" තොට අතපය තියන් ඉන්න බෑ......." මන් පුළුවන් තරම් හයියෙන් කෑ ගැහුවම වේගෙන් අඩි තිය තිය ඉස්සරහට යන ගමන් හිටිය සීහ මග නතර වෙලා ආයෙත් හැරිල මගෙ ලගට ආවා. " ඔව් මේ වෙන දේවල් බලාගෙන කට පියන් ඉන්නත් බෑ" " සීහ....." " උඹට පුළුවන් නම් මාත් එක්ක වරෙන්...නැත්තන් නැට්ට අකුලන් කාමරේට වෙලා බුදියගනින්" සීහ මගෙ පපුවට දබර ඇගිල්ල තියල කෑ ගැහුවා . මන් එක අඩියක්වත් ඉස්සරහට තිබ්බෙවත් පස්සට තිබ්බෙවත් නෑ. එතනින් එහාට වචනයක්වත් කතා කළෙත් නෑ.මොකද මන් දැනන් හිටියා සීහ කියන්නෙ කාගෙවත් වචන වලට නැවෙන කෙනෙක් නෙමේ කියල. මගෙ කටින් එක වචනයක්වත් පිට නොවුනු තැන සීහ මගෙ පපුවට තට්ටුවක් දාල යන්න ගියා. එයා වේගෙන් දුවගෙන ගිහින් තාප්පෙන් එහාපැත්තට පැනලත් සෑහෙන වෙලාවක් යනකල් මම එතනම හිටගෙන බලාගෙන හිටියා. මැයිමාරා මල් ඒ වෙලාවෙත් බිම වැටුණා.. " මාරා මල් හැලෙනව සීහ.... ඉක්මනට බෝඩිමට වරෙන්"

එයාට තිබුණෙ දිව්‍යමය ඇස්...දිව්‍යමය ඇස් වලින් බලන්න පුළුවන් දිව්‍යමය දර්ශනයන්....... ප්‍රේමයේ දිව්‍යමය බව වැටහෙන්නෙ දිව්‍යමය සිත් ඇත්තන්ටම පමණයි.....

SCHOOL LOVE " සීයට කියන්නෝන ගෙදර තියෙන ශාර්ප් ඔබ්ජෙක්ට්ස් ඔක්කොම අරන් කොහෙහරි ලොක් කරල දාන්න කියලා. " " අම්මා සීයට කියන්නෝන අඹ ගහේ අතු කපන්න කියලා. " රුද්වි හිනා වුණේ සද්දෙට.. අම්මා සීයටත් ඇහෙයි කියලා රන්දුල් බයත් වුණා. රුද්විට අයිති රන්දුල්ගෙ ඇදේ පැත්තක් අත්පත් කරගෙන රන්දුල්ගෙ පොරෝන රෙද්ද ඇගට දාගත්ත රුද්වි කොට්ටෙත් අතින් ගහලා හදාගත්තෙ රන්දුල්ගෙ බෙල්ලෙන් ඇදලා ඇදේ මැදට ගන්න කලින්. " ඇද පල්ලෙ දෙරිගහන්නැතුව මෙන්න මෙහෙන් ඉන්නවා... ඉඩ තියෙන්නෙ තව දහයක් දාන්න.. " රන්දුල් රුද්විගෙන් අනිත් පැත්තට හැරිලා කොට්ටෙ බදාගත්තා. " අඹ ගහේ අතු කැපුවම මට බැල්කනියෙන් ගෙට එන්න බෑ කියලා හිතන්න තරම් අයිලන්ඩ් ෆස්ට් මෝඩයි කියල මං හිතුවෙ නෑ රන්.. "

අයාලේ ගිය මොනර පිහාටුවකට, සුවද ගහන අරලිය මලක ආදරේ කොහොම දැනේවිද? 🤍🤍🤍🤍🤍🤍🤍🤍🤍

කවදත් කවි මුලින්ම හැදුනෙ හිතේ කවියත් එක බෝ (නො)වන රෝගයක්!! _Yozora_ [ALL RIGHTS RESERVED! NO PART OF THIS BOOK IS COPYRIGHTED!!]

හීනියට උලාපු සින්දූර් තැවරුමක්..! - SD_Sith

කිසිදාක කිසිවෙකුට නොකියා සිතේ කොනක සිරගත කළ සිතුවිලි මෙසේ වදන්වලට පෙරළන්නෙමි........

සීතල හිරිපොද වැස්සකින් ආදරයක් පටන් ගන්න බෑ කියලා කාටද කියන්න පුලුවන් ~

"හිතපු තරම් වැස්ස නපුරු නෑ. හිතපු තරම් රෑ සීතලත් නෑ!"