"Ki ben artık herşeyini kaybetmiş bir kızdım. Her bir yanım kimsesizdi. Ailem gitmişti benim. Ve bizi ayıran ölümdü. Ölümün çaresi yoktu ki." Liya bir gün dayısıyla kavga eder ve tek sığınağı olan mezarlığa,ailesinin yanına gider. Oradan ayrılırken bir şehit mezarı görür. Abisinin de asker olmak istediğini hatırlar ve gözleri dolar. Elinde kalan çiçekleri o mezara bırakır. O sırada ise yüzbaşı ve tüm tim onu izlemektedir. "Bu kız kim ve neden kardeşimin mezarının üstüne çiçek bırakıyor."der Yüzbaşı. Yüzbaşının hiç akrabası yoktur. Kıza baktığında birşeyler anımasamaya çalışır fakat olmaz. Birkaç yıl önce işkenceye uğradığı için hafıza kaybı yaşamaktadır. Liya ve Yüzbaşının geçmişi bir tarafta dururken gelişen tatsız bir olay onları tanıştırır. Hoşgeldiniz benim biricik dünyama. Dünyamıza...

"Birini sevmeye, ona zaman ayırmaya vaktim yok." Dedim iç çekerek. Sözlerim, kendime ördüğüm duvarların arasından sızmıştı. Sanki yıkılsam dahi beni ayakta tutan bir cümleydi. Elvin derin bir nefes aldı ve "İnsanın önceliği neyse vakti ona kıymetlidir." Dediğinde, ağır ağır başımı sallayarak onayladım. Bu bir teslimiyet değildi, kabullenişti. Kalbimde babamdan kalan yaraların izi vardı, toprağım ne kadar filizlenirse filizlensin dikenleri vardı. Umut daima acının gölgesinde büyür. Sevmenin, zaman ayırmanın bedeli ağırdır. Bazı topraklar, çiçeği büyütmek yerine sadece kökünü kurutur.