Burada yalnızdım, kimse görmüyordu. Rahat olmam lazımdı. Çekmeceyi yavaşça açtım. Kilitli minik sandığı araladım. İçine özenle katlayarak koyduğum renkli fuları aldım. Sanki açar açmaz kokusu tüm odama yayılmıştı. Kırık bir tebessüm oluştu dudaklarımda. Sanki kırılacak bir şeymiş gibi ellerim titreyerek kutudan çıkardım. Burnuma yaklaştırıp kokladım. İnanın günler sonra ilk defa nefes aldım. Bu ciğerlerim onun kokusu olmadan aldığı nefesi saymıyormuş onu anladım. Zarif ellerini öper gibi nazikçe, incitmekten korkarak fuları öptüm. Utanmasam ağlayacaktım. Özlemden delirmek diye bir şey olsa ilk ben delirirdim. Fuları hâlâ elimde tutarken kutunun dibindeki fotoğrafı aldım bu sefer. Sanki bana, benim gözlerime bakıyormuş gibi hissederek uzun uzun hasretle izledim. Çok güzeldi. Dayanamayıp elimdeki fotoğrafı da öptüm.

'Sen benim mecrûh ruhumun şifası oldun' derken titreyen içim onun içindi. Elleri belimi iki yandan sımsıkı tuttu ben yukarıya kaldırdı. Şimdi boylarımız eşit olmuştu. Dudaklarımızın arasında milimlik mesafe varken ona karşı koymak öyle imkansız bir şeydiki. Nefeslerimiz birbirine karışırken o yoğun adlandırılamadığım duygu yoğunluğu pusuya yatmış gibiydi. "Kurban olduğum..." diye fısıldadı.

Bakışlarını Suna'nın ağlamaktan kızarmış gözlerinden kaçırıp uzaklardaki Erciyes'in tepesine dikti. 'Dostlar sağ olsun Suna,' dedi. Sesi o kadar resmi, o kadar mesafeliydi ki; Suna yabancı birine çarpmış gibi bir adım geri çekilmek zorunda kaldı. Oysa Devran'ın içinde bir yerlerde keskin cam kırıkları dolaşıyordu... Bir vasiyetle mühürlenmiş dilsiz bir sevda... Ürgüp'ün tozlu sokaklarında bir çocukluk büyüdü; biri hür bir atmaca oldu, diğeri narin bir gökyüzü kuşu. Devran, Suna'yı yakmamak için ona gölge olmayı seçti. Ama bazen gölge, güneşten daha çok acıtır. "Kanadının altına alma, kırarsın," demişti dedesi. Devran kırmamak için uzaktan izlemeyi, korumak için yabancı kalmayı seçti. ATMACA: Bir sessiz koruyucunun ve parmak uçlarında büyüyen imkansız bir sevdanın hikayesi.

"Kız Hayat Annenler gelecek mi yarın ki düğüne?" Ay yoksa... Alp evleniyor da benim mi haberim yoktu? "Kimin düğünü abla?" diye sordum, tereddütlü çıkan sesime içimden küfür ederek. Eşarbının alnını düzeltip güldü babaannemin eski kiracısı olduğunu hatırladığım maviş gözlü teyzem. "Kız kimin olacak, Alp'lerin işte." Ay durun! "Kız Fatoş! Yan-" diye konuştuğumda cümlesini kesen Fatoş ablanın yanındaki kadın oldu. "Kız bu Cihangir değil mi?" Kimi diyordu bunlar? Başımı çevirirken düştüğüm için ağrıyan boynumla dudaklarımdan 'ah' nidası çıksa da kim olduğuna bakmadan da bilirdim de geri kalamazdım işte. Abimin biricik arkadaşı Cihangir'i diyorlardı. "O, o. Baksana nasıl boylu poslu gız!" Kucağında torununu gezdiren bakkalın karısı Nuran abla sözlerini sürdürdü. "Öyle öyle. Pek bi' çalışkan maşallah. İdeal koca adayı işte!" Adamın uzun boyundan olsa gerek sesinden, nefesinden önce, hakkında çıkan laflar önden geliyordu. Erkek olmasına rağmen çizilmiş gibi bir yüze sahipti. Hani derler ya Allah özene bözene yaratmış diye. Vallahi öyleydi. Kalem gibi çizilmiş biçimli olan kavisli kaşları, birbirine tam ölçülü ne kalın ne ince dudaklarıyla dergilerden çıkmış gibi havası vardı. ... Ağaç kabuğu ailesine hoş geldin değerli okuyucu umarım keyifle okursun🏵️

