Normalde öğrencilerime mantıklı kararlar vermeyi öğretirim. Kendim uygulamıyorum tabi. Çünkü şu an bir dağın içinde, beni vurup vurmayacağı belli olmayan bir adamlayım. Ve garip olan şu ki- en büyük problem bu değil.

Cansu bir tıp öğrencisiydi. Hayatı hastane koridorlarında, nöbetlerde ve yorgun gecelerde geçiyordu... ta ki bir gün aniden yere yığılıp ölümle yüzleşene kadar. Kalbi durdu. Ama öldüğü yerde uyanmadı. Gözlerini 1800'lerin İstanbul'unda, zengin bir paşa konağında açtı. Artık herkesin "cinli" dediği genç bir kızın bedenindeydi: Cavidan. Bu dünyada kimse ona inanmıyor. Doktorlar çaresiz. Hizmetçiler fısıldıyor. Ve ailesi kızlarının aklını kaybettiğini düşünüyor. Ama Cansu bir şeyi biliyor: O ölmedi. Ve bu hayat... ona ait değil.

Bir rengin sadece o renkte mi tonları olurdu? Kırmızının sadece kırmızı tonu, yeşilin sadece yeşil tonu mu olurdu? Hayır, bu böyle olmamalıydı. Onun bordo beresi, mavi gözlerime yansıyınca, gözlerim "Mavinin Bordo Tonu" olurdu. Evet, bizim hikayemizin adı buydu: Mavinin Bordo Tonu... ⋇⋆✦⋆⋇　 Al yanakları, koyu kırmızı dudakları, bordo beresi, mavi gözleri. Bana savunduğum tek şeyi çağrıştıran her şeyim. Vatanımı sever gibi, vatan gibi sevdiğim kadın. Mavi gözleri bile bayrağın kıpkırmızı renginde bakarken, içten miydi onlara mavi demek? Bordo olmalıydı, Mavinin bordo tonu... ⋇⋆✦⋆⋇ Aksiyon dolu bir aile hikayesi ama ailemiz sadece evdekilerden oluşmuyor, yeşil üniformasıyla etrafta gezinen kocaman bir aile.　 Hem gerçek aile kurgusu, hem de asker kurgusu okumak istiyorsanız buyurun. Kapak tasarımı @_saircanavar tarafından yapılmıştır. Kitapta geçen kişiler ve yerler tamamen hayal ürünüdür. Küfür ve tetikleyici unsur içermektedir bunun bilinciyle okuyunuz. İyi okumalar :D

İlke, kodlarla düşünen masum ve saf bir bilgisayar kurdudur. Askerî bir timin gözü ve kulağı olmak üzere göreve başladığında, kendini savaşın karanlık yüzüyle yüz yüze bulur. Operasyonlar ilerledikçe yalnızca verileri değil, hayatları da yönlendirdiğini fark eder. İLKE, kodlar ile görev arasındaki ince çizgide verilen en zor kararın hikâyesidir.

Küçük bir mucizenin, üç büyük kalbi nasıl değiştirdiğini anlatan sıcacık bir hikaye. --- Zeynep, zor bir hayatın ardından genç yaşta kansere yenik düşer. Ancak gözlerini yeniden açtığında, bu kez küçük bir bebek olarak dünyaya gelmiştir. Artık adı Mira'dır ve onu bekleyen zorluklar, geçmişteki hayatından çok farklıdır. Annesi tarafından terk edilen Mira, üç abiyle aynı çatı altında yaşamaya başlar. Atlas, Aras ve Alp, babalarının beklenmedik bir mirası olarak gördükleri bu minik mucizeye başta mesafeli dursalar da, zamanla onun ne kadar özel ve sevimli olduğunu keşfederler. --- #1 - tatlı 02.06.2025 #1- kardeş 04.06.2025 #1- abiler 07.06.2025 #1- cute 02.09.2025 #1- kardeşler 02.09.2025

*Yetişkin içerik barındırır. *Nefretten aşka/anlaşmalı evlilik kurgusu --- "Kimi öptüğünün farkında bile değilsin," dedim üzerime tüm ağırlığıyla kapanan bedenini omuzlarından hafifçe iterek. Yüzlerimiz arasında bir nefeslik mesafeden fazlası yoktu. Aldığı her nefes benden doğuyor, aldığım her nefes ondan kopuyordu. Az önce dudaklarıma dokunan dudaklarını diliyle ıslattı ve ardından göğsü şişerek göğsüme yaslandı. Altında ezilmeye, o isteyerek üstümden kalkmadıkça son veremeyeceğimi biliyordum. Yatakla arasında kalan bedenimi kıvrandırıp yormak yerine onu ikna etmek için dudaklarımı araladım. "Sarhoşsun, farkında bile olmadan beni öptüğün için pişman olduğunu haykırdığın bir sabaha uyanmak istemiyorum." "Kim olduğunun farkında olmadığımı mı sanıyorsun?" diye sorarken sarhoşluğunun izlerini taşıyan sıcak nefesi yüzümü okşadı. "Karımı öptüğümün farkında olmadığımı mı sanıyorsun?" İrkilerek gözlerimi kırptım birkaç kez. Etrafta birilerinin olup olmadığını görmek için delice odaya bakındım. Kimse yoktu. Cevahir Avcıoğlu'nun beni 'karısı' olarak benliğine katmasına sebep olacağı oyunumuzun seyircilerinden hiçbiri burada değildi. Dudaklarını biraz önceki hafif baskıdan çok daha yoğun bir biçimde yeniden dudaklarıma bastırdığında zihnim binlerce soruya aynı anda yanıt aramaya başladı. Bizim dünyamızda her şey sahteydi. Her şey oyundu. Seyirciler gittiğinde perde kapanır, oyuncular birbirlerinin yanından hızla kaybolurdu. Ama şimdi ilk kez, hatta belki de son kez seyircisiz oynuyordu oyununu. Avcıoğlu'nun kurallarına kendisinden başka kimse karşı çıkamazdı. Bizim için yıkımı getirecek olan da, işte bu nedenle, bizzat kendisi olacaktı. --- '260224

