*"Ölmek için sesiniz çok güzel Liyan Hanım." Eris...* Aslında her şey, Liyan Mehru'nun babasının ölümüyle başladı. Babası öldüğünde, zaten uzun zamandır ayrı olduğu annesi başka bir adamla evlenmişti. Annesiyle arasındaki soğukluk hiç bitmemişti ama annesi onu çağırınca, istemese de gitmek zorunda kaldı. Orada, üvey babasından göreceği kötülüklerden henüz habersizdi. Ancak mesele sadece bunlardan ibaret değildi. Liyan, geçmişinin bir kısmını hatırlamıyordu. Hafızasında eksik parçalar vardı; ara ara beliren sanrılar, zihnini ele geçirip psikolojisini paramparça ediyordu. Hatırladığı şeyler ise asla normal değildi. Başlarda bu acıya sessizce dayanmayı seçti. Ama artık susamıyordu. Yavaş yavaş, ölümüne giden sessiz adımları atmaya başladı. Her şey hazırdı; geriye sadece tatlı bir ölüm kalmıştı. Etrafına bakındı. Telefonu koltuğun üzerindeydi. Sessizce eline aldı ve yıllar sonra, kaybettiği babasının numarasına bir mesaj yazmaya başladı. Fakat bu basit bir mesajlaşma değildi. Satırların ardında, kan donduran bir gerçek yatıyordu. ⚚ TEXTING KURGUSUDUR İçerik uyarısı: Kan, vahşet, intihar ve psikolojik unsurlar içerir. İyi okumalar, bol yorumlar ve... keyifli anlar dilerim. Tabii, keyif alabilirseniz. Liyan Mehru Birgen (LMB) Eris Göktuğ Efken (EGE) Başlangıç tarihi: 15.04.2024🪔

Ben bir hayatın içine doğmadım; bir boşluğun içinde gözümü açtım. Ahu, geçmişiyle yüzleşemeyen, kimliğini parça parça yitirmiş genç bir kadın. Sessizce var oluyor, nefes alıyor ama yaşamıyordu. Ta ki... karanlığın içinden gelen bir adam, hayatını sessizce ama yıkıcı şekilde sarsana dek. Karan... Sessizlikle konuşan, yasalarla değil, kendi kurallarıyla yaşayan biri. Ahu'nun geçmişindeki sırlarla düşündüğünden çok daha fazla bağı olan bu adam, sadece tehlikeyi değil, Ahu'nun kim olduğunu da yanında getirecek. Bu, sırların kanla yazıldığı, aşkın yara izlerinden sızdığı bir hikâye. Bazı gerçekleri fark etmek, insanı hayatta tutmaz. Parçalar. Yaratılış ve Farkediş... bazen aynı anda olur.

Bir çocuk düşünün. Elleri kanlı, gözleri yaşlı ve kalbi karanlık. Bir çocuk düşünün. Annesinin sevmediği, terk ettiği ve onu annesizlik ile yapayalnız bıraktığı. Zamanla büyümüşler bu çocuklar, çevreleri, kendilerine ait dünyaları değişmiş. Ama o çocukların kalplerindeki karanlık ve yalnızlık hep oradaymış. Sonra çıkıvermişler birbirlerinin hayatlarına ve birden bire merkezleri olmuşlar o hayatların. Kız neşesi, gülüşü ile yıkmış o büyük duvarları. Adamsa bakışları ile iyileştirmiş o yalnız ve sevgisiz kalbi. Fakat bir sorun varmış. Kız başta nefret ediyormuş adamdan. Sevmiyormuş adamı. Nedenini ise adam yıllar önce kendi elleri ile yaratmıştı. Ama adam durur mu? O da nefret etmeye çalışmış kızdan. Kötü davranmış ona. Kızın nefretini daha da körüklemeye çalışmış. Kız sevmesin istemiş onu, o da sevmemek istemiş kızı. Kız da aynı şekilde. Adamı istememiş, daha doğrusu nefretinin tükenmesini istememiş. Eğer tükenirse o nefret, geriye sadece çiğnenmiş sözler kalırdı. Lakin işler umdukları gibi ilerlememiş. Diller susmuş, boyalar konuşmuş bu hikayede. Her fırça darbesi bir anlatış şekli, her resim eseri ise bir kurtuluş olmuş onlar için. Böyle kurtulmuşlar içlerindeki karanlık ve yalnızlıktan. Sanatla. Peki sen kurtulmak ister misin? --- "Hıh, sana senden nefret ettiğimi söylemiş miydim hiç?" "Hayır." "O zaman bunu benden duy." dedim ve yüzüne yaklaştım. "Senden nefret ediyorum." "Güzel." diyerek tekrardan kulağıma yaklaştı. "Eğer duygularımızın karşılıklı olmasını istemiyorsan o güzel çeneni kapalı tut." Sabır dilercesine nefesimi içime çektim. Bu adam gerçekten sabrımı zorluyordu. --- Yayın tarihi : 09. 09. 2024