‼️ YETİŞKİN İÇERİK ‼️ Kenan asi bir delikanlıyken, cıvıl cıvıl bir şehir güzelinin yolu bu köye düşer. Hayatı lüks şehir yaşamından ibaret olan Bade'yi köyde bazı maceralar bekler.. 🍇

Göğsüme çekip yatağa uzandığımızda, bütün o kocaman, gururlu adamlığı bir anda sıyrıldı üstünden. Bir çocuk gibi, sığınacak bir yer ararcasına bana sokuldu. Fısıldarken sesi, doğrudan göğsümün içinde, kalbimin tam orta yerinde yankılandı: "Şurasını... özledim." Dedi, kelimeleri boğuktu. Sonra göğsümün en kuytudaki, en korunaklı aralığına başını soktu. Derin bir nefes aldı, sanki ciğerlerine beni, kaybettiğimiz bütün ayları çekecekmiş gibi için için kokladı. Kollarını belime doladı, sıkı sıkıya, bir daha asla bırakmayacakmışçasına. Nefesi tenimi yakıyor, ıslak kirpikleri cildime yapışıyordu. "Bir çocuğun annesine muhtaçlığı gibi," diye fısıldadı, sesi göğsümde titreyerek, "ben sana muhtaç kaldım Nazlı. Ciğerimde nefes, canımda can gibiydin. Alsan da götürsen, bıraksan da gitsen, o muhtaçlık hiç bitmedi bende. İçimi kemirdi, beni benlikten çıkardı."

Yetişkin okurlar içindir!!! Karadeniz'de aşklar fırtına gibi kasıp kavurur. Doğu'da ise sessiz yaşanır. "Bana dokunmamak için bu mücadelen," dedim yavaşça. Sesim sandığımdan daha sakindi. Gözleri gözlerimi bulduğunda bastırdığı duygular oradaydı. "Hayır," dedi ve birkaç saniye duraksadı. "Evet." İkilemi karşısında kaşlarım havalandı. Demirhan tuttuğu nefesini sertçe verdi. 
"Sikeyim! Evet," diye yükseldi aniden. "Çünkü dokunursam durmam. Sahte karıma dokunursam duramam, sikerler böyle işi."

"Bayraktepe 1, 112 Merkez." "112 Merkez, Bayraktepe 1 dinlemede." "Akseki mevkine doğru çıkış yapalım. Vakanız ateşli silahla yaralanma. Olay yerine yaklaştığınız anda askeri birlikler tarafından karşılanacaksınız." "Anlaşıldı. Çıkış yapıyoruz." Her insanın hayatını değiştiren bir dönüm noktası vardır. Benim hayatımın dönüm noktası ise KKM ile 112 istasyonumuza verilen bu vaka anonsu olmuştu. Bir asker, kar tanelerinin düştüğü soğuk ve toprak zemine uzanmış, bası uygulamalanmasına rağmen göğsünün altından sızan kan damlaları ile toprağa can veriyordu. Elimdeki yetişkin sırt tahtası ile en önde koşarken bir şey dikkatimi çekti. Vurulan askerin yüzü. Tanımıyordum ancak yüzü bembeyaz bir ışık tutulmuşçasına parlarken, dudaklarında eşsiz bir tebessümle semaya bakıyordu. Sanki yıllardır beklediği, aradığı huzura ermiş gibi. Sanki erişmek için çabaladığı bulutlara uzanmış gibi. Sanki... Sanki şehadet şerbetini içeceğini anlamış gibi... P. Yzb. Korhan Temur Ozanalp & Prm. Meva Yalım Yaltaray