını rica ederiz." ✦ 𓂀 H e r i z , b i r g ö z y a ş ı 𓂀 ✦ Arin'in abisi, onun için bir velinimetti; sevgi görmeyen küçük kız için umut dolu kapıların açılmasıydı. Babası tarafından sevilmemek ise onun için her gün kahroluş, yok oluştu; çünkü her kız babasının prensesiyken, Arin babası için yalnız kan bağı olan silik bir karakterdi. Babasının sevmediği kızı başka bir adam sever mi? Arin Demirhan, bir gün ansızın gördüğü yeşillerde kaybolur. Ne yapacağını, nereye gideceğini bilemez; çünkü bütün yollar ona çıkıyordu: hiç olmaması gereken adama, Çağan Adar Karadağ'a Bütün her şeyini elinden alan adama. Arin, işlemediği günahın kurbanı... Adar, işlenilen günahın masum kalan tarafı... Her ikisi de suçsuz, tertemiz kalpleriyle; geçmişin bütün izleriyle aralarında kandan, acıdan bir duvar ördüler... Adar, ne kadar intikam almak istese de geçmişte yaşanmış acının bedelini ödememesi gereken kişiye ödetmek istemez. Fakat işler göründüğü gibi değildir; bu intikam yalnız Adar'ın intikamı değildir. 🜃 (Herhangi bir çalıntı veya alıntı hususunda gerekli hukuki işlemlere başvurulacaktır.‼️) NOT: Karakterler ve olaylar tamamen hayal ürünüdür. Kitabın bütün kurgusu bize aittir.

''Birlikte belanın içine batabileceğimiz kadar battık. Ve şimdi, seni bırakmayacağım... Benimle misin?'' --- Zeynep, kendini yeni okuluna başladığı ilk gün bir felaketin ortasında buldu. Okulu, salgın bir hastalık nedeniyle karantina altına alındı. Karantinanın akşamında ise kendini okulun karanlık koridorlarında bir kız öğrencinin cesedinin başında buldu. Üstelik yalnız değil, onlar da yanında... Mahşerin üç atlısı. Bu, sadece bedenleri değil ruhları da karantinaya alınan dört kişinin hikayesi. Bu onların özgürlüklerine ulaşmak için yaşadıkları esaretin hikayesi. Bu, birbirlerinin her şeyi haline gelen, birbirlerine gökyüzündeki son yıldız yanıp kül oluncaya kadar birlikte olacaklarına söz veren dört arkadaşın hikayesi. Bu mahşerin dört atlısının hikayesi. Şimdi, bizimle misiniz? "Bizim bedenlerimizi karantinaya almadılar. Ruhlarımızı karantinaya aldılar. Bizim ruhlarımız tanıştığımızdan beri karantina altında. Ne çıkabiliyoruz bu karantinadan, ne de birbirimizden ayrılabiliyoruz. Ruhlarımızı birlikte bir karantina altına aldılar, ve bizim bundan sonraki tek savaşımız bu karantinadan kurtulmak. Kurtulduğumuzda bile birlikte olacağız, ama özgür olacağız. Savaş bitti, ve biz sağ kaldık. Savaş bitti, ve biz hala ayaktayız."

Boş kalan son sayfa dolmadan, kibritler yere saçılmadan, yanan son mum sönmeden, bu yabancı duman her yanımızı sarmadan ve onlar beni bulmadan bul beni...

••Tamamlandı. Henüz kitap olmadı. Seri, üç ana kitaptan oluşuyor ve 2026 yılında düzenlenmiş versiyonuyla raflarda olması planlanıyor. Wattpad'de bulunan bölümler düzenlenmemiş haline aittir. ❝Bir düş, bin ağıt.❞ Marin Alakan çok küçük yaşlardayken doğduğu topraklardan ayrılmak zorunda kalmıştır. Babası, kaderin sancılı ağlarının önüne geçmek için yıllarca kızının doğup büyüdüğü Mardin'e gelmesini yasaklar ve İstanbul'da herkesten gizli bir hayat sürmesini sağlar. Marin, abisinin yaptığı bir hata yüzünden kendini tekrardan doğduğu topraklarda bulduğunda ise artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktır. Eski adıyla Karan Ağa olan kitaptır.

