"Bir ölüyü umut diriltemez, her ölen kefen giymez,mezara gömülmez ve her ceset bulunmaz." 🥀 Lavin Hera İz, geçmişin izini sırtında taşıyan canavarın pençelerinin kurbanı seçilmişti. Ölüm birkez uğramıştı ruhuna, canını almadı ama ölmüş hislerin cesetlerini tenine işlemişti... Zihninde kan kokan sessiz ölüm çığlıklarının ağıtları yankılandığında karanlığa sahipti hatırlayamadıkları . Bir gün mezarlığa gittiğinde yalnız değildir ve onu uzaktan izleyen biri olduğunu hisseder. Korkunun biçtiği kefen ile kaçmak ister ama Karsas'taki ormana girmekten başka şansı yoktur. Canavarların ve vahşi yırtıcıların avı olanların cesetleri bile bulunmayan ölümün ensesinde nefes aldığı kurbanların hikayesi olduğunu bilip bu ormana gitmeyi mi yoksa , Onu izleyen Azrail'in ölüm kokan kollarınamı gidecektir?

Uyarı: Ana karakterler arasında aldatma yoktur! Efsun kendi ayakları üstünde duran kendi başarısı ile bir yerlere gelen bir karakter iken Naz kendi ayakları üzerinde duran birinden yardım alan başkalarının başarısı ile bir yerlere gelmeye çalışan bir karakter bunların başından geçen olaylar ayrıca Efsunun kalbi boş durmuyor aşık oluyor aynı şey karşı taraf içinde geçerli bir şans verin derim...

İnsan ne dilediğine dikkat etmeli, zira kalbinden geçen iyi ya da kötü hiçbir dilek gerçekleşmeden peşini bırakmaz, derler. Ben, ölüm diledim. Bir ölümle başladı her şey. Bir başka ölüm onu izledi. Ve bir diğeri...

Rachel Green'in dairesinde bulunan tek bir harf... E. Dedektif Ace Hamilton için bu, sıradan bir ipucu değil. Çünkü harf, kurbanın değil, Ace'in kendisinin hedef alındığını fısıldıyor. Olay yerine çağrılan adli analiz uzmanı Emma Sloane, Ace'in kaçındığı ama asla yerine koyamayacağı tek kişi. Aralarındaki eski sessiz hesaplaşma, katilin bıraktığı işaretle bir anda ortak bir kabusa dönüşüyor. Dairede zorlama yok. Mücadele yok. Ama içeride biri olduğu kesin. Ve o biri, Ace'le Emma'nın geçmişinin en karanlık, en konuşulmayan yerlerine - bir yabancının asla bilemeyeceği kadar derine - dokunuyor. Daha ilk geceden netleşen şey şu: Bu cinayet çözülmek için değil. Ace Hamilton'ı parça parça sökmek için işlenmiş. Ve "E"... yalnızca giriş.

Akınay Asena Kurt, günün birinde arkadaşları ile ünlülerin de girdiği bir bara girer. Fakat bunun miladı olacağını bilmez. Kendisi ne ünlüdür ne de zengin. Tanıdığı ünlüleri ise televizyon, sosyal medya vs gibi mecralarda görmüştür. Yani kısaca bizzat iletişime geçmişliği hiç yoktur. Fakat gittiği mekanda izinsiz çekilen fotoğrafları ve çekenin oluşturduğu karışıklık nedeniyle kendini birden ünlü bir halde bulur. Velhasılkelam kızımızın başına neler açılacak? Okuyalım öğrenelim.

"Kimi zaman özgürlük, nefes alabileceğin bir gökyüzünden çok kapalı bir odanın içinde yeniden doğmayı gerektirir. Mayıs, geçmişinin zincirlerinden, bastırılmış çığlıklarından ve akıl hastanesinin soğuk duvarlarından kaçmaya çalışıyor. Ama asıl kaçması gereken, kendi zihninin karanlık koridorları..."

Ruhum ışığın bir parçası olarak var olmuşken, sadece karanlığı yok etmek için doğdum. Acı ve kederin hüzünlü melodisi benliğimi dolduruyor. Bir hikaye anlatacağım. Bu hikaye söylenmiş en büyük yalan olacak. Benim ve onun kurduğu gerçeği sunan yalanların yazılmış olduğu bir türden. Gerçeği bulabilir misin? Derinliklerde saklı acıyı dindirebilir misin? Her şeyi geri verebilir misin? Valentina ailesini ve babaannesini kaybettikten sonra amcasının evinde yaşamaya başlar. Bir gün babaannesnin mezarını ziyaret ederken, kim olduğunu bilmediği biri tarafından kovalanır. Fakat yanlışlıkla babaannesinin sadece ona özel yazdığı kitapta, yan karakter bile olamayan biri olarak uyanır. Verilen ikinci şans olduğunu düşünür, ama bu yalnızca fırtına önceki sessizliktir. Kitabın gelecekteki kötü karakteri olarak bilinen Felix ile yolları sürekli kesişmeye başladığında, gerçekten kitapta olup olmadığını sorgulamaya başlar. Çünkü o kitapta değildir. Belki de söylenmiş en büyük yalandır. "Çünkü bu ölüm," diye dudaklarıma doğru fısıldadı. "Kalbin ölümü, bizim atan kalplerimizin," Bakışları dudaklarıma kaydı, orada uzun süre kalmadan gözlerime çıktı. Dudaklarından dökülen her kelimesini dinleyerek, zihnimde çığlık çığlığa yükselen uğultutan kaçmaya çalıştım. "Sonların en ölümcül olanı, birbirine atan her ritmin aslında kendi mezarını kazacak oluşu." Ve o an anladım. Bazı anlarda yan yana veya sırtımıza bıçak saplayıp karşı karşıya olmamız, birbirimizi istesekte yok sayabileceğimiz anlamına gelmiyordu. Mahvolacaktık, ikimizde her şeyin sonunda bu ateşin küllerinde mahvolacaktık. 5 Şubat 2023 yazılmıştır