"Lavinia, ölüm ve trajedi gibi anlamları var. Ulaşılmaz aşkıda simgelediği söylenebilir. Bu yüzden sana Lavinia diyorum, Elisa. Dönüp arkana baktığında bir geçmiş göremiyorsun, hepsi aklının bir köşesinde ama üstündeki tozlu örtüyü kaldıramayacak kadar korkaksın. Bildiğini biliyorum Laviniam. Yaptığın şey yanlış değildi, sen sadece kendini savundun." Elimle saçlarımı karıştırdım, nefes alış verişlerim git gide hızlanırken bana daha çok yaklaştı. Uzaklaşmak istesemde geri gitmedim. "Dur artık, dinlemek istemiyorum!" "Kendinden kaçmayı bırak artık Lavinia! Gerçekleri göremeyecek kadar kör değilsin, korkak olmayı bırak. Bununla yüzleşmeden hayatın düzelmeyecek, o boşluk hissi hep seninle olacak." Gözlerim doldu. "Soner, yapamam." Ellerini yanaklarıma koydu ve gözlerimin içine en derinlerine baktı sanki. "Ben varım güzelim, hep buradaydım. Korkma." Ellerim yanaklarımı tutan ellerinin bileklerindeydi, sakinleşmek adına derince nefes aldım. Görüntüler birer birer gözümün önümden film şeridi gibi geçerken göz yaşlarım yanaklarımdan süzüldü. "Öldü değil mi?" Bir süre sessiz kaldı. "Öldü, Lavinia"