bir gün kız canı sıkıldıgı için numara sallar ve salladıgı numaraya bir şarkıyı mesaj olarak yazar ve gönderir.Mesaj gönderdigi kişi çok sinirli ve sert bir adamdır. bu yüzden de tanımadıgı birinden saçma sapan mesajlar almak onun sinirlenmesine yol açar. ama zaman geçtikçe ikiside birbirinin mesajlarına alışırlar ve artık adam kızın her saniye hatta her salise mesaj göndermesi için dualar eder haline gelir.

Karanlık aslında bahsedildiği gibi kötü değildi. Biz ışığı iyi seçtik diye karanlık kötü olmuştu, peki karanlığı seçseydik ışık kötü olur muydu? Karanlığın iyi, ışığın kötü olduğu bu hikayede acıların bizi beslediğini ve iyilerin aslında her zaman kazanamadığını görmeye hazır mısınız? Alisa Havas... Soylusu olduğu şehri terk eden Alisa, gittiği şehirde yaşadığı olayla iki sene ardından şehrine geri dönmek zorunda kalır ve bu zorunluluk canının bedeninden ayrılma korkusundan kaynaklıdır. Şehrine dönerken peşinden getirdiği düşmanlar ve sorunlar onun ve terk ettiği insanların hayatını etkileyecek Alisa'yı amansız bir savaşın içine sokacaktı. Güç ve acımasızlığın vücut bulmuş hali olan, ruhunu şeytanla ve içindeki canavarla paylaşan Alisa, ortasında kaldığı savaştan nasıl kurtulacaktı? İçinde girdiği savaş sadece canıyla ilgili miydi yoksa kalbinin de etkisi var mıydı bu savaşta? Yağız Ertuğ... Kelebeğinin, hayatının kadının onu terk edişiyle yaşadığı ihaneti kabul edememişken sevgilisinin geri dönüşü onu ve içinde büyüttüğü aşkı nasıl etkileyecekti? Hayatını adadığı kadının ihaneti yüreğini ve benliğini karanlığın derinlerine gömmüşken gün ışığı tekrar vurabilecek miydi gömülen kayıplarına? Ya her şey aslında bununla ibaret değilse? Krallığın sırları içinde düşmanların saldırısı mı daha zordu yoksa içimizdeki savaş mı? Kimsenin göründüğü gibi olmadığını illa yaşayarak mı öğrenmeliydik? Peki en güvendiğimiz aslında en güvenmememiz gereken kişiyse... o zaman ne yapmalıydık? Silahların ve gerilimin en üst düzeyde olduğu hayatta, yaşam ve aşk bir o kadar riskliydi. Bu risk alınmaya değerdi peki biz aşkı yaşamaya değer miydik? "Bizim hikayemiz hayat gibiydi, nerde ne olacağı belli olmayan bir belirsizlik..." Hikayemizin şarkısı: Manga- Her Aşk Öl

!! KÜL SİYAHI ADIYLA WATTPADDE YAZILAN İLK KİTAPTIR !! Adamın gözleri, pencerenin altında oturmalarından sebep ay ışığının vurduğu saçlarında, dolgun dudaklarına dayadığı şişede, başını kaldırınca sunduğu gerdanın güzelliğinde gezindi. Bedeni bir savaş halindeydi. Kadın bitirdiği şişeyi yere koyarak kül siyahı gözlerini adamın koyu kahvelerine kenetledi. "Önden bayanlar." Pencere pervazından fütursuzca dökülen ay ışığı kadının yanındaydı, ısıtırken aynı zamanda odayı aydınlatan şömine ateşi ise adamın. Dudakları üzerinde kalmış bir kaç damla şarabı dil darbeleriyle temizleyerek adamın centilmenlik klişesine bir bakış savurup şişeyi çevirdi. Hızı yavaşlamaya yüz tutmuş şişe saniyeler içerisinde durduğunda adamın bıyık altından gülüşüne kısa çaplı bir bakış attı. İş gerçeğe dökülse soran olmayı isterdi ama cevap vermesi gereken bir soruyu kendi elleriyle bahşetmişti. "Pekala.." Adamın dudaklarında gezinen yaramaz gülüşün farkına vardığında heyecanına karşın yüzünde bir duyguya yer vermeyerek sırtını dikleştirdi. "Benden kaçmak.. Zor değil mi ?" Beklemediği soru karşısında afallamasına engel olamadı. Nasıl bir soruydu bu ? "Kaçmıyorum." Vücudunda uyanmaya başlayan hislere, şarabın verdiği güven ve dengesizlikle kulak asarak hafiften gülümsedi. "Kaçmalı mıyım ?" Bir an için cevap dört bir yanında yankılanmaya başladı. Adamın gözlerinden geçen gölgeler kendi gözlerine de bulaşmış mıydı ? Gözlerini kısarak kendisine yaklaşmakta olan adamı izledi. "Kaçmalısın."

