"Bazen bir çiçek, yalnızca güzel olduğu için değil; bir savaşın ortasında büyümeye cesaret ettiği için özeldir." Savaşın gölgesinde çocuklar büyür, insanlar susar, kalpler kırılır. Ve bazıları... savaşın ortasında bile birbirinin elini bırakmaz. F-16 pilotu Umay Deniz Çakır, gökyüzünden yere düşen umutların hikâyesini yazıyor. Görev ile vicdan, emir ile kalp arasında sıkışmış bir kadının; yıkımın ortasında bile sevgiye, korumaya ve yaşamaya direnen bir insanın öyküsü... Savaş Çiçeği, kanla sulanmış topraklarda yeşeren masumiyetin ve yitip gitmeyen bir umudun romanı.

Ben bir hayatın içine doğmadım; bir boşluğun içinde gözümü açtım. Ahu, geçmişiyle yüzleşemeyen, kimliğini parça parça yitirmiş genç bir kadın. Sessizce var oluyor, nefes alıyor ama yaşamıyordu. Ta ki... karanlığın içinden gelen bir adam, hayatını sessizce ama yıkıcı şekilde sarsana dek. Karan... Sessizlikle konuşan, yasalarla değil, kendi kurallarıyla yaşayan biri. Ahu'nun geçmişindeki sırlarla düşündüğünden çok daha fazla bağı olan bu adam, sadece tehlikeyi değil, Ahu'nun kim olduğunu da yanında getirecek. Bu, sırların kanla yazıldığı, aşkın yara izlerinden sızdığı bir hikâye. Bazı gerçekleri fark etmek, insanı hayatta tutmaz. Parçalar. Yaratılış ve Farkediş... bazen aynı anda olur.

Bir çocuk düşünün. Elleri kanlı, gözleri yaşlı ve kalbi karanlık. Bir çocuk düşünün. Annesinin sevmediği, terk ettiği ve onu annesizlik ile yapayalnız bıraktığı. Zamanla büyümüşler bu çocuklar, çevreleri, kendilerine ait dünyaları değişmiş. Ama o çocukların kalplerindeki karanlık ve yalnızlık hep oradaymış. Sonra çıkıvermişler birbirlerinin hayatlarına ve birden bire merkezleri olmuşlar o hayatların. Kız neşesi, gülüşü ile yıkmış o büyük duvarları. Adamsa bakışları ile iyileştirmiş o yalnız ve sevgisiz kalbi. Fakat bir sorun varmış. Kız başta nefret ediyormuş adamdan. Sevmiyormuş adamı. Nedenini ise adam yıllar önce kendi elleri ile yaratmıştı. Ama adam durur mu? O da nefret etmeye çalışmış kızdan. Kötü davranmış ona. Kızın nefretini daha da körüklemeye çalışmış. Kız sevmesin istemiş onu, o da sevmemek istemiş kızı. Kız da aynı şekilde. Adamı istememiş, daha doğrusu nefretinin tükenmesini istememiş. Eğer tükenirse o nefret, geriye sadece çiğnenmiş sözler kalırdı. Lakin işler umdukları gibi ilerlememiş. Diller susmuş, boyalar konuşmuş bu hikayede. Her fırça darbesi bir anlatış şekli, her resim eseri ise bir kurtuluş olmuş onlar için. Böyle kurtulmuşlar içlerindeki karanlık ve yalnızlıktan. Sanatla. Peki sen kurtulmak ister misin? --- "Hıh, sana senden nefret ettiğimi söylemiş miydim hiç?" "Hayır." "O zaman bunu benden duy." dedim ve yüzüne yaklaştım. "Senden nefret ediyorum." "Güzel." diyerek tekrardan kulağıma yaklaştı. "Eğer duygularımızın karşılıklı olmasını istemiyorsan o güzel çeneni kapalı tut." Sabır dilercesine nefesimi içime çektim. Bu adam gerçekten sabrımı zorluyordu. --- Yayın tarihi : 09. 09. 2024