Hiçbir şey göründüğü gibi değildir. Gerçek, çoğu zaman kendini açık etmez; katman katman gizlenir, izleniyormuş hissi veren bir sessizlikle var olur. Hayallerle gerçeklik arasındaki sınır eridikçe, bir zihin başka bir varlığa doğru çekilir. Bu çekim masum değildir; yavaş, ısrarlı ve geri dönüşü olmayan bir çözülme başlatır. Bir başkasının hayatı, bir ayna gibi parlamaya başlar. Bakıldıkça tanıdık gelir, tanıdık geldikçe tehlikeli olur. Kimlik, fark edilmeden ödünç alınır; önce davranışlar, sonra düşünceler, en sonunda da vicdan yer değiştirir. Kimin kimi izlediği, kimin kime dönüştüğü artık ayırt edilemez. Arka planda söylenmeyenler büyür. Sırlar karanlıkta olgunlaşır, ihanet ise bir anlık patlama değil, uzun süre beklemiş bir sonuç olarak ortaya çıkar. Sosyal düzen yalnızca bir dekor haline gelir; sadakat, anlamını yitirir ve yerini soğuk bir çıkar sessizliğine bırakır. Bu bir hikâye değildir; bir sızma halidir. Yavaş ilerler, fark edilmez. Gerilim bağırmaz-nefes alır. Ve her şey sona erdiğinde geriye tek bir belirsizlik kalır: Ortada kalan kişi, başından beri var mıydı; yoksa çoktan silinmiş miydi? PEKI YA ,"KIMDEN BU KAÇİŞ"?

Bizim mahalle biraz gariptir. Sokaklarda çocukların sesleri, kadınların kapı önündeki dedikoduları eksik olmaz. Ama bir de herkesin dilinde olan isimler vardır. Mesela Mirza Alacahan... Mahallenin ağır abisi. Bir bakışıyla bile insanı korkutmayı başarır. Ama herkesin içten içe de saygısı vardır. Bir de bizim Meryem var... On dokuz yaşında, mahallenin öğretmeninin kızı. Elinde kitabıyla görürsünüz hep. Çocuklara ve kadınlara okuma öğretir. Utangaçtır. Her zaman gözlerini yere diker konuşurken. Meryem küçüklüğünden beri Mirzaya hep abi der. Onu abisinin arkadaşı bilmiş, öyle görmüş. Mirzanın bu abi kelimesinden içten içe nefret ettiğini bilmeden hemde... Ama Meryemin sesinde öyle bir şey vardır ki, Mirza o kelimeyi yutkunarak sineye çekerdi. İşte bu hikaye, mahallenin ağır abisiyle, utangaç kızın hikayesi...

Ailecek toplanılan mekanlarda her babanın anlattığı komik, eğlenceli ve kurnaz anılar vardır. Bu anıların en güzel yanıda eski mahalle ortamlarıdır. Eskiden insanlar hep birbirlerini tanırken diğer yandan da bu insanlar bir bağları olmasa da hep birbirlerinin ardını kollarlar. İşte değişen dünyada bunlar farklı gelir bize. Ancak bizim iki kafadarın yıllardır değişmeyen şehirlerinde insanlarda eskisi gibidir ve bu işe birde aşk girince ortalık iyice karışır. İrem yıllardır sokaklarında gezip oynadığı şehirde bir kez olsun kız arkadaşları ile yakın olamamıştır. Çünkü bulunduğu ortamda erkek çocukları çoğunluktadır. Ancak büyüdüğünde olaylar biraz daha değişir. Kuzeni Mehmet ile altlı üstlü oturdukları binada bir de yan komşuları ve Mehmet'in en yakın arkadaşı Ediz olunca bu ikilinin karışamayacağı olay yoktur. Beraber gezindikleri arkadaş çetesinde büyüklüğün verdiği olgunlukla İrem okey'in 4.elemanı gözdesi yerine birden altın günü kadınlarının gözdesi olmaya başlayınca olaylar daha da karışır... Not: Çalıkuşu aşığı biri olarak bolca Çalıkuşu alıntısı vardır.

Koskoca Mardin aşiret ağası Aziz Eroğlu daha küçüken kendi evlerine Van'dan misafirliğe gelen ailenin küçük kızına aşık olmuştur.Ama nerden bilecektiki 21 yıl sonra bir berdel sonucu evleneciği kızın küçüklük fotoğrafını gördüğünde küçükken aşık olduğu kızı bulduğunu bilmiyordu.

Herkesin birbirini tanıdığı, düğünlerin de cenazelerin de aynı anda bütün evlere dağıldığı, gündüz vakti kapıların üstünden anahtarların alınmadığı ve o bahçeli evlerin kapılarının asla kilitlenmediği bir mahalle. Birbirine bağlı kız çocuklarının kendilerinden büyük sevdaları, birbirlerine yaslanıp dünyalara kafa tutmaları, direne direne bütün zorluklardan daha güçlü çıkmaları var bu hikayede. Bir de o imkansız aşkların tatlı tatlı heyecanları. Bir de acıları. O çok güzel acıları. E tabi benimle buluştuysanız sesi asla düşmeyen şarkıları. Eğlenesim var benim. Becerebilirsem bu defa öyle kaosa falan bulaşmayan, sıcacık bir topluluk sığdıracağım buraya. Birlikte eğlenelim istiyorum. Faysal'ın dünyasının en güzel kızını tanıyalım istiyorum. Ahu İlay'ı. Arkadaşlarını sonra. Nasıl direndiklerini okuyalım nasıl güçlendiklerini görelim istiyorum. Başlayalım mı? 🤍

