Ben Gözde. Babasının ilk göz ağrı, annesinin gizli ahı. Gözde... Yaşadığım felaketlerden sonra kimseye fikrini sormadan kendi bildiğimi okudum. Tayinimi isteyip ülkenin en batısından en doğusuna doktor olarak atandım. Yaşadıklarım herkesin önünde yaşandı ama bu konuda kimse destekçim olmadı. Yalnız bırakıldım ya da öyle sandım. Çünkü bilmediklerim ardı sıra serildi önüme gün geçtikçe. Geldiğim yerde yaşadığım felaketler oysa sadece bu filmin ön gösterimiymiş. Bu sırada yanımda istemsizce tek bir kişi oldu. Sabah uyanır uyanmaz yüzünü gördüğüm ilk kişi. Bundan asla hoşnut olmadığımı düşünürdüm oysaki. Komşum hiç beklemediğim bir kişi çıkmıştı. Geldiğim yerde arabasının arkasına çarptığım ve hararetli bir tartışmaya karıştığım o kişi. Komutan Gündoğdu. Bilmediğim bir yerde yüzüne aşina olduğum ve tanıdığım tek kişi oydu. Oysaki onu da tanımıyordum ki. Tanımadığım bir insana güvenimin tek sebebi Türk askeri olduğundandır diye düşündüm. Değilmiş, kader örermiş ağlarını önceden. Biz tesadüf eseri bir kaza ile tanıştık ama bizim kaderimiz çoktan birbirine yazılmış. Kader gerçekten örmüş ağlarını... Depresyon aşamasında, yalnız bir kadındım. Evimin kapısının önünde varlığıma dair bir iz dahi yoktu. O tuttu elimden. Çekti beni o kuyunun en dibinden. Yusuf'un kardeşleri gibi terk etmedi beni oracıkta. Dik başlılığıma, kötü bakışlarıma aldırmadı. Tuttuğu elimi de bir daha bırakmadı. Çoktan oluvermiştim komutanın gözdesi... "UNUTMA, KADERİM SENİN ELİNDE." ❗️⚠️🔞 İLERİKİ BÖLÜMLERDE +18 UNSURLARA YER VERİLECEKTİR. AYNI ZAMANDA ŞİDDET, ARGO, KÜFÜR İÇERİR. YETİŞKİN OKURLAR İÇİNDİR. LÜTFEN BUNA DİKKAT EDEREK OKUYALIM🔞⚠️❗️

❝ İnsanların sana sürdüğü renkler değil, ruhuna sürdüğün renk seni sen yapar. ❞ Bir lanet. Bir evlilik anlaşması. Bir çocuk. Karadağ ailesi, lanetli olduğu söylenen bir kızı evlerine aldıklarında bunun bir evlilik değil, bir çözüm olduğunu düşünüyorlardı. Karmen, yıllardır "uğursuz" diye fısıldanan bir soyun son taşıyıcısı olarak kasabadan çıkarılıp şehrin en sessiz evlerinden birine getirildi. Kaçış sanmıştı. Sadece farklı bir tür esaretti. Karadağ soyadını sürdürecek tek erkek veliaht olan Pamir Karadağ için ise bu evlilik bir duygunun başlangıcı değil, düzenin devamıydı. Planlı, kontrollü ve duygudan arındırılmış bir anlaşma. Bir çocuk. Bir soy. Bir zorunluluk. Ama aynı evin içinde, aynı odada, aynı sessizlikte yaşamak; hiçbir planın hesaba katmadığı bir şeyi yavaş yavaş büyütecekti. Yakınlık. Ve hiçbir anlaşmada yazmayan tek gerçek: Değişim. Bu hikâye, iki insanın birbirine yaklaşmasını değil, birbirine rağmen değişmesini anlatır. Çünkü bazı bağlar seçilmez. Sadece başlar. Her şeye rağmen. UYARI: Bu hikâyede yetişkin içerik bulunmaktadır. Copyright © Tüm Hakları Saklıdır

"Yanlışlık falan yok." Bir elini başımın hemen yanından koltuğa bastırıp yüzüme eğildi. "Sen benim karımsın." Lila, nikâh tarihi aldığı patronunun zaten evli olduğunu öğrendiğinde takipçilerine anlatacağı eğlenceli bir hikâye bulduğundan emindi çünkü patronuyla evlenen kadının kendisi olduğuna dair en ufak bir fikri yoktu.

Anne ve babasının ölümünün ardından yetimhanede yaşamaya başlayan Umay, mezar ziyaretinden dönüşte yetimhane müdüründen bir telefon alır. Ve bu telefondan sonra hayatı tepetaklak olur.

Ne adam bir daha cebinde ezilmiş papatyalar buldu, ne de kız ezdiği papatyaları hatırladı. ❁

Liva Marsel.

"Bin acı düşer üstümüze, her biri ruhun derinlerine işler; bazen merhem buluruz, bazen de yara kalır, zamanla bile silinmeyen bir iz bırakır."

Arkadaşınız yerine okulun sahibine mesaj attığınızı bir düşünün...

Elif, hayatına ilgisiz bir adamı uzaklaştırmak isterken yanlışlıkla mesajı Rus bir mafya liderine atar. Bu basit hata, onu beklenmedik bir dünyanın içine sürükler. Alex'in dünyası güç, para ve karanlık bağlantılarla örülüdür. Elif'in dünyası ise kanıtlar, dosyalar ve vicdan üzerine kuruludur. Birbirine asla dokunmaması gereken iki hayat, istemeden kesişir. Elif bir noktada en zor seçimi yapmak zorunda kalır Sevdiği adam mı, uğruna yemin ettiği ülke mi? Bir ihbar, bir tutuklama ve yarım kalan bir aşk... Bazı duygular affedilir ama unutulmaz. Bazı insanlar gider ama izleri kalır. Bu hikâye; aşkın, sadakatin ve vicdanın sınandığı bir hikâye. Ve bazen en büyük cesaret, gitmemeyi seçmektir.

KİTAP FİNAL YAPTIKTAN HEMEN SONRA DÜZENLEMEYE ALINACAKTIR! "Rüzgar onu alıp götürdü,Karadeniz'in hırçın dalgaları onun adını haykırdı." "Eylül... Adı sonbahardı.Yıllar sonra rüzgar onu gerçeğine,ailesine geri getirecekti."