"Her ne yapacaksan ateşten bir çemberin ortasına düşebilirsin, biliyorsun değil mi? Uygar, seni oraya itebilir." Anlayışla gülümsedim bu defa."Biliyorum, itebilir," dedim ve ekledim: "İttikten sonra arkasına bakmadan gidebileceğini de biliyorum. Bir ateş çemberinin ortasına itilebilirim ama bu oradan kurtulamayacağım anlamına gelmiyor. Ellerim, kollarım, bacaklarım, saçlarım... her yanım alev alabilir; ancak ben bir şekilde oradan kurtulurum. Çünkü tedavi olmasını istediğim biri var."

Adel Velina, uzayın en tehlikeli gezegenlerinden biri olan olan Vert'te 22 yıldır yaşayan bir dil bilimcidir. Yıllar önce içerisinde yaşadıkları uzay üssü yörüngeden çıktığında bu gezegene düştüler ve yıllardır onların kurallarına sadık bir şekilde yaşamak zorunda bırakıldılar. Vert'te hayatta kalmanın kuralları basitti; yer altında yaşamaya devam et, asla yeryüzüne çıkma, yeryüzündeki canavarlarla savaşma, Vert halkıyla iletişim kurma ve asla yerin bir kat altına inmeye çalışma. Yeryüzündeki canavarlar tehlikelidir ama yerin en altında yaşayan canavarlar öldürücüdür. Onlarla konuşma. Onlarla göz göze gelme. Onlara asla dokunma. Çünkü zehirlidir yılan dilleri, Ve bakışları öldürür o saf kalbini. Ancak Velina bu kuralların hiçbirine uymadı, bir gün adım attığı yer çöküp kendini yerin en alt katında bir mezarlıkta bulduğunda yapması gereken tek şey oradan kaçmaktı ama bunu yapmadı... Bunun yerine açık mezarlardan birine yürüyüp canavarlardan bir tanesine dokundu ve parmağındaki ihtişamlı yüzüğü çıkarıp aldı. Mezarlıktan uzaklaşıp evine geri döndüğünde arkasında kendisini izleyen kızıl gözleri hissetti. Yüzyıllar önce lanetlenmiş Duat ırkının baş muhafızı şimdi karşısındaydı. Başlangıç tarihi: 25 Ekim 2024

|Bu kitap yetişkin okurlara yönelik +18 sahneler içermektedir.| Keyifle "Nihayet tanışabildik..." dedi. Eğer beni tutmuyor olsaydı titreyen dizlerim yüzünden yere düşebilirdim. Kahretsin, Ecsad maskesi takıyordu! Kim olduğuna dair bariz düşüncemin yanlış olması için her şeyimi verirdim. Ama onun kim olduğunu biliyordum. Hissettiğim korku ruhumun üçüncü bir kişi olarak olayı izler pozisyon alacağı kadar ağır gelmişti. Kendimin farkında değildim, boşlukta yüzüyordum. Yutkunarak boğazımdaki düğümü itmeyi denedim fakat manasızdı. "Kimsin sen? Benden ne istiyorsun?" Kaygı içinde kısılan sesim yüzünden beni duyamaması mümkündü. Ama duydu. "İsmim Xhadriel. Beni tanıyor musun?" Ecsad'ın kurucusu, gelmiş geçmiş en tehlikeli hacker topluluğunun lideri Xhadriel... Hiç tanımamış olmayı dilerdim. Halbuki benimle birlikte bütün ülke onu tanıyordu. Bense onun hakkında bütün ülkenin bilmediği bir gerçeği biliyordum; benim peşimde olduğunu. Onu tanıdığımın, hatta peşimde olduğunu bildiğimin farkındaydı. Kendi ağzımla onaylamamı istiyordu. 'Beni bekliyordun, bende geldim' der gibiydi.