Zümra, yıllardır hasret kaldığı huzuru babasının vefatından sonra bulacağını hiç düşünmemişti. Hayat, onu Isparta'nın sessiz sokaklarından alıp Karadeniz'in dalgalı kıyılarında yetişen kalabalık ama sıcacık bir ailenin ortasına savurmuştu. Korkmaz Ali Atabey... Babasının gözünü arkada bırakmayacak olan adam. Bir emanetin, bir sorumluluğun, ama en çok da kalbin taşıyıcısı. Zümra'nın yalnızlığında sessizce yürüyen, onu sıkmadan sahiplenen, kendi dünyasına usul usul çeken bir adam. Yeni bir ev, yeni bir şehir, yeni bir soyad... Ve hiç alışık olmadığı bir sıcaklıkla dolu kocaman bir aile... Ve o artık Zümra Kaya değil, Zümra Atabey'di. O korkmaz Ali Atabey'in Trabzon Gülü'ydü. ~Sessizlikten sevgiye, yalnızlıktan aileye uzanan bir yolculuk~

ŞİMŞEK Herşey binbaşının Hatay'a tayininin çıkmasıyla başlamıştı... Bakalım Binbaşı Deniz ŞİMŞEK bunca yıl sonra bulduğu gerçek ailesi ile anlaşabilecekmi ? Yeni hayatına uyum sağlamaya çalışırken ya aşk kapısını çalarsa ne yapacaktı ? Bunları öğrenmenin tek yolu var. Hazırsanız başlayalım .

"Yine emirlere uymadın." Soğuk sesi, gecenin sessizliğini bıçak gibi kesti. Gözlerinde öfke yoktu. Daha beteri vardı: Hayal kırıklığı. "Yine bir hayat kurtardım," dedi diğeri. Sırtına dayadığı kayanın soğukluğuna rağmen başını dik tutuyordu. "Kendi hayatını hiçe sayarak." "Sana ne benim hayatımdan?" demek istedi. Diyemedi. Onun yerine: "Senin gibi sadece emirleri uygulamıyorum." Kısa bir sessizlik oldu. Sonra tokat gibi gelen kelimeler: "Senin özgürlüğün, başkalarının mezarı olabilir." Gözlerini kaçırmadı. Dudakları acı bir gülümsemeyle kıvrıldı. "Senin disiplinin de bir çocuğun mezarı olacak bir gün." Olmuştuda. Aralarında yalnızca bir adım mesafe vardı ama bu, bin kilometrelik bir suskunluk gibiydi. Aynı safta savaşıyorlardı. Aynı timin parçasıydılar. Ama farklıydılar. Biri görev için yaşıyordu. Disiplinliydi, sertti ve asla geri adım atmazdı. Duygularını güçle bastırır, zayıflığa yer vermezdi. Diğeri de öyleydi. Sert, soğuk ve kararlı. Kalbindeki ateşi kimse görmezdi ama o ateş, onu daha da dayanıklı kılıyordu. İnatçıydı; sınırlarını zorlar, kimseye boyun eğmezdi. İkisinin de kendi doğrusu vardı. Ve her doğrusu, diğerinin sınırlarını zorluyordu. Aynı bedenin iki ruhu gibiydiler. Aynı gökyüzüne bakıyordular. Ama o bedendeki kurtlar farklı yönlere yürüyordu. İkisi de kendi yolunda savaşçıydı. Kurtun iki yüzüydüler. Ve biri mutlaka diğerini ısıracaktı.

Mihra, hayatını yalnızca annesiyle geçirmiş genç bir kızdır. Babasını hiç tanımadan büyümüş, annesinin sevgisiyle ayakta kalmıştır. Ancak annesinin ani ölümü, Mihra'nın sesini elinde almıtı. Onun için artık hiçbir şey eskisi gibi değildir. Annesinin eşyalarını toplarken, Mihra bir mektup bulur. Bu mektup, ölümünden önce annesi tarafından yazılmıştır ve Mihra'dan tek bir şey ister: Bir askeri bulup bu mektubu ona vermesi. Mihra, annesinin son isteğini yerine getirmek için yola çıkar. Uzun arayışlardan sonra bahsedilen kişiyi bulur: sert bakışlı, disiplinli bir albay. Ancak Mihra, bu adamın kendi babası olduğundan habersizdir. BABASI MEKTUP ALIRKEN NE HİS ETİ. Mektubu uzattığında her şey değişir. Albay mektubu okudukça yüzü gerilir, sesi yükselir, öfkesi kontrol edilemez bir hâl alır. Odadaki hava bir anda ağırlaşır. Mihra ne olduğunu anlamaz; sadece korkar. Annesinin ne yazdığını bilmeden, bir sırrın ortasında kalakalır. Mektubun son satırlarına gelindiğinde albayın dünyası da sarsılır. Yıllardır saklanan gerçek, tek bir kâğıt parçasıyla ortaya çıkmıştır. Onun bir kızı nasıl olurdu ? Yıllar sonra bana gelen dilsiz bir kızım mı vardı?! Ve Mihra, o an hayatının en büyük gerçeğiyle yüzleşmek üzeredir: Karşısındaki adam... onun babasıdır. Ama bunu çok geç öğrenir.