Bir kadınla evli iki adam. Ne saçma birşeydi aslında ama olan buydu. Sevdiğim adamın imam nikahlı karısı oldum ama ikizininde resmi nikahlı karısı oldum. İşte hayat'ın garipliklerinden biri işte.

içinizden bir parça...

"Bu kapıdan adımınızı attığınız an insanlığınızı dışarıda bırakın. Artık ona ihtiyacınız yok." Kahinlerin öngörülerinin haykırdığı bir dönemde kurulan bir akademi. Aeternum Krallığı'nın içine adım adım sürüklendiği savaştan onu çıkaracak bir komutana ihtiyacı vardı. Kralın emri üzerine yalnızlığa terk edilmiş şato, yeniden kapılarını açmıştı ama kana bulanması çok uzun sürmeyecekti. Özel olarak araştırılmış ve test edilmiş 23 öğrenci. Her açıdan kusursuz bir komutanın elde edilebilmesi için çok sayıda alanında uzmanlık gösteren eğitmenler getirildi. Thyrel Hargrove'da o eğitmenlerden biriydi. Diğer eğitmenlerin aksine oldukça genç yaştaydı, akademiye savaş anında tıbbi açıdan eksiklik yaşanmamasını garantiye almak için getirilmişti. Henüz 23 yaşındayken ailesinin yaşlarından kaynaklı yetersizliği yüzünden oradaydı. Bunu istediği için değil, orada ailesinin onurunu en iyi şekilde taşıyacağı için kabul etmişti. Böylesi kutsal bir görevi kabul etmeye cesaret edemediklerini iddia edip onları karalamak isteyen birçok insan vardı sonuçta. UYARI: Kurgu gerçeklik dışı bir kurgudur. Kurgudaki her bilgi, mekan, isim, bitki türü, hastalık ve birçok unsur benim şahsıma aittir. Kurgu bir distopya kurgusu olup herhangi bir doğruluk değeri taşımamamaktadır. Kan, şiddet, vahşet, işkence, manipülasyon vb. tetikleyici, rahatsız ögeler içerip olumsuz etki uyandırabilir.

Geçmişten koparılan kanlı gözyaşı kendini unutturduğunda geriye sadece beden kalırdı. Bir bebek doğdu. Koparıldı o gün annesinin kucağından ve o gün bir anne boş kundağa döktü şeffaf kanla bezenmiş ilk gözyaşını. Acısını o kundağa yaslanarak, sarılarak yaşadı. Bir baba ilk kez bu kadar zayıf olduğuna isyan etti, kızından kalan bir adet kıyafet parçasına döktü isyan dolu gözyaşlarını. O yaşları silecek bir kızı yoktu artık, hiç var olmamış gibiydi. Bir abi yaşadı ilk kez kaybetmeyi. Kalbine saplanan hançer ruhunu akıttı ve geriye bir beden kaldı. Kardeş sancısını yaşadığı yaşları son nefesleri oldu. Ve o gün, kundağa düşen gözyaşı kururken, başka bir yerde, başka bir karanlıkta gözlerini açtı bir bebek. Aylarca duyduğu annesinin sesiyle değil, düzenli bir şekilde ses çıkaran makinanın sesiyle açtı gözlerini karanlığa O artık bir kız çocuğu, insan veya bebek değildi. O artık 107 numaralı bir deneydi. Adı yoktu. Kimliği yoktu. Ailesi yoktu. Ama içinde, çok derinlerde bir yerde, hâlâ ağlıyordu. Annesinin şefkatli kollarına sarılarak geleceğini umduğu Dünya, gözlerini açar açmaz ona ilk kazığını vurmuştu.