üstelik kimsenin suçu değil, parmaklarımdan biraz kırılmışlık dökülüyor.

mehmet'i kargalar alıp götürdü, 30 aralık.

xxx çünkü ben yaşamdan koptum, ölü doğmuş iki çocuğun cesediyle. 1 ağustos. xxx dea

dudaklarımın arasında sanki,

Onunla tanışmamız klişe kitap girişlerindeki gibi olmamıştı. Bilirsiniz, yağmur yağmıyordu, hava kararmamıştı. Koşmuyor veya yürümüyordum. Bir sabah erken uyanmıştım ve onu odamda görüvermiştim işte. "Çocuk, sen bir garipsin. Ölmüş ama gömülmemişsin." xxx İthaf: Kabuslarla büyüyen büyük kalpli küçük bedenlere. xxx 170920 - 190920

xxx dilimin ucu bir kefenin dikişi. xxx dea

xxx kâğıda içimi döküyorum ve kâğıt içim gibi harabe bir binaya dönüşüyor. xxx dea

suluboyafircasi: o gün bana baktığında bir tablo gibi hissettim tıpkı Van Gogh'un Ayçiçekleri tablosu gibi bir mücevher gibi xxx 260619 - 070719

duyuru/lar. belki duyurmaya devam ederim.

tek bölümlük hikaye* Yanılmışım. İnsan hiçbir şey düşünmüyor demek ki ölürken. Yaşamanın tatlı hissini hissediyor iliklerine kadar, son kez. Peki ya sonra? xxx İthaf: Bir dönem bana birkaç şey öğreten, bilgilerine çok saygı duyduğum eski arkadaşlarım, B., T. ve H. için; bu hikayeyi beğenmemiş olsanız bile. :) Kattıklarınız için teşekkür ederim.