*On był zmuszony do pracy w schronisku, które było jej życiem. Ona chciała go zmienić

- Cloe. - Cloe? - Tak, Cloe. - Ta Lorena Cloe? - A ile Cloe znasz? Najwyższy z dwóch chłopaków, z bractwa spojrzał przez bar, na brunetkę, siedzącą przy stole, w rogu. Piła colę i rozmawiała ze swoją przyjaciółką, czyli rutyna. Znał ją dobrze; z korytarza, tak jak większość. Wiedział, że spędza dni z głową w książkach albo rozmawia z tą samą grupą ludzi. Nie było w niej nic specjalnego, nawet nie złapała spojrzenia kogokolwiek na dłużej niż pięć sekund. To go myliło. Poza tym, wiedział, że jest trudna do zdobycia i jest to prawie niemożliwe. Dla kogoś tak pewnego siebie jak on, całkiem zwątpił, kiedy miałby do niej pójść. Niemniej jednak, odwrócił się do swojego kolegi, zrelaksowany, z wymijającym spojrzeniem na twarzy, chcąc wydawać się prawie znudzonym. - Stoi.

- Ja cię tak strasznie kocham... - Czekaj, co ? Ja... - Znaczy lubię stokrotki, tak bardzo je lubię. Chodź, nazbieramy trochę stokrotek.

Ona jest recepcjonistką w domu dla prostytutek. Codziennie przychodzi tam wiele mężczyzn. Mimo tego, że nie mogą jej dotknąć, to i tak nienawidzi tam przebywać. Musi tam pracować ze względu na swojego zmarłego ojca, który miał tam długi, o których dowiedziała się dopiero po jego śmierci. W drugim tygodniu jej pracy, do zakładu przychodzi ON. Niebezpieczny i nieobliczalny. Raven boi się go, tak jak inni, ale nie dane jest jej o nim zapomnieć, ponieważ... Dziewczyna definitywnie mu się podoba.

Co, jeśli wybierając dobro również ponosimy konsekwencje?