Geçtiğim yolların izleri kayboluyor. Siyah bir yağmurda. -Tamamlandı-

Yağmurdan kaçarken doluya yakalanmak nedir bilir misiniz? Ezgi biliyordu. Hayatını zindana çeviren üvey babasından kaçtığı bir gecede, onu bu hayata tutsak eden adamla karşılaşmayı beklemiyordu. Bilseydi o adamla karşılaşacağını, yine kaçar mıydı o ödül töreninden? Onunla yüzleşecek cesareti bulur muydu? Yine de her şey için çok geçti. Bir karanlık gecede, İki lacivert göz kesişmişti. Biri nefretle diğeri ise yabancı gibi bakarken daha da acıtmıştı gerçekler. Asaf Kandemir tanımamıştı kızını. Ona nefretle bakan gözlerin ardında yatan anlamı görememişti. İki silah sesi duyulmuştu sonrasında sokakta. Yere düşmüştü kızın bedeni, sokak lambasının altına. O lamba bile kızın kimliğini aydınlatamamıştı. Eğer bilseydi o sokağa girince hayatının değişeceğini, geçmezdi o sokağın önünden belki. Atmazdı adımını. Ama geçmişti iş işten. Birçok şey gibi buna da geç kalınmıştı.. --- Hikayeden Kesit --- 15 yıldır, nefret ederek büyüdüğüm bu adam, bir kaç gün içerisinde bütün dengemin şaşmasına neden oldu. İçimde filizlenen, baba hayaliyle yanıp tutuşan çocuk, yine terk edilmenin verdiği kırıklıkla ağladı. Ağladı ağlamasına ama sesini duyan olmadı. Karşımda, acımasızca bakan lacivert gözleri her şeyi açıklıyordu. Onun gözünde bir hiçtim ben. Koca bir boşluk. Hikayesinde bir yerim yoktu. O ise benim hikayemin büyük bir kısmını oluşturuyordu. - Sözler hayli çıkmazlarda, Söz ver haydi sen.🎶 Dün birini gördüm yolda, Gözler aynı sen.🎶 Bizler aynı kalmadık ki, Hayat değişirken.🎶 Ben birini sevdim ama, Gözler aynı sen 🎶 Hikayenin şarkısı: Gözler Aynı sen-Yaşar

O gün o hastanede yapılan o hata birbirinden habersiz olan o iki kızın hayatlarını birbirine karıştırmıştı. Ve işte o gün yapılan o hata bir kızı ve bir aileyi uçurumun kıyısına getirdi. ---------------------------------------------------- Alkım hayata küsmüş bir kız. Peki bu kızın hayatı aniden değişirse. Yalnızca hayatı değil ailesi bildiği insanlar aslında ailesi değilse... Gerçek ailesiyle yaşamına hadi hep beraber bakalım. ----------------------------------------------------- Bu Alkım'ın hayata dönüş hikayesi...

"Zehirli cennetin, kirli meleği Mehir'im ben...Bana leke derler her düşüşümde daha da derinleşen yaralarım, geçmişimin ve bağımlılığımın acı birer hatırası. Her iz, içimde kaybolmuş bir parçamın yankısı" Mehir'in kendi ışığını bulmak için çıktığı bu yolda ona yoldaş olmak ister misiniz? Karanlıkta kaybolan herkese ithafen.. Eminim bu konulu kitapları görmüşsünüzdür, ancak bir de Mehir'e şans vermek ister misiniz? Eğer "Abiler" veya "Gerçek ailem" kitapları arıyorsanız, işte doğru adres. *REKLAM YASAKTIR!* (Reklam yasak diyom amk reklam yapmayın kitabımda)

Sene 1992, ülke sağ ve sol çatışmasının izlerini hâlâ taşıyorken henüz yoluna girmiş bir düzen yoktur. Bu çatışmanın içerisinde aynı evde doğup büyümüş olan Firuze ve Ecevit birbirlerinin tek ve en sevdiği oyun arkadaşıdır. Yetişkinlerin kavgalarının ötesinde, boya kalemleri ve oyunlarıyla büyüyen iki çocuğun doğarken beraber yazılan hikayeleri; bir doğum gününde sert bir silgiyle silinir, hiç var olmamış gibi koparlar birbirlerinden. Silgi yazıyı siler, kağıdı hırpalar ve Ecevit bir ailenin avucunun içinde yok edilir. Suçlar ve cezalar. Cezaları yalnızca suçlular mı çeker? Silgi yazıyı siler, leke bırakır ve Firuze en sevdiği oyun arkadaşını kaybeder. Suçlananlar ve cezalandırılanlar. Suçlular sadece yetişkinlerden mi çıkar? Firuze Akın ellerinde fırçalar, karşısında tablolarla yıllardır oyun arkadaşını beklemektedir. Seneler sonra aynı sayfa açılır, silgi de kalem de tek kişinin eline düşer. Ali Ecevit Tarhan, yazıp silmek için yok edildiği o yere geri döner. *** "Firuze sen benim çocukluğumsun," Gözleri derin bir şefkatle bana bakıyordu. Konuşan Ecevit'ti. Onu evvelden tanıyordum. Gözlerindeki şefkat avucunun içine düştü, un ufak edildi. "Firuze sen benim çocukluğumun katilisin," dedi acıyla, nefesini keskin bir bıçak kesti, o bıçağı ben tuttum sandım. Konuşan Ali Ecevit Tarhan'dı. Onu yeni tanıyordum.