"İzliyoruz " derken sesinde garip bir dalgınlık oluşmuştu. Dudaklarıma bir gülümseme yerleştirirken kemerimi çıkardım ve son kez ona baktım. "Gidiyorum" derken direksiyonda ki elini kaldırıp yüzüme koydu ve sabah evden çıkmadan önce yenilediğim bandajın üzerinde gezdirdi parmaklarını, gözleri yaramdan ayrılıp da tekrar gözlerimi bulduğun da şok olmuş gibi ona bakıyordum. "Yaralanma olur mu? " dediğinde ne diyeceğimi bilemedim. Sadece ona bakıyordum. Güzel yüzü tam karşımdayken ve bana böyle bir cümle kurarken ne diyebilirdim ki? Ne demeliydim? Kendimi toparlamaya çalışırken onun benden uzaklaşan eline kısa bir bakış atıp gülümsemeye çalıştım ve derin bir nefes alırken yüzümü ondan biraz geriye çektim. Elimi kaldırıp bir asker selamı yaparken, "Emredersiniz Yüzbaşım "dedim gülümseyerek ve hemen ardından bir şey söylemesini beklemeden arabadan indim. Son gördüğüm şey ise dudaklarına yayılan gülümsemesiydi. .....

"Çıkart üstünü!" "Ne..ne saçmalıyorsun Cihangir" diye şaşırdı genç kız kafayı mı yemişti bu adam da gelip böyle densiz gibi konuşuyordu. "Ayperi, sana üstünü çıkart dedim" Cihangir gözü dönmüş bir şekilde sadece dediğinin yapılmasını bekliyordu. Öğrenecekti, aylardır içini bir fare gibi kemiren ve onu günden güne bitiren bu düşüncenin gerçek olup olmadığını öğrenecekti. "Cihangir, bak iyi görünmüyorsun git evimden." "Peri eğer üstünü çıkartmazsın ben çıkartırım, sana son kez söylüyorum üstünü çıkart..." "Hayırdır ırz düşmanlığına mi merak saldın halbu..." Ayperi ne olduğunu anlamadan kazağının üstünden çıkarıldığını gördü. Herşey o kadar kısa sürede meydana gelmişti ki Ayperi ne olduğunu fark edemeden Cihangir'in göğsünün tam ortasında olan dövmede elini gezdirdiğini gördü. "Siktir... Sendin o kadın sendin, Peri kızı o, siktir...." Ne yapacağını bilemedi Ayperi eli ayağı buz kesti hatırlamaz dediği adam hatırlamıştı. Göz yaşları birer birer akmaya başladı, ne yapacağını bilemedi. Korkuyordu Ayperi adamın gözünün daha altlara kaymasında ölesiye korkuyordu. Eğer görürse başına gelecekleri biliyordu. Cihangir, Ayperi nin göğsünden kayan ellerinin temas ettiği şişliğe gözlerini yavaş yavaş indirdi, yeni fark ettiği gerçek karşısında bu sefer daha sert yutkundu. Yaşadığı bu geç ikinci farkındalık onu yıkacak etkideydi, 'yapmazdı Ayperi böyle bir şey' diye geçirdi içinden. Bu yaşına kadar yaptığı hiçbir şeyden korkmayan adam ilk defa korkuyordu. "O, o bizim mi? Peri kızı o benim mi ço..cu..ğum"

Kiraz Mahallesinin yaralı abisi Halit ve masum kızımız Nazenin'in hikayesi... Başlama Tarihi : 2017

Küçüklüğümden beri her köşesi zambaklarla dolu acı tatlı bir yerdi burası. İki çam ağacı ile başlayıp geniş bir tepe ile son buluyordu. Tepenin üzerinde mahallenin aksine manolya çiçekleri vardı, her zaman zambaklardan daha çok onları sevmiştim. Ya da onları seven birini. Kabul etmek en zoru demişlerdi. Bir daha asla dönmek istemediğim bu mahalleye yıllar sonra adım atma nedenim gitme nedenim ile aynı kişiydi. Bunu, yıllar sonra kabul etmek zormuş gerçekten. • Eflin Öztekin'in mahallesine konuk oluyorsunuz, yanınıza çekirdek almayı unutmayın. ・⁠∀⁠・

Bu bir kaçış hikayesiydi. Babasının zoruyla istemediği bir evlilikten kaçan Deniz başka bir evliliğe adım atacağını henüz bilmiyordu. Aklında kusursuz bir plan yapmıştı ama beklenmedik bir misafir, yardım teklifinde bulunarak elini uzattı. Karadeniz'in sert, hırçın ikliminde doğup büyüyen Fırtına'nın yardım eline sarmaşık gibi dolanan Deniz belki çok acı çekecekti ama kim bilir belkide mutluluk kollarını açmış onu bekliyor olacaktı. Masum, zarif ve kibar bir genç kız.. Asi, hırçın ve öfkeli genç bir adam.. Bu; iki zıt karakterin ortak kararla girdikleri, trajikomik ve alev alev bir aşk hikayesi. Okurken hem öfkeyi doruklarda yaşayacak hemde aşkın gücüne şahit olacaksınız. NOT:Herkes sorup duruyor. Sen anlat Karadeniz'den mi esinlendin diye. Ben bu kitabı yazmaya başladığım da öyle bir dizi dahi yoktu. Sadece sağlık problemlerinden dolayı bir ara 6. bölümden sonra yazmayı bırakmıştım. Yani; ne kitabımın konusunu o diziden esinlendim nede adını! Kapak tasarımı: @illotson