Vega Black ikizi Sirius Azkaban'a girdiğinden beri çok değişmişti. Mesela bir ölüm yiyen olmak gibi..

​Daisy Evans, Gryffindor'un en hırçın kovalayıcısıydı. ​Dersler, sınavlar ve Snape'in zehirli sözleri arasında, kardeşinin gölgesinde kalmakla suçlanan bir kız; artık sahayı değil, herkesi geride bırakmaya karar verdi. ​Lily Evans kusursuzdu. Severus Snape acımasızdı. James Potter ise... o bambaşkaydı. ​Daisy, "iki numara" olmayı reddedip kendi yolunu çizmeye çalışırken, kendini Hogwarts'ın en karanlık sırrının, Çapulcuların ortasında buldu. Bir canavarı korumak ve dolunayın altında imkansızı başarmak... ​Bu hikâye; affetmenin, hırsın ve bir gölgeden ibaret olmadığını kanıtlamak isteyen bir kızın hikâyesi. ​Bazen intikam, sadece daha iyi olmaktır. Ve en büyük sırlar, bir görünmezlik pelerininin altında saklıdır.

"Harita dört isim gösteriyordu... Ama biri eksikti."

Megan McAllister; İspanyol güzeli. Sirius Black; havalı, umursamaz bir Çapulcu Megan ve Çapulcular çok yakın arkadaşlar değillerdi. Yalnızca birbirleriyle aynı dönemde okuyan öğrencilerdi. Beşinci sınıfın sonunda Megan, James'in başını kurtararak ceza almasını engeller. James ise bunu karşılıksız bırakmayarak ona cezasında arkadaşları ile yardım etmeye başlar.

Aslında her şey ortadaydı, bir çift yeşil gözün attığı bazı bakışlar, en karanlık büyüden bile daha derin yaralar açıyordu. başlangıç, 28.01.26

"Emily..." Hemen geri döndüm, gözlerimi ona dikmiş bir halde. "Ne var?" dedim, sesimde merak ve azıcık öfke vardı. "Dünyanın efendisi olduğumu söyler misin?" dedi, hafifçe sırıtışla. "Akşamdan önce egom tatmin edilsin." Gözlerim ona kilitlendi, biraz öfke, biraz hayret... Ve elimle yerde bir taş buldum, fırlatacak gibi hazırlandım. Ama o, gülerek adımlarını attı ve uzaklaştı. Taş elimde kaldı, ama yüzündeki o sırıtmaya bakarken bir an bile öfkem kalmadı; yerine tuhaf bir hayranlık ve içten bir gülümseme geçti. İşte Tom Riddle... yine her şeyi kontrol ediyordu, ve ben buna rağmen hâlâ onun yanında, onun dünyasında bir adım atıyordum. Adımlarımı yavaşlatıp gözüme sızan güneş ışığını araladım; onun arkasından yürürken, içimde garip bir sıcaklık yükseldi. Hem öfke hem hayranlık, hem korku hem de bir merak... Hepsi birbirine karışmış, sadece onun yanındayken hissedebileceğim bir karmaşa.

"Acaba burada dev mürekkep balıkları var mıdır?" Laura çok alakasız bir soru sormuştu. "Yüzme biliyor musun?" "Hem de alasını ama niye sordun ki ne alaka-" Sirius Laura'yı itti.

"Ben ölmek üzereyim Tom," göz yaşları arasından bunları zar zor fısıladadı. Ölmemeliydi, onun yaşaması için her yolu denemiştim ama elimden bir şey gelmiyordu. Göz yaşlarını silerek tebessüm etti. "Üzülme zaten beni hiç sevmedin ki aptal bir Muggle olduğumu söyleyip durdun." Yüzünde kocaman bir gülümseme vardı. Ölmek üzere olan biri nasıl gülebilirdi? o farklıydı. Diğerlerinden farklı. - "Öl͏m͏e͏s͏e͏n ͏o͏l͏m͏a͏z ͏mı?" - Bir imkansız gerçekleşseydi, Tom Riddle nefret ettiği Muggle'ların birine aşık olsaydı ne olurdu? - A Tom Marvolo Riddle Ficition.

... Nefes alabilmek için hızlı hızlı soluyordum. Başım dönüyor, kalbim hızlı hızlı atıyordu ama nabzımın atışını duyamıyordum. Ellerim soğuktan morarmış gibiydi. Cenin pozisyonu aldım ve kendimi toparlamaya çalıştım. Bütün bunlar, bana hayatta kalabileceğimi gösterdi. Uyanıktım ve acıyı hissediyordum. Uzun zamandan beri ilk defa, yeni günün getirecekleri konusunda heyecanlıydım- ya da götürecekleri..

-Tom Marvolo Riddle fanficidir- Adeta kendi kendini hapsettiği bir kafes içerisinde git gide büyüyen ve onu yiyip bitiren, yutan bir karanlıktaydı Marvolo. Lirisha onun için buradaydı. Bilmiyorlardı ama birbirleri için nefes alıyorlardı. Beraberken özgür kalıyorlardı. Eski zamanda geçmektedir. O zamanların karakterlerine pek aşina değilim bu sebepten dolayı birçok karakter benim kurgum olacaktır. Umarım sizler için sorun teşkil etmez! Beğenirseniz oy verebilirsiniz! Beni mutlu etmiş olursunuz, istemezseniz anlarım. Kitabımdan keyif almanız benim için yeterli olucaktır, keyifli okumalar! 💗