DEVRAN YAMANOĞLU VE CİVCİVLERİ .......... Daha dün yetimhanenin duvarına çıkmış Pamir ile Alphan abimle konuşuyorduk şimdi Antep'te bir konakta 6 kardeşim ile bir salonda oturuyoruz. Ne ara hayatım evrim geçirmişti lan. Ben bile kaçırdım. En son ne olmuştu? .......... "Uyursam geçer mi?" "Hayır geçmeyecek bebeğim." "O zaman uyumayayım." "Uyuma, birlikte uykusuz kalalım." ........... "Defne, gülümsemen adın gibi sonsuzluğu andırıyor." Abi-Baba kurgusudur. Aşk vardır. Karışan bebekler değildir. Kapak tasarımı @sdednwz

Her şey babasının hapse girmesi ve ona mektup yazması ile başlamıştı. Bu tehlikeli ve güvensiz hayatı bırakıp yeni ailesinin yanına gidecek miydi? Peki ya kardeşleri onları bırakacak mıydı? Öz olmak şart mıydı onlar için? Hayır değildi. Ama ya onlardan yana ihanete uğrar ise? Peki yeni ailesi için kendi kimliğinden vazgeçecek miydi Mehir? Mehir 27.11.21 -30.04.22 (Final Oldu)

"Ben; kimsenin gitmediği bir mezar, kimsenin sulamadığı bir çiçek, yası tutulmayan bir ölüydüm." Babasını kısa bir süre önce kaybeden Eflâl Karviras annesinin 2. evliliğini yapışı ile alt üst olan hayatı iyice alt üst olmuştu. Annesi ile arası zaten bozuk olan genç kız babasının ölümünü fırsata çeviren annesine karşı olan kini içinde gitgide harlanırken içinde ki kor öfke herkesi yakacak cinstendi. Bir tarafta ise annelerini 7 yıl önce kaybeden 5 çocuk babası ve karsını hala minnetle anan bir adam vardı. Eflâl nefretini onlara da mı kusacakdı, içindeki yangına onlarda mı tabi olacaktı, yoksa Eflâl için de ki yangın ile tek başına boğuşurken yok olacak, adete külleri bile kalmayacak mıydı? EFLÂL KARVİRAS şüphesiz içinde ki yer alan kor öfkeye rağmen umudunu kaybetmeyen 17 yaşında bir genç kızdı. Hırçınlığı, nefreti, kini sadece onu öldürürdü. O sadece mucizelere inanırdı, hayat en umutsuz anlarda karşısına süprizler çıkaracağına inanan bir kızdı, ta ki bir gün mucizelerin sadece masallarda olduğunu anlayana kadar... Not: Kurguda Alparslan öz babası çıkmayacak, bilginize. Kurgu fikri bana aittir. En ufak yeri dahi çalınamaz. Kurgu da olan sahneler ile ilgili benzerlikler görmek istemiyorum. Gerekeni yapmaktan çekinmem. Lütfen herkesin kendine ait bir fikri olsun, başkasının fikrini çalmayın! Her hangi bir cümlemin kullanılmasina veya olayların benzetilmesine iznim yoktur. Bu durumda kitabı bana bildirmektan çekinmeyin lütfen ve tabii ki de kitabı şikayet etmeyi ve o kitabın okuyucularına da bu durumu bildirmeyi unutmayın. Başarılarımız; Unutmak1: 10/01/2026

|Tamamlandı-Düzenlendi| Aşkım Gece, babasının ve annesinin bulaştığı adamlar yüzünden ailesinden koparılan bir kız. Yıllar sonra bulunuyor. Üner ailesi, kızlarının acısıyla yaşamaya devam etmiş bir aile. Tekrardan mutlu olmak istiyorlar, kızlarıyla birlikte.