O gece yağan yağmur, yer ve göğün yerini değiştirmişti. O geceden sonra bir daha şafak sökmemeli, güneş doğmamalı, sabah olmamalıydı. O gece şafak söktü, güneş doğdu, sabah oldu. Olmamalıydı.

❝Babamı benden alan Babil, bir gün benim olacaksın.❞

❝Çakır'ın sesi daldığım farkındalık okyanusundan kafamı çıkartmama yardım etmişti ama hâlâ o okyanusun içindeydim. Bu kadar derinde olduğumu bile yeni fark etmiştim. Ona olan bu hislerim tam ortasında bulunduğum uçsuz bucaksız okyanus gibiydi. Savunmasızdım, tek başımaydım. Ya bu okyanusun bir çıkışı olmadığını bilmeme rağmen kaçmak için planlar yapıp hep aynı yerde dönüp duracak ve kendimi yoracaktım ya da bu okyanusu kabullenip yüzmeyi öğrenecektim. Yüzmeyi öğrenmek ise Çakır'ı ve tüm bu hislerimi kabullenmek demekti. ❧ Hâlâ okyanusun ortasındaydım ama bu sefer farklı bir şey vardı; bana uzatılan bir el. Benimle birlikte okyanusun içindeydi. Gülümseyerek bana bakıyor ve tutmam için elini uzatıyordu. Bu sefer hiç düşünmeden o eli tuttum. Elimi tuttu ve beni yüzebileceğime inandırdı.❞

Günahkârlar ilk günahını annesi tarafından alırlar. Kırımış ruhların şifacısı olan sevgi, unutulur. Nefret o kadar büyür ki... aşk unutulur. Denizin esintisiyle savrulan saçlar, kaybettiğimizi sandığımız anlar. ❝Şimdi ne yapacağız?❞ ❝Kaybettiğimiz anları kazanacağız.❞ Paolo Enzan, hayatta her zaman geri plana atılmış bir çocuktu. Yıllardır tek başına yaşayan, kimsesi olmayan, sadece derslerine ve hayatına odaklı bir kasaba oğlanıydı. Volganse Kasabası'nda her için biraz umut ve yaşam vardır. Tabii sizi ayakta tutacak umut ölmemiş ise. Umutları ölmek üzere olan bu oğlanı ise onunla aynı okula giden bir kız kurtarmıştı; Amara Benare. Amara güzel bir kızdı, herkesin göz bebeği olabilirdi. Nazik ve sevecen bir insandı, okulun odağında olan bir kız nasıl geri planda kalmış oğlanı fark edebilirdi ki? Ama Amara'nın yapamadığı nadir şeylerden birisi de fizikti. Özellikle final sınavları yaklaşmışken böyle bir dersten kalıp eğitim hayatını riske atmayacağından Paolo Enzan'dan yardım istedi. Ve onların tatlı romantik, bir o kadarda yalnızlık içeren hikâyesi başladı. BİLİNMEYEN KIZLARIN GÜNLÜKLERİ Serisinin İlk Kitabıdır.

❝Derler ki; çalınan hayatını daima hatırla, intikamın alevlerini soyunla harla. Bu ağılı taht bir hatıra; kalbi katran, ruhu Yakut Kral'a.❞ KARGALAR SERİSİ; AHVEB, EDİN ve KASIRGAYA KANAN SAKA kitaplarından oluşan bir seridir. Hangi kitaptan başlarsanız başlayın illa ki spoi yiyeceksinizdir. İstediğiniz kitaptan başlayabilirsiniz.

Kalp kırıklığı. O kadar acı ve boğucudur ki ne olduğunu anlayamazsın. Ve bazen acılar izler bırakır. Bunlara Girye denir. Acılar ruhunda girye bırakır. Dışarıdan kimse görmez, çünkü bilmelerini istemezsin. Ve bazen, hissettiklerin ve gösterdiklerin farklıdır. Unutma Parla; insanlar acıya boğulmaz. İnsanlar acıya boğdurur...

☙ Melina, hoşlandığı ve yıllardır hayalini kurduğu kişinin Güner Kuyucu olduğuna; onun gözündeki görünmez imajını silebilmek uğruna ise şeytanla bile anlaşma yapabileceğine emindi. Fakat o şeytan, nefret listesinde başı çeken ve Güner'in en yakın arkadaşı olan Dora Belgemen'den başkası değildi. ☙ ❝Hoşuma gidiyordun. En yakın arkadaşınla tanışana dek.❞

Charming'i hak eden hiçbir zaman Külkedisi olmadı. Rapunzel hapsolduğu şatoda umutsuzca gerçek aşkı andı fakat acınası kalbini, güzelliğini bir hiç uğruna yok edecek aptal bir casusa kaptırdı. Ariel kırılgan, Aurora sıradandı. Bu yüzden masallar sonunda onlar kazandığı için değil, akışında benim gibilere yer verdiği için tat bıraktı. Ben Little Mermaid'teki deniz cadısı ve modern prenseslerin anasıyım. Masal masal ismim değişse de özümde aslında hep aynıyım. Ursula, Lady Tremaine, Maleficent, Grimhilde ve Madam Medusa... Hepsi beni alt edebileceğini zannetti oysa günün sonunda kaçtıkları şey varlığımın kendisiydi. Öyle ki, Benim tarafımdan incinen ilk ve tek kız, o gece kurduğu ufak birliğine ona daima beni hatırlatacak unutulmaz bir isim verdi. Kaba Kızlar Karteli. ☙ ❝Ne görkemli bir şato, ne de çöplükten farksız bir cadı kazanı... Ait olduğun tek yer Atsız Şövalye'nin yanı.❞ MODERN PRENSESLER SERİSİ.

❝Aydınlığa varan yol, şeytanın gölgesinden geçiyor. Çünkü o aydınlığın sebebi, cehennemin ateşi.❞ Düşmüş melek, tekrar cennete varan yolun nereden geçtiğini sordu; şeytan durdu, soludu ve doğruldu. Ardındaki günahkârlar evini işaret etti, cehennemin yolunu.

Okuldaki herkesin shiplenebildiği bir site kuran Hilal, bir süredir platonik olduğu çocuğun ismini siteye eklemez. Site okulda fazla popüler olmaya başlayınca bu durum çocuk tarafından da fark edilir ve kızın anonim hesabına yazar. "İsmim Hilal bu arada, küçük olmayan Hilal. Ben seninkini biliyorum ama usulen yeniden söyleyebilirsin." "Peki Hilal, küçük olmayan Hilal. Ben Pars Ege ama arkadaşlarım genelde bana Yener der." Modern Külkedisi Masalı.