BERDELDEN DOĞAN BİR AŞK HİKAYESİ Abisinin yaptığı bir hata yüzünden ailesi zarar görmesin diye tanımadığı adamla anlaşmalı evlilik yapan bir kadının hikayesi... Kitapta kadınları aşağılama gibi bir durum kesinlikle bulunmamaktadır.!!! Kuma yoktur!!! Her türlü eleştiriye açığım yazım ve noktalama yanlışı varsa lütfen kusura bakmayın... ♤ "Bu ne bu ne demek oluyor arya sen beni çıldırtmak mı istiyorsun" Diye sorduğunda sorduğu soruya hitaben "Ne olduğunu şöyle izah edeyim kocacım boşanma evrakları" Bu dediğime gülerek karşılık verdi gülmeyi kesip ben ne olduğunu anlamadan elindeki boşanma evraklarını yırtıp ayaklarımın altına attığında ona inanmayarak baktım sinirle "Sen ne yaptığını sanıyorsun delirdin mi" "Evet delirdim tamam mı delirdim karımı yanımda yatağımda kollarımda istiyorum anlıyormusun senden ayrı kalmaya mecalim kalmadı bu kağıt mı beni senden koparacak sanıyorsun bu saatten sonra yedi cihanda gelse seni benden koparamaz anladın mı arya elinden geleni ardına koyma çünkü ben senden boşanmayacağım!" duyduklarımla büyük bir şok geçirdim asla biz diye bir şey olamayacak diyen adamın bu hallere düşeceği asla aklıma gelmezdi...

"Küçük bir kız çocuğu gibisin." Soğuğun içime ilmek ilmek işlemesi gecenin ayazından değildi, onun buz gibi sözlerinden ürpermiştim. Gök yüzünde bizi seyreden yıldızlardan ziyade kendi ışığının aydınlattığı, o zehir karası delici gözlerine yerleşen alaylı parıltı ve söylediği son şeyle çileden çıkmıştım artık. İçimde lavlarını köpürterek sabrımın son demlerinde dolanan volkan patlamaya hazırdı, bu işin başka çaresi yoktu ve inceldiği yerden kopacaktı. Ben onun sayesinde çoktan büyümüştüm fakat o her seferinde inadına yapar gibi çocuk olduğumu savunuyordu. Beni bakışları, tavırları, hareketleri ve kelimeleriyle resmen eziyordu. Kalbimi eziyordu. "Çocuk falan değilim ben!" Diye bağırdım sonunda içimdeki ateşten okyanus çaresizce çırpınan benliğimi cayır cayır yakmaya başlarken. Aynı anda hem üşüyor hemde alev alev yanıyordum. Kendi içimde birçok imkansızı barındırıyordum. Sertçe yutkundum... Sesimi iyice yükselttiğimde tek bir mimiğimi bile kaçırmak istemiyormuş gibi dikkatle beni izlemeye başladı, artık gerçekten dayanamıyordum. "Çocuk değilim anladın mı? Değilim! Sana abi demek zoruma gitmeye başladığında büyüdüm ben!" Diye adeta haykırdım. "Duygularımı gizlemeyi öğrendiğimde büyüdüm! Susmayı öğrendiğimde, sessizce ağlamayı öğrendiğimde büyüdüm! Gözümün önünde başkasına dokunduğunda büyüdüm!" Ona ilk kez utanıp çekinmeden kurduğum bu uzun ve acımı haykıran cümleler tüm nefesimi tüketmişti fakat söyleyecek son bir sözüm daha kalbimin en ücra köşesinden saniyeler sonra çıkagelmişti. "Seni sevdiğim gün büyüdüm ben." Diye fısıldadı güçlükle soğuktan zangır zangır titreyen dudaklarım.