Fikcja polityczna/thriller/dramat Lena Markiewicz wraca wspomnieniami do czasów, gdy była energiczną szesnastolatką, z głową pełną marzeń i planów. Europa zmaga się z poważnymi problemami. Ukraina nie istnieje z winy rosyjskich terrorystów z Niezależnej Jednostki Federacyjnej. Tymczasem rosyjskie myśliwce pojawiają się na granicy polsko-litewskiej. Rosja tłumaczy to ćwiczeniami militarnymi, które mają odstraszyć obecnych na granicy terrorystów. Informacja wzbudza niepokój w kraju. Czy słusznie? Odpowiedź zna tylko ten, który to wszystko rozpoczął... I ten, który zamierza mu się sprzeciwić.

20-letni Tukami pogrąża się w depresji po zaginięciu jego dziewczyny.Nie potrafi sobie z tym poradzić. Poznaje nową koleżankę, ale czy ona będzie w stanie mu pomóc? Czy uda mu się zapomnieć o przeszłości?

Poznajesz drugą osobę i wiesz, że to jest ktoś z kim chcesz poznawać świat, czerpać radość z każdej wspólnej chwili, dzielić się swoimi troskami i obawami. Żyć wspólnie. Taki scenariusz byłby najprostszy a jednocześnie najpiękniejszy, gdyby nie fakt, że każdy skrywa tajemnice. Jeszcze gorzej, gdy celowo nie mówi się prawdy, zataja to, kim faktycznie się jest.

"Istnieją blizny, których nikt nie widzi, rany, które nie krwawią, łzy, które nie są mokre i krzyki, które nie wydają żadnego dźwięku". Pozwól, że opowiem Ci historię, która miała wyglądać zupełnie inaczej. Nie obiecuję szczęśliwego zakończenia ani słów, które przyniosą ukojenie. To opowieść o uczuciach, zarówno tych, które rozpalają serce, jak i tych, które gaszą je powoli, zostawiając po sobie jedynie ciszę. O chwilach, które wydawały się wieczne... i o tym, jak łatwo potrafią zamienić się w coś, co boli bardziej, niż powinno. Nie znajdziesz tu idealnej miłości ani świata, w którym wszystko układa się tak, jakbyśmy tego chcieli. To rzeczywistość, surowa i nieprzewidywalna, pełna słów wypowiedzianych za późno i takich, które nigdy nie padły. To historia o nadziei, która z każdym dniem stawała się coraz cichsza... aż w końcu zniknęła, pozostawiając po sobie tylko wspomnienia. To opowieść o "jutrze", które było obietnicą. O przyszłości, którą można było niemal dotknąć... a mimo to nigdy nie nadeszła. O wszystkim, co zostało niedokończone i o tym, że czasem największym ciężarem nie jest to, co się wydarzyło... lecz to, co mogło się wydarzyć. „Był jak ogień, bo potrafił ogrzać, ale jeszcze łatwiej mógł mnie sparzyć. Jak plaster przyklejony na świeżą ranę... chwilowa ulga, która nie leczyła tego, co najgłębsze. I jak błąd, którego od początku bałam się popełnić, a mimo to i tak to zrobiłam."