Gerçek Ailem / Askeri (Kadın Asker) Ben Okyanus, büyük bir Yangın'dan çıkmayı başarmış ama Kül'e dönmüş bir İstihbarat Ajanı. Karanlık ve fırtınalı bir Okyanus, Kıdemli Üsteğmen Okyanus Kaya... Okyanus, içine çektiği herşeyi hırçın dalgaları ile boğardı. Mahvolurdu ama kendini kaybetmezdi. Ben Okyanus'tum, öyleyse neden kendi kendimi boğuyordum? Okyanus'un, yıllar boyunca kendini korumak için zorlukla inşa ettiği duvarları onu yeni bulan gerçek ailesi yıkmayı başarabilecek miydi? Okyanus'ta boğulacak mıdır? Yangın'da Kül'e mi dönüşecektir? Yoksa komutanının orman gözlerinde kaybolacak mıdır? Nefret ettiği gökyüzünü tekrar sevmeye başladığında her şeyin üstesinden gelmeyi öğrenebilecek miydi? Peki ya, Kızıl ailesi? Aile sırları, Okyanus'un bilinmeyen geçmişi... Alabora Timi ve Kızıl Timi neden birlikte görev almaya başladı? Çözülmesi gereken askeri bir sır vardı ama herşey de küçük bir kızda saklıydı... Okyanus mu? Kül mü? Yoksa her ihtimalde de Okyanus'un Kül'ü müydü? "Kıdemli Üsteğmen Okyanus Kaya, Şanlıurfa. Emret, komutanım!" "Yüzbaşı Deniz Akif Alabora, Şanlıurfa. Emret, komutanım!"

ARA VERİLDİ "Bana öyle gülme. Aynaya bakıyormuşum gibi hissediyorum. " "Anlamadım. " "Gülümsemen gözlerine ulaşmıyor Ulaş Yekbatur." ..... Yıllardır ruhen ve bedenen bastırılan Akça zorla evlendirileceği gece evden kaçar. Gidecek hiçbir yeri yoktur. Karşısına çıkan yabancı bir adamın yönlendirmesiyle yıllar önce onu terk etmiş babasının evine sığınmak zorunda kalır. Amacı sadece orada üç gün saklanmak ve yurtdışına çıkmaktır. Fakat geçmişinde kaçan babasının çocuklarının onu bırakmaya niyeti yoktur. Uyarı: Bu eser; aile içi şiddet, istismar ve travma temalarını ele almaktadır. "BU HİKAYEDE YER ALAN KİŞİLER VE OLAYLAR TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜDÜR."

Ablasına yazmak isterken, Savcı'ya yazan Psikoloji Öğrencisi Lana Saylar. ** Siz: Ne yaptık sanki size amına koyayım! Görüldü ✓✓ (04:03) Lara'm: Ne oluyor lan! Siz kimsiniz hanımefendi? Lara'm: Annemden daha çok arayan ilk ve tek kadınsınız! Lara'm: Bana neden bu kadar mesaj attığınızı sorabilir miyim? Şizofreni misiniz, siz? Siz: Şizofreni olamayacak kadar dağınık lakin sakin diyemeceğim kadar karışık bir beynim var. (04:06) Lara'm: Benim yazmamı mı bekliyordunuz ekran başında? Siz: Hayır. Sadece tez düzenlemesi yapıyorum. Lara'm: Neden bu kadar sakin cevap veriyorsunuz? Yanlış numaraya yazdınız, diyorum. Siz kimsiniz, diyorum. Siz: Nasıl yani? Siz: Anlamadım şuan, ne oluyor? Lara'm: Diyorum ki, ben sizin yazdığınız kişi değilim. Siz: Lara! Benden kurtulmak için, beni tanımamazlıktan geldiğine inanıyorum. Siz: Seninle konuşmak istemiyorum, desen anlardım. Ve senden uzaklaşırdım. Siz: Neden böyle yaptın ki? Lara'm: Yanlış anlıyorsunuz, hanımefendi! Lara'm: Ben yazdığınız Lana mıdır, Lama mıdır? İşte artık ne haltsa, o kişi değilim diyorum. Ben kız bile değilim, anasını satayım! Siz: Olabilir. Yani sonuçta hepimiz insanız. Hata yapabiliriz. Lara'm: Hanımefendi amacım sizi rencide etmek değil lakin bir şeyi sormadan edemeyeceğim. Siz: Nedir? Lara'm: Mal mısınız? Yoksa genel yapınız mı bu? Siz: Sen bana mal mı dedin? Abisini satayım ya! Bir mal olmadığımız kalmıştı şu temelini dürtüğümün dünyasında. Lara'm: Ya sen nasıl bu kadar sakinsin! Şurada sana yanlış numara diyorum, tık yok. Lara'm: Hakaret ediyorum, tık yok. Nereden geliyor bu rahatlık? Siz: Beyefendi, 53 saattir uykusuzum. Siz: Şu son bir saatte 3 bardak kahve içtim. Önümdeki bilgisayarın ekranını zor görüyorum! Siz: Sakin olduğum falan yok. Sadece yorgunum. Anlatabildim mi? Siz: Yoksa normal halimde olsam, hürriyetinizi zaruriyetiniz ile birlikte