Zorunlu bir imza, mecburiyetten kurulan bir yuva... Barış, susarak cezalandırdı. Ceylin, sevilmeden severek bekledi. Kalpleri aynı evde çarptı ama birbirine hiç ulaşamadı. Boşanma kâğıdı geldiğinde, her şey bitti sandılar. Ama gerçek aşk bazen en geç konuşandır. Ve bazı yaralar kapanmaz, sadece şekil değiştirir. Ona "Beyaz Yara" derler... Sessizdir, izsizdir, ama yıllarca sızlar. Bizim yaramızda hep sızladı... .. Ceylin&Barış Tamamen kurgusaldır.

Bir senelik bir anlaşma: sahte bir aşk, kameralar için gülümsemeler, el ele tutuşmalar, maçlar, konserler, tatiller... Medya onları konuşacaktı, hayranlar çıldıracaktı. Peki ya kalpleri? Onlar bu oyunun kurallarına ne kadar dayanabilecekti? Laren sahnenin spot ışıklarında, Barış ise yeşil sahada parlıyordu. Ama şimdi, ikisi de aynı sahnede, aynı yalanda buluşacaktı. Ve bu oyun, sadece bir başlangıçtı.

"Pıçak jilet neşter, kopuyoz genjler" Gönül ister ki Aslı olup Kerem'e yar olayım ama benim adım Asel. (benim adım cafer) Çocukluk aşkım olan sarı kafayla saçma bir şekilde ayrılıp sonra yine kaderiniz bir cilvesiyle tekrar birleşmemizin mucizeydi bizim hikayemiz. "Ya ben sana gönül rahatlığıyla seni seviyorum diyemiyecek miyim?" Barış uzandığı koltuktan başını kaldırdı. "Söyle kanka biz duymayız" ağzındaki çubuk tarçınla bize bakarken. "O çubuk tarçını.." İşte bizim ilişkimiz kalabalıkdı biraz. Kerem ben ve barış,arda,irfan,oğulcan,taylan,halil benim küçük ailem.