"Kalbini savaş meydanında bırakmış bir asker, o intikamı elbet bir gün alır." Kurter Alacakan... Lakabı Alakurt olan; adı askerî raporlarda kahraman, düşmanların hafızasına ise cehennem olarak kazınan genç ve acımasız bir komutandı. Ama kalbini savaş meydanında bıraktığı o gecenin şafağında, karşısına hayatının en büyük imkansızı olan General'in kızı çıktığında, oyunun bütün kuralları bozulacaktı. Laren Karalev... Asil bir ailenin gölgesinde büyümüş, geçmişi sırlarla dolu genç bir cerrah adayıydı. Ancak neşter tutan ellerini, silah tutan bir adamın yarasına bastırdığında, hayatındaki tüm doğrular kana bulandı. Karanlıkta parlayan bir kolye. Savaş meydanında bırakılmış bir künye. Ve kanla yazılmış bir kader. Alaca ve Alacakan. Biri öldürmek için yaşar, diğeri yaşatmak için savaşır. Fakat ikisi birlikte intikam için bir yola çıktığında, hiçbir şey aynı kalmayacaktır. "Neredeyim?" "Alacakan'dasın." ALACAKAN.

Sene 1992, ülke sağ ve sol çatışmasının izlerini hâlâ taşıyorken henüz yoluna girmiş bir düzen yoktur. Bu çatışmanın içerisinde aynı evde doğup büyümüş olan Firuze ve Ecevit birbirlerinin tek ve en sevdiği oyun arkadaşıdır. Yetişkinlerin kavgalarının ötesinde, boya kalemleri ve oyunlarıyla büyüyen iki çocuğun doğarken beraber yazılan hikayeleri; bir doğum gününde sert bir silgiyle silinir, hiç var olmamış gibi koparlar birbirlerinden. Silgi yazıyı siler, kağıdı hırpalar ve Ecevit bir ailenin avucunun içinde yok edilir. Suçlar ve cezalar. Cezaları yalnızca suçlular mı çeker? Silgi yazıyı siler, leke bırakır ve Firuze en sevdiği oyun arkadaşını kaybeder. Suçlananlar ve cezalandırılanlar. Suçlular sadece yetişkinlerden mi çıkar? Firuze Akın ellerinde fırçalar, karşısında tablolarla yıllardır oyun arkadaşını beklemektedir. Seneler sonra aynı sayfa açılır, silgi de kalem de tek kişinin eline düşer. Ali Ecevit Tarhan, yazıp silmek için yok edildiği o yere geri döner. *** "Firuze sen benim çocukluğumsun," Gözleri derin bir şefkatle bana bakıyordu. Konuşan Ecevit'ti. Onu evvelden tanıyordum. Gözlerindeki şefkat avucunun içine düştü, un ufak edildi. "Firuze sen benim çocukluğumun katilisin," dedi acıyla, nefesini keskin bir bıçak kesti, o bıçağı ben tuttum sandım. Konuşan Ali Ecevit Tarhan'dı. Onu yeni tanıyordum.

ÖZGÜRLÜĞE GİDEN YOL Bethany Children's Home... Amerika'nın en eski ve en köklü yetimhanelerinden biri. Yüz yılı aşkın süredir binlerce çocuğa "yuva" oldu. Ama bu duvarların arasında sadece masumiyet değil, karanlık ve kanlı sırlar da saklı. Geceleri koridorlarda ayak sesleri yankılanır, odalarda fısıltılar dolaşır. Bazı çocuklar sabaha çıkamaz, bazılarıysa iz bırakmadan kaybolur. Eski kayıtlarda silinmiş isimler, yetimhanenin gölgeleri arasında hâlâ varlığını sürdürür.Son zamanlarda işlenen cinayetler, Bethany'nin üzerindeki uğursuz perdenin kalkmasına sebep olur. Her kan lekesi, yıllardır gizlenen hakikate biraz daha yaklaşır. Bethany Children's Home yalnızca bir yetimhane değil - ruhlara hapsolmuş, günahların bedelini tahsil eden yaşayan bir labirenttir. Loren Sienna ve takım arkadaşlarının reşit olmasına az bir süre kalmışdır. Bu yüzden gelicek yönümlü endişeleri vardır. Yetimhanede olan olaylardan kaçmaya çalışırlar.Amma Siennanın kendisine dair bilmediği bir şey vardır... Hikayemiz sadece bununla bitmiyor. Victor Vinsent Brown'un yani Siennanın takım arkadaşlarından birinin ailevi sorunlarının yetimhaneyle olan alakasıda işleri daha çok karıştırıyor...