Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

Nefes Lara, birini çok sevdi. Ama hislerini kendi içinde yaşamasına rağmen sevdiği kişi onda çok büyük yaralar açtı. Yıllar sonra, tam her şeyi geride bırakmış, yeni bir hayata başlamışken hayat onu başka bir yerden vurdu ve kanser olduğunu öğrendi. Ama bilmediği bir şey vardı ki avukatlık yaptığı bir dava sırasında tanıştığı polis yaralarını saracak onu her şeyden çok sevecekti. Bu hikâye, Nefes'in kanserle mücadelesini ve bu süreçte hayatının ikinci sanşıyla tanışmasını anlatıyor. "Bazen hayat, her şeyi elinden alırken bile sana bir umut bırakır."