Burası yaralarını göstermekten korkmayanların kulübü. Kimsenin kahraman olmaya çalışmadığı, kimsenin düzeltilmek istemediği bir yer. Biz sadece aynı koltukta oturup, birbirimizin sessizliğine alıştık. Rana ne zaman gülse, bir yerlerde eksiliyorduk. Baran konuşmaktan çok susmayı seçiyordu. Aras her şeyi çözmeye çalışıyordu ama en dağınık olan oydu. Maya mı? Maya hâlâ "iyiyim" diyordu. Oysa kimse sormamıştı. Ve bir gün biri şöyle dedi: "O gece gözlerine baktım ve sonunda anladım... Sen de kırılmışsın." Yaralarımızı saklamaktan vazgeçtiğimiz yerdi burası. Çünkü bazen sadece biri bile anladığında, savaş bitiyor. ----------------------------------- Kulüp toplantılarında herkes başlangıçta çekingen ve mesafeli olsa da, zamanla birbirlerinin hikayelerini dinledikçe ve destek verdikçe aralarında güçlü bir bağ oluşur. Maya'nın sanatı, Aras'ın basketbol tutkusu, Rana'nın akademik başarıları ve Baran'ın gizemli doğası, hepsini birbirine yakınlaştırır.