"Terk edilmiş bir şehir..." Kaşları çatıldı. Kafamı tekrar salladım. İşaret parmağımı şakağıma dayadım. "Kafamın içinde terk edilmiş bir şehir var." Gözleri gözlerimde merakla dolandı. Kurcalamak istiyordu. Dediklerimden hiçbir şey anlamamıştı ve öylece kurcalamak istiyordu. "Bu şehir benim sonum olacak." Deli gibi gözüküyordum. Bundan emindim. Benden korkması isteyeceğim son şeydi. Ancak öylece yüzüme baktı ve gözlerimi tavaf etti. Yalnızca birkaç saniye sonra dudakları aralandı. "O şehri yak." Kaşlarım çatıldığında yüzüme ciddi bir şekilde bakıyordu. "Ateşi ben bulurum. Sen sadece o şehri yak." Kolunda bir kurşun yarası, kafamda bir cinayet masası varken o şehri içindekilerle beraber ateşe verdim. H.Y

Seha Bey bir ayağını öne atıp ona dengesini vererek şöyle bir durdu. Leyla'yı kısacık üstün körü süzdü. Rahatsız eden bir bakış değildi ama olmasa da olurdu yani. Leyla neler oluyor diye düşünüyordu. "Küçüksün." dedi adam, burnunu çekti. "Gözüm de tutmadı pek seni. Biraz büyü. Bakalım hale yola gelecek misin..." Leyla'nın gülümsemesi soldukça soluyordu. Gözü tutmamıştı madem gelin odasına ne diye sokmuştu bu herif onu? Hale yola gelmek ne demekti? Ah bir eski Leyla olabilseydi ona hali de yolu da gösterirdi ama kaç gündür yaşadıkları onu bitap düşürdüğünden karşılık vermek için laf gelmiyordu aklına. "Eğer aynı yastığa baş koyasım gelirse, haberin olur. Sana söylerim." dedi adam. Leyla'nın gülüşü tamamen düştü bu sefer. Ne ince düşünceli adam! Ya habersiz gelse ne olurdu?! "Ama ben bunu yapmazsam eğer, sen aşkımdan ölsen bile bana gelmeyeceksin." ••• -Yaş farkı içerir- ~hikâyemiz 1989 yılında başlamaktadır~

"Ciğerpâre'nin ne demek olduğunu biliyor musun.?" Diye sordu genç kız kırgın sesiyle. Kalbinin derinlerinde hissettiği acı artık sesine de yansıyordu lakin karşısındaki sarsılmaz yüz ifadesiyle duran adam bu duruma kulaklarını tıkıyor, ona sırtını dönüyordu. Genç adam tek kaşını kaldırıp öylece karşısındaki duvara bakan kıza baktı. "Biliyorum, insanın kendi canından çok sevdiği kimseye denir." Sert sesi odanın içine yayılırken genç kız gözlerini sıkıca kapatıp açarak sesin geldiği yöne çevirdi başını. Onu göremiyordu ama orada olduğunu hissediyordu. Mihrimah dudaklarının üzerine düşen gözyaşıyla cansız bir şekilde gülümsedi. "Sen... sen tanıdığın herkesi çok sevdin, o kadar sevdin ki bana vereceğin bir sevgin kalmadı, bırak sevgiyi sen benim seni sevmemi bile istemedin." Başlama tarihi: 01/27/2023

"Küçüğüm..." Dedi parmaklarını yanağımda gezdirirken. Sesindeki şefkat öyle yoğundu ki bir an eridiğimi hissettim. "Seni hep koruyacağım, ruhunda yeni yaralar açılmasına izin vermeyeceğim." Harelerimi kaldırıp buruk bir tebessümle yüzüne baktım. "Sen ve ben..." Elimi kaldırıp yanağımda olan parmaklarını tuttum. Ve devam ettim. "...Sen ve ben çok ayrı dünyaların insanıyız Pamir Girgin. Ne ben senin dünyana girebilirim ne de sen benim dünyama girebilirsin." Yanağımda duran parmaklarını iterek yana doğru kaydım. "Ben kalbimde bizim için küçük bir dünya oluşturdum Şura, izin ver ; o dünya'nın kraliçesi yapayım seni..." Başımı hızlıca iki yana salladım. "Ben, gitmek istiyorum..." ** ~MAHALLE YA DA KÖY KURGUSU DEĞİLDİR! ~Cinsellik, argo ve şiddet barındırmaktadır. * Romantizm#1 | 18.02.23' Tutku#2 | 19.02.23' Yetişkin#5 | 18.02.23'

"Gel kucağıma." Dedi,derinden gelen hırıltılı sesiyle. Uzun bir süre sadece yüzüne baktım. Elini dizine vurduğunda bir kaç adımla önünde durdum. Belimden tutarak bedenimi kucağına doğru çektiğinde iri gözlerle gözlerine baktım. Gözlerinde olan şeytani parıltılar ile yutkundum. Cihangir, yanaklarımı tutarak âni bir hareketle dudaklarını dudaklarıma bastırdı. Bedenim anın etkisiyle kasılırken birkaç saniye dudakları dudaklarımda hareketsiz kaldı. Eli bel boşluğumu okşamayı bırakıp bedenimi bir çırpıda havaya kaldırıp oturma odasından çıktığında kollarımı boynuna sardım. Bundan sonra ikimiz içinde dönüşü olmayan bir yola giriyorduk... • Yetişkin içerik barındırmaktadır (+18) • • GENÇKURGU#3 | 06.11.20 acı#1 | 12.11.20 şehvet#1 | 04.05.23 evlilik#2 | 29.10.20 tutku#3 | 14.11.20 romantizm#4 | 03.11.20

