Yaman aramızdaki sessizliği bozup, "Nefes alışverişlerin çok düzensiz. Duralım mı?" diye sordu. Kalbimin bu kadar hızlı atmasının nedenini ben de bilemiyordum. Herkes bize bakıyor, birbiriyle fısıldaşıyordu. "Yok, iyiyim. Sorun yok." diyerek yanıt verdim. Gözlerimi ondan kaçırıp insanlara baktım. "Yaman, herkes bize bakıyor." dedim, bize bakan gözleri göz ardı etmeye çalışarak. "N'oldu güzelim, rahatsız mı oldun?" dedi biraz endişeli bir ses tonuyla. "Bu yüzden mi kalbin bu kadar hızlı atıyor?" diye sordu ardından, beni sakinleştirmeye çalışan bir ses ile. "Sanırım hayır." diye yanıt verdim, gözlerimi Yaman'ın gözleriyle buluşturarak. "İlaçlarımı yeni aldım, ondan olabilir. Geçer birazdan." Yaman küçük bir tebessüm etti. "Sanırım benim de o ilaçlardan almam gerekiyor." dedi, ayak ritimlerime uymaya çalışırken. "Neden, sen de mi hasta oldun?" diye sordum, ne demeye çalıştığını anlamayarak. Yaman boğazını temizleyip gözlerini benden kaçırdı. "Biliyor musun? Bazen kayboluyorum. Her şeyi bırakıp gitmek istiyorum." dedi, sadece benim duyabileceğim etkileyici bir ses ile. Ardından yüzünü yüzüme biraz daha yaklaştırdı. Gözleri çok anlamlı bakıyordu. "Sonra sen gülüyorsun... Dengem altüst oluyor." O an ne yapacağımı bilemedim. Belki de ilk defa benimle bu kadar açık konuşuyordu. Gözlerimi başka yöne çekmeye çalıştım ve omzuna daha sert tutundum. "Benim de hastalığım bu sanırım." diye tamamladı cümlesini. "Şanslıyım o zaman." dedim hafifçe gülümseyerek. "Ne konuda?" dedi Yaman. Ritimlerimiz yavaş yavaş hızlanırken bir sağa, bir sola hareket ediyorduk. "Benim hastalığımın ilacı var." dedim, Yaman'ın gözleriyle gözlerimi buluşturarak. Yaman yanağını yanağımla aynı hizaya getirip kulağıma, "Peki ya hastanın ilacı da hastalığı da aynıysa?" dedi sakin bir sesle. O an beynimde her şey susmuştu. Müzik sesi, insanlar

İstediğin kadar kapalı kutu olabilirsin ancak Resra Koleji'nde hiçbir sır sonsuza dek gömülü kalmaz. Resra Koleji'nin o meşhur, her şeyi bilen ve beş yıldır kimsenin kimliğini çözemediği itiraf sayfası, bu kez hedefine hiç beklenmedik birisini almıştı. 4 yıl boyunca görünmez olmayı başaran Seren Alora için artık saklanacak bir yer kalmadı. Sessizdi, sakindi ve en önemlisi hedef tahtasında değildi. Göz önünde değildi. O son seneye, son sayfaya kadar. Okulun beş yıldır hüküm süren itiraf sayfasında kendi adını görene kadar. Hakkında atılan o çirkin iftira, sadece bir başlangıçtı. Eski dostlar düşmana, fısıltılar çığlığa dönüştü. Bazen fısıltılar, çığlıklardan daha tehlikelidir. Peki, Son Perdenin Soytarısı olmak, sevilmekten daha mı kolay?

(Kurgu 04.08.2025 tarihinde yayınlanmıştır.) Tüm ailesini bir anda kaybeden Duru Kılıçarslan, kimsesiz kaldığını düşünürken hayatına bir bebek girer. Birlikte olduğu, ailelerinin güç yarışı içinde olduğu Ulusoy ailesinin oğulları, Kuzey Ulusoy'la birlikteliklerinin ardından korunmasına rağmen hamile kalan Duru'nun aklında tek bir şey vardı. Kuzey bebeğini istemeyip reddetse bile bu bebeği dünyaya getirecekti. Çünkü başta ne kadar istemese de, içinde büyüyen hayat onun tutunmak için elinde kalan tek daldı. Ailesinin ansızın ölümü zihnini bulandırırken, kaza anlarını dakikalarca araştırmıştı. Kamera kayıtlarına kadar bulmuş, ailesinin ölümünü hafife almayıp derince araştırmıştı. Yalnız başına kaldığı koskoca hayatta rahmine düşen bebeği onu ne kadar ayakta tutmaya çalışsa da tamamen ayağa kaldırmıyordu çünkü Duru, ailesinin yıllarca sakladığı sırları kademe kademe öğrenirken gerçeklerin acısı tokat gibi yüzüne çarpıyor, yalanlarla özenle inşa edilmiş hayatının merdivenleri bir bir kırılıyordu. Bu süreçte Kuzey Ulusoy, Duru'yu ve bebeğini ilk andan beri aralarındaki anlaşmazlığa rağmen kabul etmiş yalnız bırakmamıştı. Bebeğinin annesinin yaşadığı yükler, öğrendiği sarsıcı gerçeklerle yanında duruyordu. Ama Duru da Kuzey de farkındaydı ki; Duru, üzerine yıkılan enkazdan kurtulduğunda, aynı Duru olmayacaktı...