​"İnsan büyür beşikte, mezarda yatmak için. ​Ve ​Kahramanlar can verir yurdu yaşatmak için.." ​-Hüseyin Nihal Atsız ❝Vatan, uğruna can verenlerin bıraktığı en kutsal emanettir; onu korumak, yaşamak kadar onurlu bir görevdir.❞ DÜZENLENİYOR. İntisap Serisi | 1. Kitap Distopik artı olarak askeri bir kurgudur.

𐙚 Yalnızlığın vücut bulmuş halini mi arıyorsun? O benim. Zihnimi ele geçiren tüm düşüncelere göğüs germeye çalışarak bir şekilde kendini büyüten ama yine de bir adım ileriye gidemeyen yaralı ya da yarım bir kalpten fazlası değilim. En azından onunla tanışana kadar değildim. Şimdi çok daha fazlasıyım. Yaralarıma tuz basan birisine aşığım. Çünkü onunla tanışmanın beni iyileştireceğini sanarak büyük bir hata yaptım. Ona yazdım. Her şeyden habersiz. Ve sonucunda yarım olan kalbimi hiç düşünmeden siper ettiğimde, her şeye rağmen onu kazandım. Bu bir zafer sayılır mı? Çünkü o, bana her baktığında tüm hayatını gördüğünü söylüyor. Ben ise tüm kırgınlıklarımı. Ve belki de üç harften oluşan o acımasız duyguyu. Aşkı. - ❝Çünkü Mira, sana her baktığımda, bir kalp çarpıntısından çok daha fazla şeyler vadettin bana.❞

Mutlu bir evlilikleri olan iki insandan yabancıya dönüşmek mi? İşte bu benim sonum olurdu. Gerçek anlamda sonum olurdu. O gün biri bana kalkıp deseki 'canını verecek kadar çok sevdiğin kocandan boşanacaksın' hiç inanmazdım. Ailenden kişiler eksilecek deseydi yine inanmazdım. Şu an başımı göğsüne yasladığım, saçlarımla oynayan adamdan boşanacağımı düşünmek fazla kaçık bir düşünce olurdu benim için. Gözlerimiz dışarıdaki camda ve yağan karda. Huzurluyum. Mutluyum. Çok garip değil mi? Tam bir yıl sonra mutluluk ne demek bilmeyecektim. Huzur aramayı bırakacaktım. Bildiğim tek doğru mesleğim olacaktı. Belimdeki silah olacaktı. Kafamı kaldırınca gördüğüm ay yıldız olacaktı. Çünkü bir insanın ülkesinden başka kimsesi yoktur yanında. Melis ve Barış. İnsanların kötülüğünün, gülümsemelerine bulaştığı iki insan. Artık birbirlerinin ellerini tuttuklarında gördükleri kandı. Biri yıkıldı. Diğeri sevdiği yıkılmasın diye evliliklerini yıktı.

"Ünlü oyuncu Ada Göktan'ın yeni dizisinde partnerinin Özgür Ozan Özaltan olacağı konuşuluyor. Bir buçuk sene önce ilişkilerini noktalayan ikiliyi yoksa yeni bir başlangıç mı bekliyor?" Kırık kalpler, yarım kalmış hikâyeler ve eskimiş bir defter. Plakçalarda dönüp duran o şarkı. Geri gelmeyen anılar, üzeri kapatılamayan yaralar, acı kahkahalar, kavgalar ve didişmeler... Ada Göktan, yürüdüğü her yolu kendi sahnesine çevirmiş bir kadındı. Işıklar onun üzerinde durur, ayağını bastığı yer daima zirve olurdu. Özgür Ozan Özaltan ise en dipten gelen, içindeki oyunculuk ateşine sarılarak yolunu aydınlatmış bir adamdı. Ada'nın doğuştan sahip olduğu ışığı kazanabilmek için türlü mücadelelerden geçmişti fakat dişiyle tırnağıyla kazıyarak ulaştığı noktada yaptığı bir hata, kariyerini düşüşe geçirmişti. Daha önce aynı projede rol alıp birbirlerine aşık olan ikili, ayrılıklarının ardından hiç yan yana gelmemişti. Fakat onlar için yazılmış bir senaryo, işleri epey değiştirecekti.

