Eftalya, genç ve kararlı bir haber muhabiri. Yeni bir dosya haber için kendisine iletilen telefon numarasına mesleki ciddiyetle, şu cümleyle bir mesaj atar: "Merhaba, ben gazeteci Eftalya Alaei. Röportaj talebimizle ilgili sizinle iletişime geçmem istendi." Ancak karşıdan gelen yanıt beklediğinden çok farklıdır. Çünkü bu numara röportaj verecek bir uzmana ya da sanatçıya değil, sınır ötesi görevde bulunan kıdemli astsubay Aren Sancar'a aittir. Savaşın kıyısındaki bir adam ve haber peşinde koşan bir kadının yolları, bir yanlışlıkla kesişir. Bu profesyonel yanlışlık, zamanla ikisinin de hayatındaki en kişisel doğrulardan biri olur. Eftalya'nın objektif ve mesafeli cümleleriyle başlayan bu yazışmalar, Aren'in sessizliği ve geçmişiyle harmanlandıkça, kelimeler hem siper hem sığınak olur. Kimi hikâyeler bir telefon aramasıyla başlar. Bu hikâye ise yanlış atılmış bir mesajla. Ve belki de, en doğru yerde...

Her sessizlik, paslı bir zincir; her karanlık, umutları kör eden bir perde. Duygular, buz tutmuş nehirler misali cansız; yaşam, mezar taşına kazınmış bir tarih kadar anlamsız. Dünya ikiye bölündü. Bizler ve Ötekiler... Bizden olanlar, kurucu ülkelerin koruması altında, Ötekiler'se bu karanlık dünyada hayatta kalmak zorunda. Sınırlar, duvarlar ve yasalar... Ötekiler artık bunlarla yaşayamaz. Tek bir yolları var: yeni bir isim, yeni bir hayat. Üst sınıfa geçmek zor ama bir o kadar da basit; öldür, çal ve yaşa... Gerçek kimliği unutulmaya yüz tutmuş Sasha Miller da hem bir Öteki hem de bir kimlik hırsızıydı. Geçmişini geride bırakıp düşmanlarının suretinde yaşamaya başladığından beri ruhu ağır bir yükle kaplıydı. Çünkü sırlar er ya da geç ortaya çıkardı. Gerçek kimliğin ne kadar saklanabilir? Peki ya masken düştüğünde hayatta kalabilir misin? ... Alıntı: "Kurulu düzene ses çıkaramazsın." dedi. "O halde onu yıkar, yeni bir düzen kurarım." diyerek karşılık verdim.

Halısahada eksik adam olduğu için rastgele numaralara yazan bir adam ve futboldan dahi anlamayan kız... Siz: Manyak mısın nesin Seni tanımıyorum etmiyorum Oynamayı da bilmiyorum +0530*******: Tamam defansa yazıyorum sizi "Bu kişiyi engellediniz." Tamamıyla yaz havası veren bir kurgu ✍🏻

Kitap kan, cinayet, işkence, ve birçok saplantı halinde olan birini anlatıyor. Rahatsız edici cümleler okumak istemiyorsanız lütfen ikumayalım.

Uyarı: Bu kitap da rahatsız edici öğeler bulunmaktadır. Şiddet, yetişkin içerik, istismar, cana kast etme, intihar, uyuşturucu gibi konular bulunmaktadır. Kitapta bunların hiçbirini özendirecek bir yorum bulunmamaktadır. Kitap, bu öğeleri temizlemek isteyen insanları konu almaktadır. Yaşanan tüm olaylar ve kişiler hayal ürünüdür. Kitabı buna göre okumanızı rica ederim. "Geçmiş her zaman gömülmez. Sadece bekler, doğru zamanı ve doğru kişiyi." Azelya dayak ve şiddetin hakim olduğu yuvasından kaçtıktan yıllar sonra tekrardan köyüne döner. 'Evim' dediği mezarlık ziyaretinde ise hatırlamadığı geçmişi ona bir fotoğraf uzatır. Bu fotoğraf babasına gençliğine aittir. Ama bu fotoğraf, geçmişten gelen bir hatıra değil; karanlık bir davetin anahtarıdır. "Geçmişine karşı savaşmak için ekibime katıl." diyor adam. Azelya bu daveti kabul ettiğinde, sadece kendi hikâyesini değil, çürümüş bir ülkenin kanlı sırlarını da aralamaya başlar. Türkiye, artık tanınmaz bir halde; uyuşturucu yasallaşmış, medya susmuş, insanlar sessizce yok olurken bir adam gölgelerde hüküm sürüyor: Mahi. İhanetin gölgesinde sıkışıp kalmış savaşçılardı onlar. Hem ülkenin aydınlık tarafını görecekler hem de geçmişlerinin karanlık tarafıyla yüzleşeceklerdi. Karanlık, derinleştikçe gerçek yüzünü gösterir. Ve bazı yüzleşmeler... ölümcül olabilir.

"Beni ilk sen yakmadın.Ama ilk defa,yanmak bu kadar gerçek hissettirdi." O bu dünyaya ait değildi. Ama başka bir yer de onu taşıyamıyordu. Gücü kontrolsüz. Geçmişi sırlarla örülü. Kalbi hâlâ kırık. Ve o çocuk... Dokunduğunda her şey yanıyor. Uzak durdukça daha çok çekiyor. Bu bir karşılaşma değil. Bu, kaderin savaşa çağrısı. Aşk mıydı bu? Yoksa sessizce başlayan bir felaket mi? Gerçek seni çağırıyor.Cesaretin varsa dokun! +18 içerir.

En son ne zaman görmüştüm onu? 3 yıl? ya da 4? ''Bu bizim son görüşmemiz olacak Neva.'' demişti Baran. Hayatımdan tamamen çıkıp giderken sadece bir cümle söylemekle yetinmişti. Altı kelime... Daha fazlasına gerek duymamıştı. Peki ya şimdi? Ne değişmişti? Beni ona hatırlatan neydi? Ansızın yanına çağırmasının bir sebebi olmalıydı. Sözünden döndürecek bir sebep...