Geçmiş, hiçbir zaman geçmiş değildi. Daima kancası bugüne takılıydı. Sırlar, beyaz bir çarşafın üzerinde toz tutmuştu uzun zamandır... Şimdi sert bir rüzgarla savrulan geçmiş, hayatımızdan içeri girdi! Çarşafın altındaki tozlanmış sırlar bütün havayı boğdu. Ela biliyordu. Kaçtığın geçmişin saklanmaya çalıştığın çökmez sokakta tam dibinde bitivermişti. Karanlık sarmaşık gibi bedenini sarmalarken, bunun nefret mi sevgi mi olduğunu henüz fark etmemişti. Uzak durmalıydı siyahtan! İçindeki ışığı yutmasına izin vermemeliydi! Fakat artık çok geçti. Çünkü aşk bir kara delik gibi neyi var neyi yoksa Ela Aydemir'i ve Serkan Karavan'ı içine çekmişti!

17 senedir nefes alıyor olsam bile ben sadece lanet olası 3 yıldır yaşıyordum. Ve artık o 3 yılın sonundaydım. Bu zaman diliminde herşeyden, hatta kendimden bile çok sevdiğim tek kişi Newt'ti belki de. Ama şimdi sonum, onun ellerinden olacaktı. Yine de onu hâlâ seviyor olamazdım değil mi? Lanet olası hastalıktan dolayı farkında olmadan yaptığı birşey için onu nasıl mesul tutarım ki ben?