Günah. Gençlik. Yapılan birçok yanlış. Her insan normal bir çocukluk ve ergenlik geçirmezdi. Bazıları şanslıydı. İyi bir aile, iyi bir arkadaş çevresi, yeterli maddi durum. Peki diğerleri? Onlar günaha batmış kişilerdi.

golden trio era!! Fred G. Weasley fanfic also my old script⸝⸝ ── .✦𝜗𝜚⋆₊˚.ᐟ,

Bazı aşklar yüksek sesle yaşanmaz Bazı dostluklar sonsuza kadar sürmez. Onlar ışık sönmeden önce son kahkahalardı. Karanlığın kıyısında kimsenin duymadığı duygularla fısıldaştılar. Büyü vardı, şaka vardı... ama hepsinden önce birbirlerine söyleyemedikleri gerçekler vardı. Yalnızca gecenin tanık olduğu bakışlar, Yarım kalan cümleler ve zamanı geldiğinde herkesin sessizce vazgeçtiği hisler.. bu, sevmenin en sessiz haliyle yazıldığı, gülüşlerin bile iz bıraktığı bi dönemin hikayesi.

Hogwarts hiçbir yıl sessiz olmayacak. Çünkü hiçbir şey, arkadaş grubunun tamamı belaya yatkın olduğunda sessiz kalamaz, muziplik asla bitmez.

Bazı isimler, yalnızca bir isim değildir. Onlar bir yüktür, bir mirastır, bazen de susmuş bir çağrıdır. Valeria, bu çağrıyı daha çok küçükken,çocukken duymaya başladı. Fısıltılarla uyanan rüyalar, unutulmuş kitaplarda gizli kelimeler, kimsenin bilmediği bir ateşin içten içe yanan sıcaklığı. Ve cesaret, onun için haykırmak değil; sessizliğin içinde ayakta kalabilmekti. Hogwarts'ın taş duvarları onu korumadı,şekillendirdi. Ve bir gün, adının ötesinde bir unvan ona fısıldandı: Memorius. Hatırlayan. Koruyan. Yanan. Unutmayan. Artık yalnızca dersler, arkadaşlıklar ya da sınavlar yoktu. Onun taşıdığı geçmiş, sadece kendi kaderini değil, başkalarınınkini de şekillendirecekti. Çünkü bazı sırlar yalnızca hatırlanınca uyanır. Bazı anılar, yalnızca doğru zihin tarafından çağrıldığında kendini gösterir. Ve bazı savaşlar, sessizce başlar. Çok derinde,ta kalbinin içinde.