VURGUN I, Kelebek Çiçekler çok yakında Lapis Yayınları ile raflarda!.. Geçmiş; yazılmayı bekleyen bir romanın ilk cümlelerini kulağıma fısıldadığında kurtarıcım olan adamın rahesinde ağzımdan akan kan vardı. ''Seni bulduğum gün kollarıma almasaydım, bunca kan durmazdı,'' dedi, sesi çığ düşüren dağların aşınmaz karlarını taşıyordu. Dağlar onun yuvasıydı, sinesine sakladığı yalnızlık ise bendim. Ondan ağabeyini alan acımasızlar benden de zihnimde taşıdığım hatıraları almıştı. ''Seni bulduğum günden sağ kurtulurdum ama affet, Leylifer. Sadece enkaz altında kalırım sanırken, sana bakarken titreyen sol yanımdan vuruldum.'' Bir eşikten öbürüne atlarken anladım; kanatları siyah benekli, kırmızı zehirli kelebek, ben senin dağlanan yarana vurgundum. Eğer bir gün ümit etmekten vazgeçecek olursan hatırla; göğsünün içindeki ağrılar seni bulduğum uçurumun kalbinde sızlamaya başlar. 🌨

Senin galbin benim galbim Sana malumdur benim halım Kaçma benden nazlı gülüm Sen benimsin ben seninim' Neşet Ertaş aşığı biriydi, yanlış zamanda açmıştı müziği Çadıra doğru yürürken tanıdık bir sesin gelmesiyle duraksadım anlık "Lan Berat kapatsana oğlum şu müziği!" Görmek için döndüm, ama arkası dönüktü. Saçmalama Mavi ne işi var burda 🦋🦋🦋 Bazı hikayeler vardır, kendi zamanını seçebiliyormuş. Şenlik mahallesinin hikâyeside öyleydi. Umutla hayalleri için çabalayanında Her şeyin vakti varmış İstesek de istemesek de... Göçük altında kalsa bile yarına umudu varmış hikayelerin. Sabırla 'umudunu yittirme.' demekmiş.. Güzel hikayeler göreceğiz her manada Hem de Şenlik mahallesinde!..

"Sen gündüzsün, ben gece" biraz daha arada ki mesafeyi kapatıp nefesi tenimi tenimi ürpertiyordu, kokusu beynime kazanır gibi çektim ciğerlerime "Sen aydınlıksın, ışıksın" yüzüne düşen kumral saçını geriye doğru attım tâbi ipek saçını okşamayı ihmal etmedim "Bense zifiri karanlık koca bir bataklıktayım." Gözlerini gözlerime kenetlenmişti. "Mafyayım ben sense dayım olacak herifin askeri bizden bir halt olmaz." Aradaki mesafeyi açıp "Bataklığımdan uzak dur Hıçkırık Güzeli, hiç tanışmamışız gibi gidiyorsun ve bir dahae karşıma çıkmıyorsun." Lanet olası sessizliğine bürünmüştü her şeye laf yetiştiren kız sus pus olmuştu. "Bir yalana karşılık sende yalan söyledin ödeştik, hesap kapandı." Siyahla beyazın yan yana gelemeyeceğini ikimizde biliyorduk.. imkansızdık "Altay Demirci, beni hiç tanımamışsın" arkamdan konuşmasına takmadan yavaş adımlarla ilerliyordum "Kuşkun olmasın sana Kurtu büyük bir zevkle tanıtacağım.." yüzümde olan gülümsemeye engel olamayarak "Kuzu'dan kurt ,çok komik!" Karanlık'tan Aydınlığa çıkanların hikâyesi Kardan Aydınlık umudu olanların hikâyesi.. Bir mafya & Asker..