Sarper ile birbirimize ölümcül bakışlar atıyorduk. İkimizde bu davadan sıkılmıştık belki ama daha yeni başlıyordu. Bunu o kızın gözlerinde gördüm. Bunu dün gece o dağda kendimde gördüm. Babam bu bakışmaya son verip beni arkasına çekti. Elimden silahını alıp Sarper'e doğrultuğunda "Benim sana verecek kızım yok!"dedi sert bir dille. Silahıyla Sami amcamı gösterip "Senin hesabın bununla." dediğinde kardeşini çoktan sildiğini anladım. "Yeter lan sizinle mi uğraşacağım!" Sarper silahını amcamın kafasına çevirdi. Amcamın bakışları bana döndü. Yalvaran bakışlarla baktı. Bakışlarım babaanneme kayınca kalbini tuttuğunu gördüm. Babamın kulağına yaklaştım. "Özür dilerim baba." diye fısıldadım. "Ailemden bir kişinin kaybını toplayamam." Babamın arkasından çıkıp silahla amcam arasına girdim. "Geri bas Alvarka."diye uyardım. "Başta neyse sonda da o olsun. Senin davan benimle kapandı. O intikamı benimle al. Aileme dokunma!" Sarper silahı kafama dayadı. Gözlerinin içine baktım korkmadan. "Üç kurşun olsun." Silahın ucunu tutup kalbimin üzerine koyduğumda "İlk kurşun buradan olsun." dedim gülümseyerek. "Hayır! Barva hayır!" Berra'nın çığlığını duyunca gözlerimi kapattım. Ölümüne çoktan teslim olmuştum. Sahne Azrail'indi. ... Yayın tarihi: 20.09.2025

❝ Bu hikayenin tilkisi bensem, yüreksizi sensin. ❞ ❤️‍🩹🦊

Lüks ve ihtişam içinde büyüyen Melek, babasına meydan okumasının ardından kendini Karadeniz'in bir dağ köyünde öğretmenlik yaparken bulduğunda kaderin ona sarsıcı bir sürprizi vardır. Yıllar önce acımasızca reddettiği silik ve sessiz bir genç olan Tahir'in şimdi karşısında Fırtına lakabıyla dağları kasıp kavuran bir yüzbaşı olarak durması tüm dengeleri alt üst eder. Yıkım Timi'nin karizmatik ve disiplinli komutanının gözleri Melek'in hatırladığından çok uzakta, buz gibi keskin ve acımasızdır. Aralarındaki çatışma kısa sürede alev alarak, yerini inkâr edilmesi imkânsız bir çekime bırakırken Karadeniz'in hırçın dalgaları, sert rüzgârları ve samimi insanlarıyla sınandığı bu yeni düzen; onun için hem gülümsetecek bir savruluş hem de yüreğinin hikâyesini Karadenizli bir adamla yazacağı bir yolculuğa dönüşecektir. Yürek mevzilerinde sipere yer yok be öğretmen hanım. Düştüğün an esirsin. Ben de esirim artık, Hem Karadenize hem bir çift ela göze...

BU KİTAP YAŞ FARKI, ARGO VE YETİŞKİN İÇERİK BULUNDURMAKTADIR. Kaderin oyunu, yetimhaneye zorla bırakılan iki çocukla başlayan ve yolları ayrılan iki çocuğun hayatıdır. Bu masa, bu oyun, bu hislerin hepsi KADERİN OYUNU olmak üzere yediye ayrılmıştı.

"Adını unut, yüzünü sil. Çünkü bu aşkı yalnızca kan hatırlayacak." Gazel Lina Erten... Geçmişi yaralarla, bedeni izlerle, zihni sırlarla dolu bir kadındır. Gündüzleri danışanlarını dinleyen başarılı bir psikologdur. İnsanların korkularını, suçluluklarını ve bastırılmış karanlıklarını çözümlemekte ustadır. Fakat bu yalnızca görünen yüzüdür. Geceleri devletin varlığını inkâr ettiği, gizli teşkilat olan SİS'in görünmez lideri Gece'ye dönüşür. Onun dünyasında merhamet bir zafiyet, tereddüt ise ölümcül bir hatadır. Zekâsı, acımasızlığı ve mutlak kontrolüyle yalnızca suçluların değil, devletin en karanlık katmanlarının bile saygı duyduğu dokunulmaz bir isimdir. Ancak bir gece, hedefini infaz etmek üzereyken kameralar sıfırlanır. Camdan içeri giren maskeli bir adam, iki kurşunla hedefi öldürür ve Gece'nin elinden kontrolü çekip alır. Yüzünü bilmediği, kendine "İblis" diyen bu adamdan intikam alacağına yemin eden Gece, görevine devam eder. Ertesi gün, Gazel psikolog kimliğiyle kliniğine gittiğinde danışan listesinde tek bir isim görür: Atlas Süvari. Zekâsı, serveti ve tehlikesiyle dünya masalarında anılan bir iş adamıdır. Resmî kayıtlarda kusursuz bir başarı hikâyesi gibi görünse de, yeraltı dünyasında gerçek gücün ne anlama geldiğini bilenlerin saygıyla ve korkuyla andığı bir figürdür. Gazel'in bilmediği şey, Atlas Süvari'nin bir gece önce karşısına çıkan İblis olduğudur. Atlas'ın bilmediği şey ise, o gece karşısında duran kadının Gazel olduğudur. Gazel, İblis'e ulaşmak için Atlas'ı kullanmayı planlarken; dönen oyunlardan, kurulan tuzaklardan, söylenen yalanlardan ve yaklaşan ihanetlerden habersizdir. Gerçek kimliklerini bilmeden, birbirlerinin hayatlarına sızarlar. Danışan ve psikolog olarak. Av ve avcı olarak.