Oto tłumaczenie mojej książki z konta: secretx2_amazing - - - Historia, w której Jisung, programista z JYP Entertainment, który uwielbia pisać muzykę, śpiewać czy rapować, postanawia wziąć udział w indywidualnych lekcjach tańca z jednym z tancerzy z firmy, ale nie wie, że jego nauczycielem okaże się jeden z najlepszych tancerzy z JYP, a także olimpijski łyżwiarz figurowy. Albo historia, w której Minho, facet, który prawie nie ma wolnego czasu, musi nauczyć tańczyć uroczego chłopca przypominającego wiewiórkę w swojej prywatnej sali treningowej. - Main ship: -Minsung Side ships: -Changlix -Hyunin -Chanmin - Wersja po angielsku na koncie podanym wyżej. Mam nadzieję, że Ci się spodoba :]

- Mam na ciebie nie patrzeć, bo cię to boli? -Tak. oneshot 750 słów

Opowiadania są wytworem wyobraźni autora - żadna z opisanych w nich sytuacji ani wydarzeń nie miała miejsca w rzeczywistości ani nie odnosi się do prawdziwego życia chłopaków. Masz pomysł, ale brakuje ci motywacji do jego realizacji? Daj znać - wspólnie coś wymyślimy.

W pewny słoneczny dzień rodzice postanawiają wyrzucić z domu Hana. Han Jisung udaje się na najbliższą ławkę w parku aż nagle podchodzi do niego nieznany chłopak, który proponuje mu mieszkanie u niego w domu na jakiś czas. „On cie zmienił więc ją też to zrobię" ❗️ UWAGA ❗️ minsung zawiera. treści takie jak: Samookaleczenie, głodówki, przemoc, przekleństwa, używki, papierosy, alkohol, narkotyki, wyzwiska, samobójstwo. ! Zdjęcie okładki nie moje ! Minsung ma smutne zakończenie. ❗️ Stray kids nie istnieje. Wiek jest zmieniony hobby również i tym podobne. ✂️✂️✂️✂️✂️✂️✂️✂️✂️✂️✂️✂️✂️✂️✂️✂️✂️ #2 w bi 🏆 10.04.2026r #2 w boys 🥈 14.04.2026r

- Dziękuję za dzisiaj. - zaczął młodszy. - To miłe uczucie, kiedy ktoś może patrzeć na mnie, jakbym nie był tylko kolejnym czasem do wykupienia. - uśmiechnął się lekko. - Nie dziękuj mi, podziękuj sobie, to twój wygląd i twoja osobowość sprawiły, że spojrzałem na ciebie inaczej, niż na wszystkich innych ludzi. - ujął jego twarz w dłonie. - Twoje oczy, włosy, usta, są idealne. Ty, jesteś idealny. Wtedy musnął jego wargi. - Jak odejdziesz, to zaboli to bardziej niż powinno, zaboli, gdy ta chwila się skończy. - dopowiedział. - Dziękuję hyung, naprawdę bardzo ci dziękuję za dzisiejszy dzień. - Zobaczymy się jutro Jisung? - spojrzał młodszemu prosto w oczy. - Jeśli tylko zechcesz po mnie przyjść. - posłał mu szeroki uśmiech w zamian za co otrzymał soczysty pocałunek na ustach.

jisung to nowonarodzony wampir, a minho dopiero przeszedł wilczą transformację.

W cichej kawiarni ukrytej między kamienicami Seulu czas płynie wolniej. Hae's Corner to miejsce, w którym ludzie przychodzą nie tylko po kawę, ale też po chwilę spokoju. Minho, młody dziennikarz, prowadzi uporządkowane życie, w którym każdy dzień wygląda niemal tak samo. Poranki z kotami, kawa w ulubionym miejscu, pisanie artykułów i cisza, którą tak bardzo ceni. Do czasu. Pewnego dnia do kawiarni wpada spóźniony chłopak, który pomylił miejsce swojej rozmowy o pracę. Jeden drobny przypadek zakłóca rutynę Minho i powoli zaczyna zmieniać coś więcej niż tylko jego dzień. Bo niektóre spotkania nie są przypadkowe.🫐

