CihAl ❤️ Engellerin, imkansızlığın, kayıpların içinde bir aşk... Her şeye rağmen birbirine tutunan iki kalp...

CihAl hakkında tek bölümlük farklı hikayeler... ❤️ (Yetişkin içerik vardır)

UZAK ŞEHİR ALYA VE CİHAN KARIŞIK ONESHOTSLAR☕⏳✍️ "Bu Alya ve Cihan'ın aşkı. " "Alya, ben hala inanamıyorum. O burada değil? " "Sen ankasın Alya. Başına ne gelirse gelsin, yine küllerinden doğarsın. "

Uzak Şehir’de Alya ve Cihan “İmkansızın Gölgesi” ile sınanır. Cihan, İstanbul’dan Boran ile döndüğünde Alya hamile olduğunu öğrenir. Cihan, Alya’ya açıklama bile yapmadan Boran gerçeği yüzünden ondan uzak dururken Alya bebeği söyleyemez. Alya, Cihan ve Deniz’i, yeni doğacak bebekle birlikte neler bekliyor? Alya gerçekleri öğrenince neler olacak? Anka kuşu yine küllerinden doğabilecek mi? Alya, Cihan’a çocukları olacağını söyleyebilecek mi? Bu uzak şehirde imkansızın gölgesinde güneş doğar mı?

Alya'nın böbreği rahatsızdır. Cihan'dan gizlese de o öğrenir. Alya bebeğinden vazgeçmeyip tedaviyi doğuma kadar ertelemek istese de Cihan'ın önceliği Alya'dır. Cihan,Alya'nın yanıp yanıp kül olmasını istemez ama Alya anka gibi yeniden doğacağını söyler. "Neden o bedelleri hep sen ödüyorsun? Sen benim karımsın, nefesimsin. Sana gelen bana gelecek Alya. " "Soğuk duşun sonucu, minik kalbi içimde atıyor. " "Seni ve aşkımızı yaşattığım gibi bebeğimizi de yaşatacağım. "

Alya, konağın manzarasını izlerken kahvesini yudumluyordu. Yıllar sonra konağa doktor olarak geri dönmüştü. Çok zor olsa da çabalarının sonucunda hayallerindeki gibi doktor olmuştu. Ama bu uzak şehire ait değildi. Alya kahvesini içip gülümserken arkasından gelen biri yavaşça tereddütle kollarını Alya'nın beline sardı. Alya'ya arkadan sarıldı. Bu Cihan'dı. Alya gülümsedi ve Cihan'a döndü. "Cihan. " "Alya, affedersin ben sadece yıllar sonra seni görünce. Doktor olmuşsun. " dedi Cihan gözlerini kaçırarak. "Oldum. " dedi Alya gülümseyerek sonra şöyle devam etti. "Cihan biri görecek. " "Umrumda değil Alya. Sen benim karımsın, nefesimsin... Bu konağın hanımağasısın. " "Cihan. " dedi Alya gülümseyerek. ***** Alya, sabah saatlerinde kahvesini içerken Mardin manzarasına iç çekip gözlerini kapatmıştı. Gözlerini açtığında Cihan yoktu. Az önce gördükleri hayal miydi? Evet, hayaldi. Gerçek olmasını isterdi. Hayal kırıklığıyla birlikte, kahvesini kafasına dikti. Çok mutsuzdu Alya. Sadece dayanmaya çalışıyordu. Anka kuşu gibi küllerinden doğmaya ihtiyacı vardı.

"Çek, çek, çek tetiği Vur sineme, sineme Bir dağın yamacına koy beni. "

"Belki de kumdan kale olmak lazım. Şöyle sağlam bir kumdan kale olacaksın. Bir dalga gelecek, öyle bir götürecek ki eser kalmayacak ama bir kere daha var edeceksin kendini. Bir dalga daha gelecek, o da götürecek. Sonra sen bir daha.... Hayatta biraz böyle bir şey işte. O yüzden denemekten vazgeçmemek lazım. "

Alya, yeşil koltukta oturmuş elinde kahvesi, önünde tıp kitaplarıyla ders çalışıyordu. Yarın sabah kadın doğum stajı vardı. Alya'nın ilerde seçmeyi düşündüğü alan buydu. Staj sırasında sözlü sınav olacakları için geç saatlere kadar ders çalışmıştı. Sonunda çalışmayı bitirdiğinde, kahvesinin son yudumunu içip yeşil koltuktan kalktı. Her yeri tutulmuştu. Telefonundan saate baktı. Saat sabahın 5'i olmuştu. Pencereden dışarı baktı. Ay ve yıldızlar gökyüzünde parlıyordu. Yarım saat sonra güneş doğacak ve yeni bir gün başlayacaktı. Alya yeşil koltuğuna dönüp kitaplarını toplarken gözü, parmağındaki alyansta takılı kaldı. Son zamanlarda olanlara hala inanamıyordu. Hiç planlamadığı bir hayatın içindeydi ama bir esaretin değil, geçici bir anlaşmanın sonucu buradaydı. Alya'nın istemediği hiçbir şey olmamıştı zaten olamazdı. Bu anlaşmayı kendi isteğiyle kabul etmişti. Sabırla bugünlerin geçmesini bekliyordu ama kalbi bugünlerin hızlı geçmesini istiyor muydu, orası bilinmez.

Uçak, Mardin havaalanına inmişti. Mardin güneşi tam tepedeydi. Alya, uçaktan inip gözünde güneş gözlüğüyle etrafına iyice bir baktı. O an uçaktan Alya ile inen biri daha vardı. Alya'nın içinde atan küçük bir kalp...