Furtuna'nın en serserisi, Karadeniz'in en dizginlenemez adamı; İso... Geceleri siyah bir BMW'nin gölgesinde, sabahları ise bir kan davasının ağırlığında nefes alan bir adam için tek bir kural vardı: Asla geriye bakma. Ama o taş köprünün üzerinde yolu kestiğinde, sadece bir düşman kızını değil, lise yıllarında bıraktığını sandığı o sönmez yangını da bagaja hapsettiğini bilmiyordu. İki aile, tek bir arazi ve bir örgü saçla perçinlenen bu savaşta; serserilik bir maske, tutku ise en büyük esarettir.

21. yüzyıldan 14. yüzyıla bir İsFad hikayesi.

Bir düşmanlığı diri tutmak, ateşini her zaman harlamak kolay değildi. İnsanlar sürekli çatışmaktan yorulabiliyor, o noktada da kendilerine kaçacak bir şey buluyorlardı. Belki bir dost, bir sevdalık... ya da sadece kendilerini mutlu edebilecek, kısa bir süre için bile olsa dökülen kanların içinde yüzdüklerini onlara unutturabilecek küçük bir şey. Evet, herkes bir yere kaçıyordu. Ama Fadime Koçari düşmanına kaçıyordu. ⊹ ࣪ ﹏𓊝﹏𓂁﹏⊹ ࣪ ˖

Her şey, iso'nun fadime'ye aşık olmasıyla başlar... AŞK, BAZEN EN BÜYÜK SAPLANTIDIR...

"Birbirimize ait değildik ama en çok birbirimizi talan ettik."

| iso furtuna & fadime koçari. • one shot. +18

Rahatsız olanlar lütfen okumasın bu kitapta fazla +18 vardır/olacaktır. ~İyi okumalar efenimm~

İso, fadime'yi evine tutsak eder, ama asıl tutsak kendi yüreğidir. Karadeniz' in sisli ormanlarında dolaşan bu aşk, zincirleriyle hem yaralayan hem iyileştiren bir masal olur. Bu hikâyede aşk, ne sahil köylerinin masum türkülerine sığar ne de kasvetli gecelerin sessizliğine Çünkü asıl tutku, en vahşi dalgada bile birlikte savrulmayı göze almaktır.

Childhood love isfad/ Alenor(orel) "Amca, arkadaş olamaz mıyım o kızla?" İso başını tutarken amcasına sordu. "Ula kafan yarılmış hala kız peşindesin," dedi Şerif yiğenini kucağına alırken, "Bi bacak kadar boyunla düşman kızına sevdaluk etmediğin kalmıştı, sarı kafa seni" diye çıkıştı. İçinden bir tövbe çekti, yeğeninin başına gelmesini istediği son şey bir koçariliye sevdalanmasıydı. "Düşman mı? Düşman mıyız biz?" Sesinde hayal kırıklığı vardı çocuğun. İç çekti Şerif derince, henüz bunlar için yaşı çok erkendi. "Sen düşünme böyle şeyleri. Ben sen büyüyene kadar çözeceğim bu işi, sen kızla görüşme yeter, tamam mı?" Dedi. Çözebilir miydi İso büyüyene kadar? İso hoşlanmadı bu fikirden ama başını salladı usulca, canı yanıyordu itiraz edecek enerjisi yoktu zaten. İkisi de bilmiyordu ama verdikleri sözleri tutamayacaklardı. Ne Şerif bu düşmanlığın pençesinden kurtulabilecekti ne de İso o örüklü kızdan uzak durabilecekti.

"Efendim?" diye mırıldandım, sesim suyun üzerindeki hafif sis pusunun içinde kaybolup giderken. Kalbim, göğüs kafesimde hala o tatlı yorgunluğun ritmiyle çarpıyordu. İsmail, ıslak saçlarımı kulağımın arkasına iterken gözlerini bir an bile gözlerimden ayırmadı. "Şu an tek istediğim kollarında ölmek," dediğinde dünya bir anlığına durdu. Bu cümlenin ağırlığı, havuzun serin suyundan çok daha bir ürperti bıraktı tenimde. Smutshot.