────────୨ৎ───────── Jisung po próbie samobójczej trafia do szpitala psychiatrycznego gdzie poznaje zbyt miłego chłopaka co jest dla niego nieprawdopodobne. Zaczyna zauważać dziwny wzrok na sobie co utwierdza go w przekonaniu że coś jest nie tak. ✮ ⋆ ˚｡𖦹 ⋆｡°✩ *ੈ✩‧₊˚༺☆༻*ੈ✩‧₊˚✮ ⋆ ˚｡✩ ➤ Angst! ✧˖°. .ᐟ.ᐟ Jeśli jesteś wrażliwx na tematy o samobójstwie lub o zaburzeniach psychicznych to nie czytaj! ⟡ *ੈ✩‧₊˚ [Short story] ﾟ ⋆ ﾟ ☂︎ ⋆ ﾟ !Stray Kids nie istnieje¡ . ܁₊ ⊹ . ܁˖ . ܁ ₊˚ʚ ᗢ₊˚✧ ﾟ. !Wiek bohaterów zmieniony¡ Pisane tylko i wyłącznie w celach rozrywkowych, nie bierz niczego stąd na poważnie! ☆⋆｡𖦹°‧★ ── .✦ Data Wydania: 21.06.2025

Jisung przeżyłby kolejne normalnie rozpoczęcie roku szkolnego. Gdyby nie sytuacja na peronie metra, przez którą poznał Minho, który po tym incydencie zaczął zabiegać o kontakt z chłopakiem. TW! Możliwy smut, poruszane trudne tematy, przekleństwa, próba Raczej dla starszych osób Poboczne shipy: Hyunlix

Lato zawsze należało do tej dwójki. Od kiedy pamiętali, wszystko robili razem - pierwsze zdarte kolana na starym placu zabaw, pierwsze sekrety szeptane pod rozgrzanym niebem, pierwsze noce, kiedy udawali, że nie boją się ciemności. Dorastali ramię w ramię, jakby świat od początku zaplanował ich w duecie. Sąsiedzi mówili o nich jak o braciach. Nauczyciele wywoływali ich nazwiska jednym tchem. Znajomi wiedzieli, że jeśli szukasz jednego, drugi na pewno stoi tuż obok. Minho i Jisung. Dwóch chłopaków zbyt głośnych, zbyt szczęśliwych, zbyt pewnych, że to, co mają, będzie trwało wiecznie. Spędzali ze sobą każdą wolną chwilę. Śmiali się z rzeczy, których nikt inny nie rozumiał. Opierali czoła o siebie w napadach śmiechu. Bliskość przychodziła im naturalnie, bez wstydu, bez zastanowienia. Dwaj beztroscy piętnastolatkowie, którzy wierzyli, że świat dopiero zaczyna się przed nimi. Tylko że Minho wiedział coś, czego nie wiedział nikt inny. Od dłuższego czasu patrzył na swojego najlepszego przyjaciela inaczej. Za długo zatrzymywał wzrok na jego uśmiechu. Zbyt mocno zapamiętywał sposób, w jaki Jisung mruży oczy w słońcu. Zbyt często łapał się na tym, że każde „zawsze będziemy razem" brzmiało dla niego jak obietnica, której bał się wypowiedzieć na głos. Bo choć zachowywali się jak bracia, choć świat widział w nich nierozłączną dwójkę dzieciaków, dla Minho to już dawno przestało być takie proste. To lato miało być znowu takie samo - pełne złotych zachodów słońca nad jeziorem, spontanicznych wycieczek rowerowych i rozmów ciągnących się do późnej nocy. Miało smakować lodami kupowanymi na pół i brzmieć ich wspólnym śmiechem odbijającym się od wody. Miały być nieskończone. Jednak los chciał dla nich inaczej. Nie zdawali sobie z tego sprawy, ale to były ich ostatnie wspólnie spędzone wakacje jako dzieci.