Savaşçı hikayesi

Mesele karanlıkta ışık yakmak değildi, karanlığa rağmen birilerinin elini tutup aydınlığa doğru yürütmekti. Ben, Beril Oktar. En çok korktuğu şey karanlık olmasına rağmen kendi karanlığına gömülen o kız. Korkularına mahkum olan o çocuk. Benim hiç elimi tutan olmamıştı. O karanlığa daha çok gömülmek zorunda kalmıştım. Beni duyan olmamıştı. Buna rağmen çığlıklarımı hiç susturmamıştım. Ben, Beril Oktar. Küçük Beril'i kendi cehennemimden kurtaramadım ama bu masum insanları sizin kıyametinizden çıkaracağım. Çünkü bu dünyada "iyi insan" yoktu. Merhametli insan vardı, merhamet ise yaşanmışlıklardan dolayı yaranan bir duyguydu. Ben ise... Fazlasıyla çok şey yaşadım. ~~~~~~~ Distopik bir kurgu. Kitap tamamen şahsıma aittir. UYARI! Bu kitapta şiddet, kan, işkence vardır. Tüm hakları saklıdır.

Herkesin bir hayali vardır. Çoğumuz da gerçekleşmesi için çabalarız. Bazen çabalarımız meyve verir, bazense bir hiç uğruna çabalamış oluruz. Önümüze binbir türlü engel çıkabilir. Bazen bu çevremiz olur. Mesela karşı komşumuz veyahut herhangi bir tanıdığımız. Bazen ailemiz olur. Ki bence en zor geçilmesi engel ailedir. Aile herşeydir. Dünya üzerindeki kan bağınızın olduğu sayılı insan topluluğudur. Bu yüzden bazı şeylere onlar istediği için boyun eğmek zorunda kalabiliriz. Ama bu demek değil ki onlar için hayatımızdan hayallerimizden vazgeçelim. İstediği şeyi kafasına koyan birinin önüne kimse çıkamaz. Bu onu büyüten anne-babası olsa bile. Annemin 'Asker olursan benim senin gibi kızım olmaz' diyen sesi kulaklarımda çınlarken yazmıştım tercih formuna o okulu. Yine annemin sesi çınlarken açmıştım sonuçların açıklandığı internet sitesini. Anneme o okulu kazandığımı söylerkende aynı ses çınlıyordu kulaklarımda. 3-4 yaşlarında polis olmaya karar vermiş; 10-11 yaşlarında da asker olamaya karar vermiş ve tonlarca yemin etmiştim olacağıma dair. İlk başlarda daha yaşım küçük olduğu için ailem çok ciddiye almamıştı. Ama zaman geçtikçe fikrimin değişmediğini görüp vazgeçrimek için çabalamışlardı. Ama ben ailemin bütün çabalarına rağmen o okula gitmiştim. Her şey o kadar yolundaydı ki anca bir rüya bu kadar yolunda giderdi herhalde... Ama sonrasında başıma gelenler... *Kitap tamamen bana aittir! Herhangi bir telif hakkı ihlali sonucunda yasal işlem başlatılacaktır! Lütfen emeğe saygı gösterelim!* Anlaşıyınız için teşekkür ederim. Keyifli okumalar dilerim...

"Su hayat verir, ateş yok eder derlerdi. Peki ya bu iki zıtlık bir araya gelirse?" Düzenin tek kuralı: Denge. Zümrüdüanka Prensesi ile Okyanusanka Prensi, evrenin en kutsal yasaklarından birini çiğnedi. Ateşle suyu birleştiren bu aşk sadece kralları değil, kadim bir kehaneti de karşılarına aldı. Asırlardır süren uyumun temel taşı olan mesafe, yerini tutkulu bir aşka bırakınca tüm evrenin kaderi değişti. Lanetler okundu, mühürler vuruldu, savaşlar başladı... Ve o günden sonra hiçbir şey eskisi gibi olmadı. Ancak gerçek kehanet sadece kutsal aynada saklıydı. Ateş ve su yok edebilirdi. Ama birlikte..." Yetimhanede dinlediği bu masalın kendisine bıraktığı etkiden kurtulamayan Arel Tuna büyüyüp pilot olduğunda da hala gökyüzünün mistik ve fantastik şeylere ev sahipliğini yaptığını düşünür ama kimse ona inanmazdı. İnanılması güç şeylerdi bunlar. Kim inanırdı ki bir Prens ile Prenses'in hele ki anka soyundan olan bir Prens ile Prenses'in bütün bir topluluğu aşkları için dünyaya hapsettiğine ve vakti geldiğince bu laneti kaldırmak için tekrar dirileceklerine... O inanıyordu. Bu inancını küçüklüğünden beri hiç kaybetmemiş ve tüm kalbiyle inanmaya devam ediyordu. Ama uğraşacağı hayal kırıklarından haberi yoktu... *Kitap tamamen bana aittir! Herhangi bir telif hakkı ihlali sonucunda yasal işlem başlatılacaktır! Lütfen emeğe saygı gösterelim!* Anlaşıyınız için teşekkür ederim. Keyifli okumalar dilerim...

Bilinmeyen bir katil. Ortada olmayan bir ceset. Yıllara meydan okuyan bir düşmanlık. Küllerinden doğamayan hayatlar. Hasretle beklenen, yarım kalmış aşklar. Ve herkesin sustuğu, en karanlık sırlar... Şimdi geçmiş, toprağın altından doğruluyor. Unutulanlar hatırlanacak, saklananlar ortaya saçılacak. Ve bir gece, her şey yeniden başlayacak. Çünkü bazı hikâyeler... asla kapanmaz. Sadece uyur. Ta ki biri onları uyandırana kadar.