W świecie, gdzie ludzka dusza może stać się najpotężniejszą bronią albo najstraszniejszym przekleństwem, granica między bohaterem a potworem niemal nie istnieje. Polska, rok 2137. Po wojnie atomowej i otwarciu międzywymiarowych wyrw, ocalała ludzkość wegetuje w miastach-twierdzach chronionych przez laserowe mury i krwiożercze drzewa Veylory. Siedemnastoletni Izak Piłsudski nie pragnie chwały, a jedynie spokojnego życia, które obiecał umierającemu ojcu. Jednak gdy brutalny zamach terrorystyczny obraca w popiół jego przyjaciół, w Izaku budzi się coś, czego nie da się kontrolować. Chłopak trafia do Klasy Elitarnej Akademii Rzeszowskiej. Tam los splata go z Łucją Serafin, tajemniczą dziewczyną o krwawej przeszłości w Domu Róż, oraz Kornelem, cynicznym strategiem i jedynym ocalałym z masakry swojego rodu. Pod okiem ekscentrycznego dyrektora Filipa Nowaka musi przetrwać morderczy trening i walkę z mutantami. W świecie pełnym potworów, najtrudniej jest nie stać się jednym z nich. Opowiadanie zawiera własnoręcznie rysowane ilustracje :}

Em to jest sobie taki tam szkicownik xd. Będę tu dodawał rysunki (zazwyczaj moich OC z książki Przebudzeni). Rysuje w Ibis paint x i ten... nie jestem profesjonalistą więc proszę o wyrozumiałość xd. Na okładce są moi trzej główni bohaterowie z książki: (od twojej prawej) Kornel, Łucja i Izak.

Reflektory oślepiają. W cieniu rodzi się prawda. Po skończonym spektaklu maski spadają. Każdy uśmiech, każdy gest - wszystko to część gry której reguły znają tylko nieliczni. Zdrada nie czai się w odległych cieniach - mieszka się w oczach tych, którym ufasz najbardziej. Za kulisami kłamstw najbliżsi stają się najgroźniejsi. Każdy uśmiech może być pułapką. To powieść o świecie, w którym kłamstwo jest bronią. Prawda - wyrokiem.

Jest to zbiór opowiadań o bardzo inteligentnym chłopaku. Na imię mu Jacek i zamiast alpha male jest on po prostu analfabetą.

To nie są zwykłe wiersze, nie znajdziesz tu żadnych wyszukanych środków stylistycznych i zawiłych metafor, tylko nagie emocje, prawdziwe, pełne zarówno brzydoty jak i piękna. Te zapiski to próba wyrzucenia z siebie smutku i żalu, próba ucieczki przed światem, pełnym pozorów i złudnego szczęścia. To skrajne emocje, które niektórzy z nas muszą skrywać pod maską uśmiechu.