"Bazı şehirler unutmaz. Bazı yaralar geçmez. Ve bazı sessizlikler, sandığından çok daha gürültülüdür." Ayzem uzun zamandır alıştığını sandığı hayatının duvarları arasında sessizce yürüyordu. Babasının bıraktığı karanlık mirastan kaçtığını sanarken, aslında hep peşinden sürüklüyordu. Bu şehir, onun gibi unutmayanlarla doluydu. Unutulmuş sokaklarda yankılanan eski adımlar, silinmemiş izler, kapanmamış hesaplar vardı. Ve geceler... Geceler hep başka türlü konuşurdu. Bir yabancının bakışı bazen bir kapıyı aralar. Bazen bir ses, geçmişin zincirini kırar. Ve bazen en büyük savaş, insanın kendi içinde başlar. İhanet, kayıp, kan... Ama en çok sessizlik. Her adımı karanlığa daha çok yaklaştırırken, kimse Ayzem'e şu soruyu sormuyordu: "Kimi kurtarmaya çalışıyorsun? Başkalarını mı, yoksa kendini mi?" Bu şehir, artık sessiz kalmayacak. Ve bazı borçlar... Kanla ödenir.

"Ruhunu kaybetmiş bir bedenin gözlerinde ne görebilirsin ki?" Benim adım Alkım Arıkan. O gece her şeyimi kaybettim. Ailemi. Masumiyetimi. Ruhumu. Ama hayatta kaldım. Ve şimdi geri döndüm. Maskemi taktım. Oyuna adım attım. Burada herkes maskeli. Her gülümsemenin ardı silah dolu. Her bakış bir tuzak, her kelime bir yemin. İhanet sıradan, sadakat ölümcül. Ve bu duvarların içinde tek bir kelime fısıldanıyor: Esvide. Ne bir yer... Ne bir insan... Esvide bir kanun. Bir lanet. Ve artık benim savaş alanım. Üst katta dans eden kalabalık eğlenirken, alt katta kanlı oyunlar başlıyor. Güçlü olan kazanır. Zayıf olan yok olur. Aşık olan... kaybeder. Bazı savaşlar görünmez başlar. Kazanan ise adını kanla yazar. Ben burada bir isim için değil... bir intikam için döndüm. Ve bu gece oyun değişiyor. Esvide: Maskeler düşmeden kimse kurtulamaz.

Aynaya her baktığında hâlâ sen mi varsın? Yoksa mezarını sırtında taşıyan, adı sadece kimlikten değil, kaderden de silinmiş bir hayalet mi? ''Ölüme İnat'', bir başarı hikâyesi değil. İyileşme masalı hiç değil. Bu; hayatta kalmanın her zaman kurtulmak olmadığını, bazense bizzat bir lanet olduğunu itiraf edenlerin yemini. Bu kitap kemoterapiyle değil; kimliği soyulmuş bir insanın, mezar duvarına tırnaklarıyla kazıdığı sessiz çığlıklarla yazıldı. Bazı insanlar iyileşir. Ama bazıları... hayatta kalmakla cezalandırılır. Ve o utanç, her nefeste ciğerlere bıçak gibi saplanır. Ve bazı geceler gelir... sağ kalan, öleni kıskanır. Bu kitap: "İyileşti" denip unutulanların, nefes aldığı hâlde yaşamayanların, yaşamak zorunda bırakılmış cesetlerin - ama en çok da hayatta kalanların kutsal ağıtıdır. Oku. Çünkü bu kez susturulan sen değilsin. Oku. Çünkü artık çığlıklar senin değil. Oku. Çünkü hayatta kaldın! Oku. Çünkü Ölüme İnat, hâlâ buradasın.

Sırlarla örülü iki hayat. Biri, gökyüzüne hükmeden asi bir pilot. Diğeri, kimliği devlet kayıtlarında bile geçmeyen bir gölge savaşçısı. Phoenix-9 Protokolü devreye girdiğinde, başlayan şey bir görev değil; sadakatle ihanetin, geçmişle geleceğin, hayatla ölümün arasında sıkışan bir hesaplaşmaydı. Bu savaşta her şeyden şüphe et... çünkü gerçek düşmanın kim olduğunu öğrenince, kendinden bile korkacaksın. Eğer bu savaştan sağ çıkarsan... Gerçekte kim olduğunu öğrenmeye hazır mısın?

"Bugün bir yıldız kaydı ve ben bir dilek tuttum. Seni diledim sevgilim, koskoca evrenden bizi bir araya getirmesini diledim. Gerçekleşmesi için bir yıldız yeter mi? Daha kaç yıldızın benim dileklerim için intihar etmesi gerek?" ___________ Kurgu tamamen benim hayal gücüme aittir! Fantastik-Romantik ☾

ASKER KURGUSU Altay timi:Vatanın nabzı Kafamı kaldırdım. Sis gibi görüntülerin arasından bana doğru koşuyordu. Kurşunlar etrafımızda vızıldıyor, ama o sadece bana odaklanmıştı. "Dur orada!" dedim. "Tehlikeli..." "Kes sesini."diye çıkıştı. "Seninle inatlaşacak değilim!" Ellerini yanağıma bastırdı. Gözleri gözlerimdeydi. İlk kez bu kadar yakındık. Bu kadar kırılgandık. "Kanıyor."dedi fısıltıyla. "Acil çıkarmalıyız seni." "Görev..." dedim. "Görev bitmedi." "Sen bitersen görevin ne önemi var be kadın?" O an içimden bir şey koptu. Belki kurşunun kestiği damar, belki de kalbimdeki siperlerdi. Beni taşıdı. Bütün yolu sırtında. Telsizden talimat verdi, destek istedi. Yolda kendi timiyle bile tartıştı. "Komutanım yardım çağıralım. Burada görevde durmanız gerek." diyen bir ses duyduğumda tek kelimeyle susturdu. "O benim görevimden fazlası!" Ambulansa konarken başımı hafifçe çevirdim. Ellerimiz buluşmadı, ama gözlerimiz birbirini tuttu. Ve o an anladım. Bu adamdan uzaklaştıkça savaşım daha da büyüyecekti. *** Yüreğin derinliklerine ekilen en güzel tohumdur aşk...