Çekmece ağır bir sesle açıldı. İçeride sararmaya yüz tutmuş dosyalar, eski reçeteler ve köşesi hafifçe kıvrılmış, diğerlerinden ayrı duran bir zarf vardı. Üzerinde tek bir kelime yazıyordu. Daphne El yazısıydı. Babamın el yazısı. Bilinmezlik ile göğsüm sıkıştı. Zarfı elime aldığım anda kalp atışlarım hızlandı; sanki odanın havası azalmıştı. Açmak istemedim. Bir mektubun insanın hayatını bu kadar kolay ikiye bölebileceğini bilmek, korkutucuydu. Ama içimde bir yer, bunun yıllardır sessizce beni beklediğini fısıldıyordu. Zarfı açtım. Kâğıt titreyen parmaklarım arasında hışırdadı. Kağıtta yazanlar ise şunlardı. "Daphne... Sen bizim kızımız olarak doğmadın."

Neris, şehrin çete liderinin postuna görmeyeceğini düşünerek dalgasına yorum yapar ama viral olan yorumu ile başına bela aldığından habersizdir. Argo içerir.

Berrak Aktaş, annesinin ısrarlarına dayanamaz ve yalnızca ismini duyduğu Demirhan Köksalan ile randevuya çıkmayı kabul eder.

~Sıradan klişeleri aşan ama yerine bambaşka klişelikler de getiren bir "gerçek ailem" kitabı.~ Hilal Kavasoğlu İstanbul'un sayılı iş adamlarından biri olan Alparslan Kavasoğlu'nun kızıdır. Küçüklüğünden beri babasının ona karşı soğuk tavırlarıyla ve annesinin ona karşı oluşturduğu bazı dayatmalara maruz kaldığı için ikisiyle de pek iyi anlaşamaz. Onun için hayat abisi Orhan ve yakın arkadaşı Doğukan'dan ibarettir. Hilal'in sıkıcı geçen günlerinden birinde aslında gerçek bir Kavasoğlu olmadığı ortaya çıkar ve Hilal'in zaten pek yerinde gitmeyen hayatı hepten altüst olur. "Babam benden utanırdı. Beni sevmesi ve takdir etmesi için gözünün içine bakardım. Ama o gözlerime 2 saniyeden fazla bakmazdı bile. Nedenini o zamanlar anlamazdım. 'Bu ailede Melek kadar bir değerim yok mu?' diye düşünür dururdum. Sürekli kendimi Melek ile kıyaslardım. Ben..çoğu zaman kendi kardeşimi kıskanırdım. Annemse babamdan daha beterdi. Babam beni sosyal yaşamdan soyutlamaya çalışırken annem kahkahalarıma el koyardı. Giydiğim şeylerden davranışlarıma kadar her şeyime karışırdı. En çok da yediğime. O ikisi bana hayatı zehretmek istiyor gibilerdi. Şimdi bakıyorum da gibisi fazlaymış. Öyleymiş..."

İşaret parmağıyla sus işareti yaptı. "Elimi çekeceğim ve sen de susup beni dinleyeceksin." Ses tonu sakindi ama bakışları insanı delip geçiyordu. "Anladın mı?" Başımı salladım korkuyla. Bütün bu olanlar korkunç bir kabusun içindeymiş gibi hissettiriyordu. Elini indirdi. "Bana bak küçük şeytan, ne olursa olsun buraya gelmek istemediğini söyleyeceksin. Tamam mı? Ne olursa olsun. Buraya bir daha adımını bile atmayacaksın. Ben ne Atlas kadar ılımlı ne de Ata kadar hassas biriyim. Çocuk falan dinlemem senin canını yakarım. Anlıyor musun beni?" Cevap alamayınca kolumu sıktı. "Anlıyor musun dedim!" Bir an önce kurtulmak için onayladım. Geriye çekildi ve kolumdan tutarak itti beni. "Şimdi hangi cehennemden geldiysen oraya geri dön." "Yanlış adres." dedim içimden. "Burası benim evim değil." Öyle ya... Bazı evler sizi içeri alır fakat asla size ait olmazdı. Mutlu değilseniz, etrafa bakın. Belki de yanlış adrestesinizdir.

Başka bir ihtimalde, sevilebilir miydim?

~Kırık Bir Masal~ "O senin kızın. Adı Masal" Kelimeler, apartman koridorunda yankılanarak Demirin zihnine ardı ardına saplanan çiviler gibiydi. Elinde tuttuğu dosyaya baktı, içindeki hastane kağıtları, DNA test raporları. Sonra bakışlarını tekrar kapının eşiğinde, annesinin bacağına değil de duvara sığınmış küçük kıza çevirdi. Şok, Demirin damarlarındaki kanı dondurmuştu. Beyni duyduklarını reddetmek için çırpınıyordu ama kızın yüz hatları, kahverengi gözleri, geçmişin inkar edilemez bir yansımasıydı...

Annesini kaybettikten sonra Mira'nın hayatında geriye yalnızca suskun bir dede, yarım kalan sorular ve yıllardır anlatılan nefret hikâyeleri kalmıştı. Tek bildiği şey, Ataman ailesinden uzak durması gerektiğiydi. Ama bazı insanlardan uzak durmak sandığı kadar kolay olmuyordu. Bir kavga her şeyi değiştirdiğinde Mira kendini geçmişin ortasında buldu. Çünkü yıllardır düşman olarak anlatılan insanların bakışlarında bile saklanan gerçekler vardı. Ve bazı sırlar ortaya çıktığında insan, en çok kendi ailesinden korkuyordu. "Beni koruduklarını söylüyorlardı. Ama kimse benim neden korunmam gerektiğini söylemiyordu."

"Konseyi ara, Roman. Kadınımı buldum." İstanbul'un güçle yıkanmış en görkemli gecesinde, genç bir kadın sahnede zarifçe salınırken, kalabalığın arasında onu izleyen biri vardı. Sicilya'nın en korkulan adamlarından biri olan Lorenzo Mancini. O gece verilen tek bir emir, iki farklı dünyanın kaderini sonsuza dek değiştirecekti. Şehrazat Vardar sıradan bir hayatın hayalini kurarken, kendini zorunlu bir evliliğin ortasında bulur. Kaçmaya çalıştıkça zincirleri daha da sıkılaşırken, Lorenzo ise ilk kez sahip olamayacağı bir şeyle karşı karşıya kalır. • Bu eser yetişkin temaları ve şiddet unsurları içermektedir.

Hayatın ne getireceğini hiçkimse bilemezdi. Yüzleştiği ihanetin sonucunda yıllarını içeride yitirmiş bir adam özgürlüğüne kavuştuğunda karşılaşacağı sürprizden habersizdi. Yıllar ondan birçok şey götürdüğünü düşünüyordu: neşesini,inancını ve merhametini. Peki gerçekten öyle miydi, karşılaştığı manzaraya kayıtsız kalabilecek miydi? "Nasıl? Nasıl yani?" konuşurken kekelememe engel olamamıştım. Duyduklarım karşısında vücudumdaki bütün kanın çekildiğini hissediyordum. Ben hâla duyduklarımı anlamlandırmaya çalışırken karşı tarafta polis memurunun her şeyin kontrol altında olduğunu hissettirmeye çalışan konuşması devam ediyordu. "Kendisi ekiplerimiz tarafından karakol civarında bulundu. Üzerinde telefon numaranızın bulunduğu mektup sayesinde sizlere ulaştık. Şu an karakolumuzda, durumu iyi. Uygunsanız gelip teslim alabilirsiniz."