Savaşmaktan korkmayan bir adam, peki neden aşktan bu kadar kokar? Aşk, en sert savaşlardan bile daha korkutucu olabilir mi? İnsan, sevdikçe kaybetmekten korkmaz mı?

Bir zarf. Kırmızı ve Mavi. Bir tarafta değer verdiğim kişi, diğer tarafta kardeşim dediğim kişi. Çaresizlik vücuduma bir urgan gibi bedenime yapıştı, kimi seçeceğimi bilmiyordum. Bildiğim tek şey çaresizlik. "Bu kadar zor olmamalı." Dedi Adam. Cevap vermedim. "Kırmızı zarfı seçersen sevdiğin adam buradan kurtulur." Sevdiğim adamla hayallerim gerçekleşebilirdi. "Mavi zarfta ise Eld, Eld'i seçersen annenin yerini öğrenebilirsin." Asır'a baktım, vücuduna aldığı kaçıncı elektrik kestiremiyordum. Canı çok yanıyordu. Eld'e baktım, başındaki cihaz onun travmalarını gösteriyordu ve o çok acı çekiyordu. Kahroldum. "Sevdiğin adam mı?" Diye sordu Adam. Başımı önüme eğdim. "Yoksa, Kardeşim dediğin adam ve annenin yeri mi?" Onun bir kız kardeşi var. Onun arkadaşları var. Eld'in benden başka kimsesi yoktu. Sevdiğim adamı seçmezsem, bir daha yüzüne bakamazdım. Ama kardeşimi kaybedemem. Gözyaşlarım süzülmeye başladığında bir mucize olsun istedim. "Beni seç." Kesik kesik sesini duydum. "Kız kardeşim için, o'nu kimsesiz bırakma." Bana baktığında gözyaşlarımı gördü. "Ağlama kurban olduğum, ağlama çiçeğim." Gözlerimi yumdum. "Mavi." Dedim. Çaresizlik bedenimi ele geçirdiğinde gözlerimi açtım, hayal kırıklığı vardı. "O senin olsun, Eld'i seçiyorum." Gözyaşlarım şiddetle süzüldü. Kavuşmamız imkansızdı. Elimi karnımın üstüne yerleştirdim canım yanıyordu.

"Ceylan..." dedi ismimi söylemekten ne kadar hoşlandığını göstererek. "Senin evin burası derken bu konağı kastetmedim. Sonradan bulduğun aileni de..." Kaçırdığım gözlerim yeniden sahibini buldu. "Çünkü senin evin benim Ceylan. Senin yıllarca yok sandığın o evin, benim. Yuvan benim." Öyle miydi? Eğer ben, bu masalın sahici kahramanı olsaydım bir an olsun bu sorunun cevabını vermekten tereddüt etmezdim. Bu zamana kadar bildiğim, yanıldığım oldu derdim. Fakat değildim. Bu bir gün ortaya çıkacaktı ve ben o güne kadar bu evin sahibi gibiymiş gibi yapacaktım yalnızca. Bu yüzden ne hissedeceğine aldanmadan geri çekildim. Elleri tenimden ayrılırken bir an için boşluğa düşsem de aldanmadım. Meydan okuyan gözlerle baktım ona. "Cihan..." dedim incecik çıkan sesimle. "Tüm bu diyarı ayağıma da sersen, kan kokan birine evim demem. Yuvam bilmem..." Gözleri mümkünmüş gibi siyahın en koyu tonuna bürünürken acımadım, devam ettim. "Hani bir masalın ilk cümlesi derler ya bu şehir için..." Kafamı iki yana salladım. "Bizim sahte masalımızın son cümlesi olacak. Son cümlesi, binbirinci gecesi..." 🍂🍂🍂 Hikayenin tanıtım bölümleri ilk olarak Asran ismiyle yayınladı. © Tüm Hakları Saklıdır kopyalanamaz, alıntı yapılamaz, başka yerlerde kullanılamaz.

"Delilerin sevdası hoyrat bir fırtına gibidir. Günün başında seni sarsan fırtına, gecenin şafağında ılık bir esintiye dönüşüp kaburgalarının arasına sokulur." Saka ve Sanrı'da tanıdığımız Gurur ve Farah'ın hikayesi. SVS'den bağımsız bir kurgu olduğu için Sarkaç'a başlamak için önce Saka ve Sanrı'yı okumanıza gerek yoktur.

❝Işığa ulaşmak için önce karanlıktan korkmamayı öğrenmen gerek. Çünkü şafak karanlığın içinde. Karanlıktan uyan, gözlerini aç, geceyi terk et, şafaktan kaç.❞ ☼ Çeyrek Vurgun Serisi'nin birinci kitabıdır.