İyisi ile kötüsü ile geçmiş asla peşimizi bırakmayacaktı.insanların olmadığı ve çoğu zaman gelinmeyen bir sokakta yürüyordum.ıssızdı ama sıkıntı değil di çünkü şuan kafam daha çok ıssızdı. Yıllardır geçmişimi hatırlamamak için verdiğim uğraş bir anda kaybolmuştu. Kime inanacaktım, herkes yalancıydı,tıpkı hava durumunda yağmur yağacak gözüküp yağmaması gibiydi. Arkamdan bir ses ,haykırış belki de yalvarıştı. "Yıllardır bekledim, gerçekten mi ?"

Yazma bana diyen adam: bak kızım, zaten bugün okulda aptal bir kız üzerime sıcak çay döktü uğraşamam seninle Aptal kız ben oluyordum ve aynı okuldaydık. Kuzey Korkmaz'a yazmıştım...