𝑦𝑒𝑡𝑖𝑠̧𝑘𝑖𝑛 𝑖𝑐̧𝑒𝑟𝑖𝑘 𝐾𝑎𝑠𝑎𝑏𝑎 𝑘𝑢𝑟𝑔𝑢𝑠𝑢 O sadece kusursuzdu. Âdem ve Havva'nın cennetten kovulmasını sağlayan yasak meyvenin vücut bulmuş hâliydi. Ya da sadece ben öyle düşünüyordum. Dövmeli vücudu, kirli sakalları ve her zaman biraz sarhoş görünen bakışlarıyla tanınırdı Uygar Duman. Nerden bilecekti on sekiz yaşında genç bir kızın ona aşık olduğunu? Derin bir geçmiş, iflah olmaz bir arzu ve kaçınılmazın en saf sonucuydu onlar.

Beni yatağa yatırdığı zaman ona arkamı dönerek yan bir şekilde yattım. Derin sesli bir nefes aldığında yatağın diğer ucunun çöktüğünü hissettim. Yatağa uzanıp kolunu belime sardığında bu sefer titrek bir nefes aldım. "Benden korkuyormusun?" Sanki bu soruyu bekliyormuşum gibi başımı aşağı yukarı doğru sallayıp kısık bir sesle "hıhı" diye mırıldandığımda dudaklarını morarttığı kolumda hissettim. Az önce kriz geçirerek sıktığı kollarımı bu sefer dudakları ile öpüp derman olmaya çalışıyordu fakat benim asıl yaramın kalbimde olduğundan habersizdi. Dudakları tek tek tüm parmak izlerinde gezdi. Bu sefer dudaklarını saçlarıma bastırıp derince koklayarak öptü. °•° Abisinin yaptığı hata yüzünden çocukluktan beri aşık olduğu adama berdelli gelin olan Zühre Şahmaran ve çocukken aşık olduğu kadına cehennemi yaşatacağına yemin eden Şervan Hanzade. Kitap kapağı: DAMLA_YAZAR kitapta kadına şiddet, hakaret, kuma, aldatma vs. yoktur.

Gülşah, 17 yaşında annesini kaybettikten sonra babasının başka bir kadınla evlenmesiyle Ankara'dan İstanbul'a, abisinin yanına gider. Ancak 80 darbesi her şeyi altüst eder. Abisi tutuklanır, Gülşah kardeşini de alarak yeniden babasının kapısına dönmek zorunda kalır. O kapı bir daha açılmaz. Kabul görmeyen iki kardeş için hayatta kalmak artık bir tercih değil, zorunluluktur. Mahalle baskısı, suskunluklar ve mecburiyetler Gülşah'ı, Iraz Fazlıoğlu ile evliliğe sürükler. Ama evlilik, onun mücadelesinin sonu değil; belki de asıl başlangıcıdır. 1980 Türkiye'sinde geçen bu mahalle hikâyesi, bir genç kızın ayakta kalma savaşını anlatıyor. Bu kitap herkes için değildir. Şiddet, travma ve yoğun dram içermektedir. Okuyacakların bunu dikkate alması tavsiye edilir.

*** "Gömleğinizi çıkarın lütfen" "Neden?" Genç kadının aralanan dudakları kocasının baskın sesi yüzünden geri kapandı. "Zarar gören yeri kaburgalarıysa, gömleğini kaldırır" diyerek ani çıkışını açıklayan Karatlı ifadesizce karısına bakıyordu. Doktor irice açtığı gözlerini Tamere çevirip ciddi bir ifadeye büründü. "Aslı Hanımın göğüs kısmında da bazı morluklar var...muane etmem gerek" Aslı'nın gözleri iki adam arasında mekik okurken kocasının lacivertlerinin anbean koyulaştığını farketti. Karatlı sinirle soluk verip koltuğa yerleştiğinde bu Aslı için bir nevi izindi. Gömleğin düğmelerini açıp üzerinden sıyırdı. Aynı gömleği reng sütyeni ile karşısında kaldığında Karatlı bu duruma daha fazla seyirci kalmayarak yerinden kalktı. "Giy üzerini!" Emrivaki sesi ve sert duruşuyla oldukca sinirli duran adama karşı gelmeyerek gömleği geri üzerine geçirdi. "Kremi ben sürerim Doktor. Sen kaburgalarına bak."

Sevmeyi bilen, incitmeden, kırmadan seven adam, merhameti, şefkati ve sevgisiyle sarmalayacaktı canından çok sevdiği kadının yaralarını... Merhametine aşık olacaktı kadın adamın. Çünkü çok yakışıyordu merhamet adama... Güzel seven, merhametli adamla aşkı öğrenecek kadının hikayesi ... Leyal❤Mirza *Dilem= Gönül ilacı