"Yazgıya inat severim seni. Yanlış diyen tüm insanlara, bize karşı olan kadere rağmen..." Aynı kıza aşık olmak bizim tercihimiz değildi. Tıpkı birbirimize aşık olmak da tercihimiz olmayacağı gibi...

TAMAMLANDI Munteza zorbanın tekiydi ama Uğurcan'a iyi davranırdı. Uğurcan'sa en büyük zorbalığı kendisine yaptığını düşünüyordu. Duygusal ve toparlanamayacak şekilde.

Okulun zorbası Doruk sürekli zorbaladığı Kaanı bir erkekle öpüşürken görürse ne olur? Uyarı Cinsellik Argo Küfür Şiddet

"İçimde ki canavar, senin içinde ki canavarı seviyor."

Mert en yakın arkadaşının onu arzuladığı gerçeğini daha ne kadar görmezden gelebilirdi, bilmiyordu.

TAMAMLANDI..

"Dünya yanmaktaydı ve beni senden başkası kurtaramazdı Tutkunun budala insanlara yaptırdıkları ne garip Senin gibi biriyle karşılaşabileceğimi hiç hayal etmezdim Senin gibi birini kaybedeceğimi hiç hayal etmezdim"

"Bu dünya ikimize dar solcu." soğuk metal alnıma dayandığında geriye çekilmek yerine elimi namlunun üzerine koyup biraz daha bastırdım. "Desene o halde, birimize çok yazık olacak."

"Şiddetle başlayan hazlar, şiddetle son bulurlar. Ölümleri olur zaferleri, Öpüşürken yok olan ateşle barut gibi." diyen Shakespeare belki haklıydı bu sonesinde. Ancak istisnalar her zaman vardı ve var olacaktı. Bazı aşklar vardı ki; şiddetle başlasa da, düğümler dizse de aşığın boğazına ve bazen kırsa da onulmaz yerlerden, yine de başarırdı aşığın yüreğinde öldürmeden var olmayı. Sadece birazcık ölümün buruk kokusu kalırdı aşığın genzinde. Ara sıra o koku, ciğerine dolup telaşa düşürürdü aşığı. Ölüm korkusu yapışırdı yakasına. Sonra sevgilinin bir gülüşüyle içindeki cesetlerin üzerinde kan kırmızısı karanfiller açardı. Ciğerine dolan ölüm kokusu hala oradaydı ama artık karanfiller de bakiydi. Zaten aşk; risk almak, ya olursaları kuşanmak değil miydi?. Bazısının payına boyundan büyüğü düşüyordu sadece. Ve alınan her risk, aşığın kendisinden feda ettiği her parça, ölüme yazılan davetiyeye bir harf daha karalıyordu. Aşk; ince bir sıratın üstünde yürümekti. Ne kadar ağırsa sevdan, o kadar içli dışlı oluyordun ölümle. Nefeslerini ensesinde hissediyordun. Aşk; bile bile ateşe yürümekle, vazgeçmek arasında kalmaktı. Yürürsen yanacaksın, gidersen yarım kalacaksın. O yüzden küçüğüyle büyüğüyle her aşk biraz ölüm kokuyordu.