İyisi ile kötüsü ile geçmiş asla peşimizi bırakmayacaktı.insanların olmadığı ve çoğu zaman gelinmeyen bir sokakta yürüyordum.ıssızdı ama sıkıntı değil di çünkü şuan kafam daha çok ıssızdı. Yıllardır geçmişimi hatırlamamak için verdiğim uğraş bir anda kaybolmuştu. Kime inanacaktım, herkes yalancıydı,tıpkı hava durumunda yağmur yağacak gözüküp yağmaması gibiydi. Arkamdan bir ses ,haykırış belki de yalvarıştı. "Yıllardır bekledim, gerçekten mi ?"

Ona doğru yaklaşıp "şu odaya!" anlamaza verdiğinde " ben sana ne dedim vuslat, neden geldin?" yüzünde ki sinir gitmeyerek "adama yolu göstermek için geldim." Dediğinde kapıyı gösterip "iyi gösterdin, şimdide git." Sinirle gülüp "ne bu hareketler? Sana aşık olduğumu falan mı sanıyorsun" aynı şekilde gülüp ciddiyetimi kazandıktan sonra "sen benim için bir hiçsin, istesen de olamazsın" bozguna uğratmıştım. Bana son bir kez bile bakmadan kapıyı açıp çıktığında kalbimin kırılıp parçalanma sesini duydum.

Yazma bana diyen adam: bak kızım, zaten bugün okulda aptal bir kız üzerime sıcak çay döktü uğraşamam seninle Aptal kız ben oluyordum ve aynı okuldaydık. Kuzey Korkmaz'a yazmıştım...