Ayrisa, on iki koruyucunun gücünü kendinde toplamış olan demek. Genç kadını bunu öğrendiğinde sanki birisi anlını oyuyor gibi hissetmişti. "Alice, sen bu kehaneti bitirecek tek kişisin." Büyük Torvak, kızın ellerini nazikçe tuttuğunda yüzünde umut dolu bir ifade vardı. "Sen ayrisasın." Genç kadın, kaşlarını çatarken baş ağrısını geçirmeye çalışıyordu. "Benden başka birinin olmaması can sıkıcı." Zorla nefes verdi. Farkında olmadan Torvak'ın ellerini sıkıyordu. "Alice? İyi misin?" "Taşın enerjisi ağır geliyor. Biraz dinlensem iyi olacak." Genç kadın, ayaklanınca çadırına doğru ilerlemeye başladı. İlk defa bu kadar ağır gelmişti ve yürümek bile canını acıtıyordu. Ağaçlardan birine zorla yetiştiğinde sıkıca tutundu. Bedeni bir anda havalanırken bedenini güçlü kolların tuttuğunu biliyordu. Gözleri, yeşil gözleri bulduğunda bilinci yavaştan kapanıyordu. "Hawkael." Kadının fısıldayan sesi ile Hawkael, kızın yüzüne baktı. Yüzünde sinirli bir ifade vardı her şeyi yanlış anlamıştı. "Doğru değil. Yemin ederim." "Yorma kendini." Genç adam, kızı çadıra taşırken bakışlarını karşıya çevirdi... Keyifli okumalar :) Yayınlanma tarihi: 1 Nisan 2020 INSTAGRAM: nisaltinae 18.01.22 • #1 Kızılderili 26.07.22 • #1 Doğa 05.09.22 • #1 Doğa 17.12.22 • #1 Kızılderili 09.02.23🎗️#1 Kızılderili 15.08.23 • #1 Doğa 15.08.23 • #1 Forest 16.08.23 • #1 Kabile 22.08.23 • #1 Doğa 16.03.24 • #1 Şaman 16.03.24 • #1 Forest 12.04.24 • #1 Ay Taşı 17.06.24 • #1 Büyücülük 17.01.26 • #1 Sihir

Bir görev... Bir mağara... Ve kaderin değiştirdiği bir hayat... Atmaca Timi, esir düşen masum çocukları kurtarmak için ölümüne bir göreve çıkmıştı. Kurşunların arasında, yıkıntıların içinde, karanlığın kalbinde saklıydı umut. Komutanın karanlık gözleri o mağarada küçücük bir bebeğe takıldığında zaman bir an durdu. O an sadece bir kurtarma operasyonu değildi artık; o an bir hikâyenin başlangıcıydı. Bazen bir bebeğin nefesi, bir timin kaderini değiştirir. Bazen bir gönül bağı, savaşın ortasında bile bir ışık yakar. Ve bazen... karanlıkta doğan bir ışık, insanın en derin yarasına merhem olur. "Bazı bağlar gözle görülmez, kalple hissedilir." Ve işte bu bağ, gecenin en karanlık anında doğan bir umutla yazıldı... ❗❕‼️ şiddet vs. Vardır sadece taciz tecavüz gibi olaylar yok bilginize ‼️❕❗

Birçe, on yedi yaşında iki ay evvel annesini kaybetmiş öksüz bir kız çocuğu iken, şimdi de babasının hastalığıyla pençeleşiyordu. Ölüm döşeğindeki bey babasına her baktığında, "Ya o da giderse?" diye üzülüp korkuyordu. Bey babası biricik eşinin, yol arkadaşının ölümünü kaldıramıyordu. Hasta bedeninin daha fazla direnemeyeceğini hissetmiş gibi çağırdı yanına, tek evladını. "Birçe... Al yavrum, al bu zarfı. Ben gidiyorum yavrum. Ben annene gidiyorum. Sen de git. Ben gittikten sonra git. Annene, babana, kardeşlerine git. Affet yavrum. Affet. Gitmeli şimdi. Gitmeli..." Birçe, elinde sadece adresin yazdığı bir kağıt parçasıyla, babasının ruhu çekilmiş vücudunun yanında öylece kaldı. On yedisindeki Birçe, ne yapmalı şimdi? Nereye varmalı? Nereye gitmeli? ... "Kime bakmıştın küçük?" Birçe, elinde küçücük bir çantayla çaldı bu yabancı insanların kapısını. Kucağında iki yaşlarında bir çocukla dışarı çıkan, sarı saçlarıyla âdeta kendisine olan benzerliğini haykıran bu güzel kadına bakakaldı Birçe. Utanıyordu. Gidecek yeri yoktu. Devlet korumasına girmek istemiyordu. Babasının son dileğini yerine getirecek ve şansını deneyecekti. "Ben Birçe Sungur," dedi titreyen sesiyle. "Size bir mektup getirdim efendim, bakmanızda fayda var." İşte her şey o mektupla başladı. Alt üst olan hayatların kesişimi olan Birçe'yi şimdi çok daha zor bir hayat bekliyordu. ... Yayınlanma tarihi: 21.08.2023 Final yayınlanma tarihi: 30.03.2024 BU HİKAYEDEKİ OLAYLAR TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜDÜR. GERÇEK KİŞİ VE KURUMLARLA BİR İLGİSİ BULUNMAMAKTADIR.