"sen benim elimden yaşayacağım tüm duyguları aldın." [ismailfurtuna,fadimekoçari]

Üniversite için İstanbul'a yerleşen ve yeni bir hayat kuran Fadime, geçmişin izlerini kapatmaya çalışırken beklemediği bir yüz ile karşılaşır. "Tüm muhteşem hikâyeler iki şekilde başlar: Ya bir insan bir yolculuğa çıkar, ya da şehre bir yabancı gelir," der Tolstoy, ancak ya bu yabancı, tanıdık bir yüzse?

İsFad çifti için yazılmıştır. Furtuna konağından sesler yükseliyordu."Ana ne diysun tövbe ben o kızı gelin diye almam" Şirin Furtuna sinirle Zarife'ye döndü. "Evlenecek dedum Zarife başka yolu yok Koçari İso'yu bu sefer öldürür." Bir yanlış anlaşılma en fazla nelere mal olurdu ki.

"hayırdır furtunacuk niye beni çağırdın buraya?" demişti Fadime isoya dik dik bakarak. İkisininde birbirini kaçırdığı mağaradaydılar ve iso yalnız buluşmak istemişti. İsonun onun üzerine yürümesiyle olduğu yerde durmak için çabalamıştı ancak giderek üstüne daha çok geliyordu ve Fadime birkaç adım gerilemek zorunda kalmıştı. Sonunda isoyla duvar arasında kaldığında isoyu itmeye çalışmıştı ancak ondan baya uzun ve kaslı olduğu için pekte başarılı olmamıştı. Bu sefer silahına davranmak istemişti ancak iso daha hızlı davranarak belindeki silahı kaptığı gibi dışarı fırlatmıştı. Şimdi işin rengi değişmişti işte...

"Geç kaldım değil mi? Seni sevmeye, seni anlamaya çok geç kaldım."