İlke, kodlarla düşünen masum ve saf bir bilgisayar kurdudur. Askerî bir timin gözü ve kulağı olmak üzere göreve başladığında, kendini savaşın karanlık yüzüyle yüz yüze bulur. Operasyonlar ilerledikçe yalnızca verileri değil, hayatları da yönlendirdiğini fark eder. İLKE, kodlar ile görev arasındaki ince çizgide verilen en zor kararın hikâyesidir.

Küçük bir mucizenin, üç büyük kalbi nasıl değiştirdiğini anlatan sıcacık bir hikaye. --- Zeynep, zor bir hayatın ardından genç yaşta kansere yenik düşer. Ancak gözlerini yeniden açtığında, bu kez küçük bir bebek olarak dünyaya gelmiştir. Artık adı Mira'dır ve onu bekleyen zorluklar, geçmişteki hayatından çok farklıdır. Annesi tarafından terk edilen Mira, üç abiyle aynı çatı altında yaşamaya başlar. Atlas, Aras ve Alp, babalarının beklenmedik bir mirası olarak gördükleri bu minik mucizeye başta mesafeli dursalar da, zamanla onun ne kadar özel ve sevimli olduğunu keşfederler. --- #1 - tatlı 02.06.2025 #1- kardeş 04.06.2025 #1- abiler 07.06.2025 #1- cute 02.09.2025 #1- kardeşler 02.09.2025

*Yetişkin içerik barındırır. *Nefretten aşka/anlaşmalı evlilik kurgusu --- "Kimi öptüğünün farkında bile değilsin," dedim üzerime tüm ağırlığıyla kapanan bedenini omuzlarından hafifçe iterek. Yüzlerimiz arasında bir nefeslik mesafeden fazlası yoktu. Aldığı her nefes benden doğuyor, aldığım her nefes ondan kopuyordu. Az önce dudaklarıma dokunan dudaklarını diliyle ıslattı ve ardından göğsü şişerek göğsüme yaslandı. Altında ezilmeye, o isteyerek üstümden kalkmadıkça son veremeyeceğimi biliyordum. Yatakla arasında kalan bedenimi kıvrandırıp yormak yerine onu ikna etmek için dudaklarımı araladım. "Sarhoşsun, farkında bile olmadan beni öptüğün için pişman olduğunu haykırdığın bir sabaha uyanmak istemiyorum." "Kim olduğunun farkında olmadığımı mı sanıyorsun?" diye sorarken sarhoşluğunun izlerini taşıyan sıcak nefesi yüzümü okşadı. "Karımı öptüğümün farkında olmadığımı mı sanıyorsun?" İrkilerek gözlerimi kırptım birkaç kez. Etrafta birilerinin olup olmadığını görmek için delice odaya bakındım. Kimse yoktu. Cevahir Avcıoğlu'nun beni 'karısı' olarak benliğine katmasına sebep olacağı oyunumuzun seyircilerinden hiçbiri burada değildi. Dudaklarını biraz önceki hafif baskıdan çok daha yoğun bir biçimde yeniden dudaklarıma bastırdığında zihnim binlerce soruya aynı anda yanıt aramaya başladı. Bizim dünyamızda her şey sahteydi. Her şey oyundu. Seyirciler gittiğinde perde kapanır, oyuncular birbirlerinin yanından hızla kaybolurdu. Ama şimdi ilk kez, hatta belki de son kez seyircisiz oynuyordu oyununu. Avcıoğlu'nun kurallarına kendisinden başka kimse karşı çıkamazdı. Bizim için yıkımı getirecek olan da, işte bu nedenle, bizzat kendisi olacaktı. --- '260224

Zümra, yıllardır hasret kaldığı huzuru babasının vefatından sonra bulacağını hiç düşünmemişti. Hayat, onu Isparta'nın sessiz sokaklarından alıp Karadeniz'in dalgalı kıyılarında yetişen kalabalık ama sıcacık bir ailenin ortasına savurmuştu. Korkmaz Ali Atabey... Babasının gözünü arkada bırakmayacak olan adam. Bir emanetin, bir sorumluluğun, ama en çok da kalbin taşıyıcısı. Zümra'nın yalnızlığında sessizce yürüyen, onu sıkmadan sahiplenen, kendi dünyasına usul usul çeken bir adam. Yeni bir ev, yeni bir şehir, yeni bir soyad... Ve hiç alışık olmadığı bir sıcaklıkla dolu kocaman bir aile... Ve o artık Zümra Kaya değil, Zümra Atabey'di. O korkmaz Ali Atabey'in Trabzon Gülü'ydü. ~Sessizlikten sevgiye, yalnızlıktan aileye uzanan bir yolculuk~

ŞİMŞEK Herşey binbaşının Hatay'a tayininin çıkmasıyla başlamıştı... Bakalım Binbaşı Deniz ŞİMŞEK bunca yıl sonra bulduğu gerçek ailesi ile anlaşabilecekmi ? Yeni hayatına uyum sağlamaya çalışırken ya aşk kapısını çalarsa ne yapacaktı ? Bunları öğrenmenin tek yolu var. Hazırsanız başlayalım .

