"Bir zamanlar değil... Her zaman böyleydi aslında; kalbinin mutlu sonla bitmesini dileyenler, en çok yarım kalan hikâyelere yazıldı. Masallar hep bir gün bitecek diye sevilmedi; bir gün mutlu olunacak diye okundu. Ama kimse söylemedi onlara, bazıları sonsuza dek değil, sadece biraz daha acısız bitsin diye dua ederken uyuyakalır. Bir yerlerde birileri hâlâ bir 'son' bekliyor, bilmeden çoktan unutulmuş bir hikâyenin içinde, kendi cümlesiyle boğulmuş bir karakter olarak. Ve bazı kalpler, son sayfayı çevirince değil... Hiç yazılmayan bir 'keşke'de kalır. Bu, mutlu sonlara inananların mutsuzlukla sınandığı o sessiz masaldır. Gözyaşının anlatıcı, suskunluğun başrol olduğu, kahramanların sonunda birbirini değil; kendini kaybettiği bir masal. kimsenin masalını süslemeyecek kadar gerçek, herkesin canını yakacak kadar tanıdık bir masal bu." 🌥️

Çevremdeki ağaçlar aynı gözükseler de aynı değiller. Uzaktaki dağlar bildiğimden daha soğuk. Rüzgar aynı hissettiriyor belki ama o bile tanıdığım rüzgar değil. Çünkü benim dünyamda çoktan unutulmuş büyüleri taşıyor kucağında. Olduğuma inandığım yerde değilim. "Bana her şeyi anlat. Bana dünyanızla ilgili her şeyi, en küçük detayına kadar anlat." Ben, Eira Morwen, dönmenin bir yolunu öğreneceğim. Ve ancak her şeyini bilirsem büyüyle ve korkunç canavarlarla dolu bu dünyanın girişini de çıkışını da bulabilirim.