13 yaşına girince herkes ne yapar.Ne biliyim bir sekiz coşkusu falan dimi bir büyüme hisi.Belki senin dünyanda evet ama Olexa için.Anne ve babasının öldüğü ve kaldığı evden kaçıp kendi evine geri dönmek.O sevmediği abisinin yanına gitmek.Keşke hikayede böyle devam etse.Hadi merak eder insan dimi ne olucak diye dimi?Hadi bir ipucu.Adım Olexandrıa Isis Isadora.Isis ise mısırda büyü tanrıçasının adının ta kendisi.İstersen diyerleri ile de tanış.Ben Olexa Kyle Skylar Natheniel Andrew Matthew Alexanna Mark .İşte bizim fantastik 8 lmiz ama gerçeğimiz sadece 4 ümüz

Çocuksu ve kendini çocuk hissedenlere bir yaz öyküsü... Yeni maceralar, yeni anılar, yeni arkadaşlıklar... Emir "Sizin site hep böyle keyifli mi, doğrusu böyle komik bir siteye daha önce hiç gelmemiştim." dedi gülerek. Aysima da "Biz hep böyleyiz. Hatta şundan eminim ki bu yaz boyunca bu gibi daha onlarca macera yaşayacağız." dedi ve sözü bitirdi...

Tutkunun dansı dudakları Gecenin siyahında saçlarına dökülür beyaz inciler Dumanın şehvetli yükselişi belirir gri gözlerinde Şehvetin daimi takipçisi hafif hokkalı bir burun.. **** Bu son yaz yağmuru ıslanmadan olmaz Ay ışığında bir gün gökyüzünde dalıp giden sonsuzluk Resmine anlattığımda aşkımı, ağladım Lâkin hep zordu hıçkırıklar ölüm rüzgarı eserken inceden Aklına gelenler yüreğine düştüğünce Sevebilir mi insan hiç sesini duymadığı birini? ****

çoğunlukla herkezin yaptığı bilgiler, çeşitli kurallar ,düşünceler , şakalar.

Çocuk muydum? Belki biraz. Bu beni kötü mü yapardı? Hayır, hiç sanmıyorum. Olgunluk gereken yerde olmalıydı, bugünlerde herkesin üstünde taşıdığı şekilde değil. Çünkü olgun olduğunu iddia eden insanlar bir avuç özentiden ibaretti. Saf mıydım? Belki biraz. Bu beni tehlikeye sokar mıydı? Evet, bazen. Ama bu kötü bir şey değildi. Ben insanlara güvenmeyi seviyordum. Sonunda kalbimi kırıyorlardı, güvenimi hiçe çıkarıyorlardı kabul, ama ben güvenmeyi seviyordum. Güvenmediğin bir insana samimi olamazsın. Etrafına duvarlar ören insanlar güçlü olduklarını, hiçbir şeyin onları yıkamayacağını sanıyorlar. Yanılıyorlar. Ben sıradan bir kızdım. Ne herhangi bir yetenek üzerinde kendimi geliştirmiş ve parlamıştım ne de aşırı zekiydim. Çalışkandım, sorumluluklarımı bilirdim. Kendimi tanır, az olanla yetinirdim. Bazen Polyanna'nın pembe gözlüklerini ödünç alır öyle bakardım dünyaya. Benim dünyam bana her zaman yeterli gelmişti. Mutluydum, elimdekiler bana yeterdi. Yanıldığımı ise dört mevsim ardında anlamıştım. Elimdekileri doğru seçememiş, yanlış insanlara güvenmiştim. Çocuk gibi davranmak yerine olgun olacağım noktayı şaşırmıştım. Pembe gözlükleri kırmış, agresif olmuştum. Dört mevsimde arkadaş dümeninin beni nasıl farklı yöne sürüklediğini anladım. Şimdi ise hayatı yaşayanlardanım. Hala eskisi gibiyim aslında, ama her birinden azaltmıştım. Daha az çocuk, daha az saf, daha az arkadaş. Ve içinde olduğum gerçek dünyaya çıplak gözle bakmak... Bu iyi olandı. Doğru olan ve mutlu eden...

Dudaklarıma kaydı gözleri ve konuşmaya başladı: -Bu dudaklar ,bu ten,bu vücut bana ait kimse dokunamaz anlıyor musun ?dedi. Başımı iki yana salladım.Çenemi sıkıca kavrayıp dudaklarını kulağıma sürttü. - Her zamanki gibi asisin ve bu seni daha çok istememe neden oluyor.