"Yine emirlere uymadın." Soğuk sesi, gecenin sessizliğini bıçak gibi kesti. Gözlerinde öfke yoktu. Daha beteri vardı: Hayal kırıklığı. "Yine bir hayat kurtardım," dedi diğeri. Sırtına dayadığı kayanın soğukluğuna rağmen başını dik tutuyordu. "Kendi hayatını hiçe sayarak." "Sana ne benim hayatımdan?" demek istedi. Diyemedi. Onun yerine: "Senin gibi sadece emirleri uygulamıyorum." Kısa bir sessizlik oldu. Sonra tokat gibi gelen kelimeler: "Senin özgürlüğün, başkalarının mezarı olabilir." Gözlerini kaçırmadı. Dudakları acı bir gülümsemeyle kıvrıldı. "Senin disiplinin de bir çocuğun mezarı olacak bir gün." Olmuştuda. Aralarında yalnızca bir adım mesafe vardı ama bu, bin kilometrelik bir suskunluk gibiydi. Aynı safta savaşıyorlardı. Aynı timin parçasıydılar. Ama farklıydılar. Biri görev için yaşıyordu. Disiplinliydi, sertti ve asla geri adım atmazdı. Duygularını güçle bastırır, zayıflığa yer vermezdi. Diğeri de öyleydi. Sert, soğuk ve kararlı. Kalbindeki ateşi kimse görmezdi ama o ateş, onu daha da dayanıklı kılıyordu. İnatçıydı; sınırlarını zorlar, kimseye boyun eğmezdi. İkisinin de kendi doğrusu vardı. Ve her doğrusu, diğerinin sınırlarını zorluyordu. Aynı bedenin iki ruhu gibiydiler. Aynı gökyüzüne bakıyordular. Ama o bedendeki kurtlar farklı yönlere yürüyordu. İkisi de kendi yolunda savaşçıydı. Kurtun iki yüzüydüler. Ve biri mutlaka diğerini ısıracaktı.

Mihra annesiyle büyüyen genç bir kız takı annesi ölene kadar annesini ölümüyle genç kız yıklır ama annesinde bir mektup kalır O mektupta annesinin bir asker adamı bulup mektubu ona vermesini söyler ama geç kız adamı babası olduğunu bilmez ve onu arayıp mektubu okumadan verir. VERDİĞİ SAHNE ALBAY"bekle " Oturduğu yerden okumaya başlayınca almak için elimi uzatım ama tutup bağırdı"dokunma!" Elimi bırakmadı ta ki annemin okuma dediği yeri gelince bıraktı gözleri kocaman açılıp ayağa kalktı bende korkarak ayağa kalktım ALBAY "NE DİYOR LAN BU!" adeta odada sesi yanıkılyor du son cümleyi okuyup masaya bir tekme atı atmasıyla geri çekildim "NE diyor LAN BU!" Diye tekrar bağırdı yüzü kıpkırmızı olmuş halde bana bakıyordu sinirle Anne ne yazdın ya. O kağıdı attığı gibi alıp okuyacaktım Masadaki eşyaları da fırlatmaya başladı"BU SİKTİĞİM KAĞITTA NE YAZIYOR LAN " Duvarın yanında oturup bacaklarımı kendime çekip ellerimi kulaklarımla kapatım elindeki bardağı da yere fırlattı çığlık atmaya başladım duymuyor du kimse çığlıkları mı hıçkırıp ağlamaya başladım anne ne yazdın ki bukadar sinirlenecek "SAKİN OL ÇOCUĞU KORKUTUYOR SUN!" Babasının konuşmasıyla bana baktı sanki daha yeni ne yaptığını anlayınca durdu ben ise ağlayan 😭 gözlerimle onlara baktım. Sinirle odadan çıktı yaşlı adam bana doğru yaklaştı elimi dokunma dercesine salladım "tamam korkma geleceğim burada kal bir yere ayrılma "der........

Bu hikaye de ki her şey kurgusal, hayalî üründür Lütfen 18 yaşından büyükler okusun! _____ "Sende senin yürüdüğün yolda yürümemi ister misin? Dağ güzeli?" Neden öyle sormuştu ki? "Yürüme, yürüyüdüğüm yolda benim fark etmediğim mayınlar olur, sonra sen zarar görürsün yiğit barış"

YENİDEN YAZILIYOR! Gerçek aile kurgusu {Eski adı "Dövmeci Güzel"}